Ρευστό ταγκό... Σταματίνα Βάθη.

Ήταν αυτός ο ήχος ο παραπονεμένος,

ροή από της βροχής το ρευστό ταγκό,

όπως φιλί έδινε στου αγέρα,

το φλερτ το επίμονο και ξελογιαστικό.

Είχε αφεθεί πάνω του και στροβιλιζόταν,

χαμένη στις αισθήσεις και χωρίς σκέψεις πολλές,

μόνο το τώρα ζούσε και ευχόταν,

να γίνει θάλασσα πλατιά χωρίς ενοχές.

Τους είχε όλους μουσκέψει,

μέχρι το κόκκαλο και ακόμα πιο βαθιά,

μα πάντα κάπου αχνά σκεφτόταν

τις πληγές από τις στάλες,

γιρλάντες στα δέντρα και τις ψυχές.

Αυτή και ο έρωτας είχαν ρίζες κοινές.

Ρόδινα τα πάντα γύρω τους,

κάτι από νάζια και αίμα γλυκό,

όπως αυτό που έτρεχε από τις καρδιές,

μετά από του πάθους το τελευταίο ταγκό.

Μια στο βάθος της θάλασσας,

μια σε ένα ατέρμονο γκρεμό

και η φλέβα της καρδιάς να χτυπάει τρελά,

λες και γινόταν ένα με τον απέραντο ουρανό.

Η ανάσα σιγομουρμούριζε και έβγαινε βουβή,

πλανεύτρα, καυτή και ερωτική.

Χάιδευε το λοβό του αυτιού

και ύστερα πήγαινε στο μήλο του Αδάμ και αντάρτευε

το κέντρο με το κεντρί του σκορπιού.

Ήταν βροχή από αστέρια και μετεωρίτες φωτιάς,

λαύρα λόγια, ψιθύρους και αγέρινα κάστρα

από χάδια και χτύπους καρδιάς.

Τακ τακ, κράταμε καλά αγέρα μου...

Μη με πονάς.

Stamatina Vathi

Πίνακας : Vassilis Michailidis