Στενάζεις... νανσυ μπασδεκη.

αδημονώντας

τη νύχτα με το μαβύ της σάλι

να ξεδιπλώσει

τα πτώματα της αγωνίας

τα πεφταστέρια

που δεν πρόλαβαν να ζήσουν

στενάζεις

κραυγή ονείρου

σ'ένα σύμπαν

περιπλεγμένα γοητευτικό

λαμπυρίζοντες αστέρες

χύνουν τα σμαραγδένια δάκρυα

στη λίμνη τ'ουρανού

μαυροφορεμένου ιππότη

περίτεχνα στεφανωμένου

σε πάλκο γαλαξιακό

μια τραγωδία

δίχως τέλμα

σύννεφα μελανοχίτωνα χορεύουν

μεθυστικά

γύρω από κουφάρια

συρματοπλεγμένα

νανουρίζοντας τον πόθο

αοιδό εξεγερμένο

διαλύτη

πικρόχολων σχεδίων

αδημονώντας

τη νύχτα την αφέντρα

μαύρο υποταγής

κυρίαρχος

τις αλυσίδες άπλωσε

σφιχτά

στενάζεις

νά'ρθει η σελήνη πλάι σου

τις κοφτερές πλαγιές σου να φωτίσει

γκριζόμαυρα θλιμμένες

μια καμπύλη να χαράξει

πάνω της

ο στεναγμός να σβήσει...

νανσυ μπασδεκη.