Περασμενα Μεσάνυχτα
Κι ενας ίλεως ανεμος σαλπιζε
το πέρασμα των Αυγινων πουλιων
πάνω απ'τις Νοτισμενες Στεγες..
Ηταν σαν τοτε καποιο βραδυ
μες την τρεμαμενη σιωπη
που ο γέρο Σπυρος μου ξεδιπλωνε
τις Ιστορίες Του Παλιες
με κομπιασμενα λογια......
*-Τα Περάσματα δύσκολα στα χρόνια μου γιόκα μου...
Ουράνια ρηγματα ,σεισμοί, πόλεμοι και αφανισμοι..
Δύσκολες μνήμες που αχνοφεγγουνε
ως τώρα στην ομιχλη
σαν φωτεινές γιρλάντες παιδικής γιορτης..
Μιά Μάνα που Σταυρωνει το ψωμί...
Το Μοσχολιβανο Του Εσπερινού...
Γυναίκες στη Νεροποντή να κανουν το Σταυρό τους..
Στ'αυτιά μου ακόμη οι μουσικες
που ξεπροβοδιζαν νεκρούς ...
Ή πανικοβλητους στρατιώτες για τη μάχη..
Χρόνια φορτωμένα απο πέτρα και σιδερο
που μετρηθηκανε στο σώμα μοναχά...
Και σιωπηλά μία μόνο αγνωστη παρηγοριά
που ανέβαινε απο τη στάχτη των νεκρων....
Όμοια σαν Ευλογιά
Που Σκέπαζε Τους Αρτους...
Το Κρασί...
Το λαδι....
Κι ετσι η Νειοτη ξεγνοιαστη γλιστρούσε ανάμεσά μας
Με ρωμαλέα Αισθήματα Ελπιδοφόρα..
Ζητώντας άλλα σώματα να τα κατασπαραξει..
Γιατι ...
Αναρχος ειναι ο ήλιος της δικαιοσυνης Νίκο μου.......
Στη Θέρμη του λιώνει τα προσωπα τεφρα τυρρανισμενα ..
Γυμνωνει τα Ασαρκα χερια των Νεκρων απ'το χώμα
Τυφλώνει στη λάμψη του το Νου...
Στους Φιληδονους υπνους μου
απλώνει ακόμη ποταμούς φωτός
και πλεκτανες ονειρων...
Ίσαμε Τώρα ...
Που εχει κυρτανει η λαλιά
Κι εχει φυρανει η ζωή μου....
Τί θέλει τάχα αυτό το σώμα....
Εξαντλημένο απο τις Ηδονες....
Τα πόδια αυτά...
Κουτσουρεμενα απ'το κυνηγι...
Χέρια σκεβρα' και ματια χορτασμενα
μάταιη πείρα συντροφια....
Μόνο να σηκωθώ μου μενει ...
Να φυγω απο την Ερημιά μου.....
Ο Κύριος Ειναι Των Δυναμεων.....
Και Αυτον Ευχαριστούσε παντα
για τα Χρόνια του Φοβου και την Περίσσεια..........
Φεύγοντας μου ελεγε....
Να Προσευχεσαι Παιδί μου...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου