Αδηφάγο τέρας ο χρόνος
μας ρουφά, κατατρώγει τις σάρκες μας
μας εξαφανίζει.
Βιασμένος ο νους εκπορνεύεται
σκέψεις του παρελθόντος
πριν χαθούν στο πηγάδι της λήθης.
Παιδί και μεγάλος συγχρόνως
σε μονοπάτια βαδίζεις ύπαρξης και ανυπαρξίας.
Μου αρέσει η άμπωτη!
Βλέπεις ποιός τελικά κολυμπάει γυμνός.
Κάποιος άγνωστος ζει στον καθρέφτη μου ,
παριστάνοντας εμένα.
Του φωνάζω να φύγει μα κωφεύει αγνοώντας με.
Σαρκάζει ο χρόνος ,
με περιγελά κρύβει το τόπι μου!
Ποιός θα μου πει αν είναι μέρα ή νύχτα;
Τα παιδιά με περιμένουν στην αλάνα.
Η μάνα μου περιμένει στο σπίτι.
Η ζωή μου κουνάει το δάχτυλο
Πατέρα πάμε για ψάρεμα;
Έχει απόψε βροχή αστεριών.
Ήταν ένα κορίτσι που μου κράταγε το χέρι
Δεν μπορώ να θυμηθώ το όνομα της
Δεν μπορώ να θυμηθώ την φωνή της
Δεν μπορώ να θυμηθώ τα μαλλιά της
Που είμαι; Ποιός είμαι;
Γιατί είμαι εδώ;
Αφήστε με να πάω στο σπίτι μου!
Ωραία που μυρίζει το γιασεμί!!
Ήταν ένα μικρό καράβι,
που ήταν α,α, αταξίδευτο,
που ήταν α, α, αταξίδευτο
Κτενά Ρούλα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου