Ανταμώσαμε ένα βράδυ στου σούρουπου το ακρογιάλι
περπατώντας χέρι, χέρι μες’της θάλασσας τα κύματα,
να φυσάει το αέρη κοιταζοντας ο ενας τον άλλον μες
στα μάτια τα δυό με τα ίδια συναισθήματα.
Σου ψυθιρισα σε αγάπησα από την πρώτη στιγμή που
σε γνώρισα, κι εσύ μου ψιθύρισες ότι είμαι
όλη η ζωή σου ... η όλη ψυχή σου.
Απαλά στο μέτωπο σε φιλισα.
Ζούμε σαν τον Ρομέο κι την Ιουλιέτα με το απαγορευμένο
έρωτα.
Αν μας βρουν θα μας τυραννήσουν, θα μας σκοτώσουν ...
θα μας χωρίσουν.
Κρατά με σφικτά απ’το χέρι να περπατήσουμε μες στης
θάλασσας τα βαθιά εκεί που έχει δάσος με γυάλινες
πέτρες, λουλούδια τροπικά κι των ναυαγίων τα θησαυρά.
Θά είμαστε πάντα μαζί στο θάνατο κι στην ζωή.
Ώσπου να φτάσουν τα ξημερώματα, τα ίχνη μας στην άμμο
θα έχουν χαθεί, κι εμείς θα ζούμε τον έρωτα μας
Maro Patrianakos
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου