Μια Νύχτα Δύσκολη... Γεωργία Χαλαζωνίτου.

Το κείμενο το έγραψα με αφορμή την καταστροφή στο Μάτι...

Απόψε μια νύχτα δύσκολη για πολλούς μια ανάσα πιο πέρα,

ας προσευχηθούμε να μην συμβούν τα ίδια.

Αλλιώτικο τούτο το καλοκαίρι κι ας μέστωσαν τα στάχια

κι ας θέρισαν . Τούτο το καλοκαίρι σταμάτησε τα όνειρα

καίγοντας ψυχές και σώματα.

Ποιος να γελάσει, ποιος να ονειρευτεί χωρίς εφιάλτες;

Σιγανά, σκυφτά ανασαίνουμε όλοι εμείς γυρνώντας

με τύψεις τα φύλλα του ημερολογίου, για το σήμερα

που γευτήκαμε, για το αύριο που προσμένουμε,

για όσα δεν κάναμε, δεν είπαμε, δεν αγγίξαμε.

Δεκάδες νέα αστέρια άναψαν σε μια βραδιά.

Κάθε αστέρι μια ψυχή, έλεγε η μάνα μου όταν

τη ρωτούσα που πάνε όσοι φεύγουν.

Λυγμός η ανάσα καθώς προχωράμε με τα απαλά

μας πέλματα και τα ροδαλά μάγουλα, λυγμός γι αυτούς

που σαν αέρας πέρασαν με κραυγές,

κόκκινα μάτια κι αναμμένα στήθη.

Πώς να ξεχάσεις της μάνας το σφιχταγκάλιασμα

και το φιλί στο σγουρό κεφαλάκι που έκρυψε στο στέρνο

πριν παραδοθεί στο θηρίο που κατέτρωγε τα πάντα

αλόγιστα, αδιάντροπα, αζύγιαστα.

Προσευχή στα νέα άστρα που άναψαν εκείνη τη βραδιά

σαν έσβησαν τα όνειρα και σφάλισαν

τα μάτια λίγα μέτρα πριν τη θάλασσα.

27/7/2018 Γεωργία Χαλαζωνίτου