Η πρώτη μελωδία...

Ακόμα ηχεί στη θύμηση μου η ανάμνηση αυτής της πρώτης μελωδίας. Eνα άκουσμα που κάνει την καρδιά μου να χτυπάει ως σήμερα σαν εκείνη την πρώτη φορά, ήταν τότε που αποφάσισε να μου δειξει τον τρόπο που μπαίνουν οι νότες η μία μετά την άλλη στη σειρά και σε ταξιδεύουν. Mουσικη θαρρω το λενε, το ένα ταξίδι ήταν σίγουρα ο κόσμος της μουσικής που εκείνη τη μέρα με μύησε το άλλο ταξίδι που έκαναι το πιο σημαντικό το πιο πολυπόθητο της ζωής μου ήταν το ταξίδι στον κόσμο της έναν κόσμο που κρατούσε καλά κρυμμένο μόνο γι' ,'αυτην πάντα τόσο απρόσωπη  ανέκφραστη Kανείς δεν μπορούσε ποτέ να καταλάβει  τι σκεφτόταν και τότε μοιράστηκε μαζί μου κάτι, κάτι που με έδεσε μαζί της για πάντα, μόνο τότε τη θυμάμαι κλειστή και γω για πάντα σε έναν κόσμο κατάδικο μου τη μέρα εκείνη μου έμαθε να παίζω πιάνο η αγαπημένη μου μητέρα κι αυτήν έχω κρατήσει τη μόνη γλυκιά ανάμνηση που ήταν καταδίκη μας και έτσι τη θυμάμαι σαν γλυκιά μελωδία όπως το άγγιγμα εκείνης της μέρας και έτσι την ακούω να σιγομουρμουριζει το σκοπό τόσο απορροφημένη στις σκέψεις της και όταν μου λείπει αρκεί να κλείσω μονάχα τα μάτια και να ακούσω ξανά εκείνη και να αφουγκραζομαι τη ζωή μου απ' την αρχή ξανά και ξανά σαν εκείνο το πρώτο άκουσμα... Stavroula Miliou.