Η καταιγίδα κ το ξέσπασμα τ'ουρανού... Μαριαννα Κοκεδημα.

Μέρες και νύχτες τώρα

που ο ουρανός ξέσπασε με λυγμούς

βροχή τα δάκρυά του .

ατέλειωτος ο πόνος και η θλίψη .

ποτάμι που κατεβαίνει στη θάλασσα

το ξέσπασμα του .

Βουβά δάκρυα ...βουβός ο πόνος του .

βρέχει θλίψη απόψε ο ουρανός .

Μόνο η νύχτα γεύεται κι ακούει τη μελωδία της βροχής .

τέτοια σιωπή μα το Θεό δε εχω ξανά δει

τρομακτικό είναι .

σαν να σταμάτησε ο χρόνος κι η Ζωή στο χθες.

Μέχρι που αναρωτήθηκε η θάλασσα με απορία.

ουρανε μου λατρεμενε γιατί κλαις τόσο πολύ ;

-κοντεύω να 'πνιγώ ' απ' τα δάκρυα σου,

είπε η θάλασσα στον ουρανό .

-Συγγνώμη θάλασσά μου ..

αλλά δε αντέχω άλλο ,τούτη την τραγωδία.

-Δε έχω με ποιούς να μοιράσω το γαλάζιο μου χρώμα,

τη λάμψη και τ'αστέρια μου .

στέρεψαν τα μάτια των ανθρώπων ...

ούτε καν τα δάκρυα μου δε έχω με ποιους να τα μοιράσω .

Μόνο η νύχτα γεύεται τα δάκρυα μου και η Γη .

Τότε ..η θάλασσα έσκυψε και δάκρυσε

κι εκείνη .

Μόνο που τα δάκρυα της θάλασσα ηταν αλμυρά

....κ τ'ουρανού γλυκά .

Έχεις απόλυτο δίκιο ουρανέ μου

είπε λυπημένη η θάλασσα ...!

Ορίστε, τα μοιραζεσαι μαζι μου του είπε

μην στεναχωριέσαι. ...

Ο ήλιος θα βγει κ πάλι ...να στεγνώσει τα δάκρυα σου .... !

Κι η ελπίδα ζει ακόμα εκεί έξω ....!

Ο ουρανός χάρηκε για λίγο με τα όσα του είπε η θάλασσα. ..

αλλά δε είχε τη δύναμη να σταματήσει τους λυγμούς του ....

Κι έτσι κουρασμένος από το ξέσπασμα του σύρθηκε

κι αποφάσισε να μη σταματήσει να κλαίει μέχρι

οί άνθρωποι να ξανά κοιτάξουν το γαλάζιο του .

Μέχρι όσο χρειαστεί ...

Μαριαννα Κοκεδημα