Μια σκιά ήσουν... Δέσπω Πηλαβάκη.

Τώρα που πιά δεν ζεσταίνει

την καρδιά μου η θύμησή σου

νοιώθω ελεύθερη

Σαν να μη λάτρεψα εκείνο το βλεμμα

που με αγκάλιαζε συννεφιασμένος ουρανός

σαν να μην κύλησαν βροχή τα δάκρυα

μες τη ψυχή μου

δεν σε θυμάμαι

Τώρα που πιά δεν περιμένω

το σκοτάδι σου να με τυλίξει

και δεν χρειάζεται

να πνίγω τις λέξεις στο στεναγμό

φωνάζω ελεύθερα τη σιωπή μου

δίχως το φόβο μη μ αρνηθείς

Τώρα που πια έγινες στ όνειρο

μιά πληγή δίχως πόνο

αναρωτιέμαι και απορώ

γιατί σ αγάπησα

Μια σκιά ήσουν μόνο που έσβησε

στο θλιμένο δειλινό της ζωής μου

ΔΕΣΠΩ ΠΗΛΑΒΑΚΗ