Υπήρχε στα χέρια μου για σένα μια φούχτα εύωσμων σπόρων
και μια μακρινή ανάμνηση συμβάντων, όμως
χωρίς συναίσθημα.
Νόμιζα πως ήσουν η στράτα μου,
Φόρεσα ελαφρά υποδήματα για να με θεωρούσες μια σκιά,
Δεν σου είπα όμως πως ημουν ερωτευμένη μέχρι αίσχους,
μέχρι που δεν είδα το αίμα στο μυαλό μου:
Όταν έφυγες από κοντά μου
σαν να μου είχες αρπάξει τη λάμψη των χρόνων.
Έτσι περίμενα εσύ να ξαναπρασινίσεις
και από χορτάρι να γινόσουν ένας βωμός,
όμως όπως όλοι τους οι βωμοι
είσαι φτιαγμένος από πέτρα.
Μεταγλοτιση... Λευτέρης Σιώμος Ι / Μ 58
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου