Συναντηθήκαμε μια νύχτα του περασμένου χειμώνα.
Εγώ σεργιάνιζα τη θλίψη μου που ζήταγε επίμονα αέρα,
κι εκείνος στην αποβάθρα του λιμανιού ξεχασμένος
κοιτούσε τα ταραγμένα κύματα της απόδρασης.
Πλησίασα κι ευγενικά του ζήτησα φωτιά.
Μία φωτιά που στάθηκε αδύναμη ν ανάψει ένα τσιγάρο.
-Τί θέλει μια γυναίκα ανάμεσα σε τόσους νεκρούς; με ρώτησε.
-Οι νύχτες με προστατεύουν να μην αντικρίζω το χάος, του απάντησα.
-Είμαι ξένος, μου είπε.
Κατάγομαι από μια συνοικία που βρώμαγε μοναξιά.
Γεννημένος ανάμεσα στα πόδια μιας οροσειράς,
που άφηνε τις πέτρες να κατρακυλάνε ανεξέλεγκτα.
Έχω τραφεί με στεγνά ποτάμια και αδιάβατα πέλαγα,
φυτεύοντας φθινόπωρα σε υγρά ξένα χωράφια.
Παιδικές αναμνήσεις με καταδιώκουν από πόλη σε πόλη.
Διαρκώς απειλούμαι από τα χαιρετίσματα μιας μαύρης ζωής.
Πάσχω από μια χρόνια διαταραχή λέξεων και νοημάτων
κι αναζητώ ένα σπίτι που να έχει σκόρπια αναίμαχτα όνειρα
ξεχασμένα στις υπαίθριες κρεβατοκάμαρες των θεών.
-Η ζωή είναι η αντανάκλαση του τίποτα, του είπα συγκλονισμένη.
Αν μυρίζει ο κόσμος μου ιώδιο, είναι γιατί οι βαθιές πληγές,
αποτυπώθηκαν στα δάκρυα και στα γέλια μου.
Το θρόισμα ενός περαστικού κάποτε,
με βοήθησε να σπάσω τους μεντεσέδες που συγκρατούσαν
τους ξεφλουδισμένους τοίχους της φυλακής μου.
Έχω δραπετεύσει από ετοιμόρροπες κρεβατοκάμαρες αμέτρητες φορές
κι έχω διωχθεί απ’ τη ζωή που ήθελα να ζήσω άλλες τόσες.
Ρωμαλέα αγόρια με χαράκωσαν καθώς έβλεπα στα ερωτικά μάτια τους να κηδεύονται τα κύτταρά μου.
-Ο καθένας έχει τη νύχτα του, μου είπε.
-Ο καθένας έχει τις άγριες φωνές του, απάντησα.
Κούνησε το κεφάλι του και με μάτια που έσταζαν ποτάμια,
μου είπε:
-Φεύγω. Και όπως πάντα θα πάω προς τα δω
που οι πινακίδες γράφουν απαγορεύεται.
Εγώ δεν είχα προς τα που να του δείξω
κι έμεινα εκεί να τον κοιτώ ν’ απομακρύνεται
τρεκλίζοντας σαν μεθυσμένος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου