Πίσω από νοτισμένα τζάμια, θολά από αχνιστές ανάσες,
μετράς μνήμες, που σαν ταξιδιώτες διαβαίνουν αφήνοντας
πορφυρόμαυρες αποχρώσεις, γλυκόπικρες γεύσεις.
Ποιος να σταθεί να δει; Ποιον τον νοιάζει, πόσο ζυγιάζει
κάθε μια; Τις έζησες, τις νοσταλγείς, τις δάκρυσες,
όλες κομμάτια ζωής.
Όσα ήθελες, πρόσμενες, όσα ελπίζεις να έρθουν,
αυτά που προσπέρασες, όσα ποτέ δε θα έρθουν.
Όλα δικά σου, τόσο εσύ. Σηκώνεις το ποτήρι και πίνεις
για τη στιγμή που έζησες, για αυτή που δεν τόλμησες
να ζήσεις, για όσες ονειρεύτηκες, για εκείνες που ήταν
οφθαλμαπάτες, γι' αυτές που θα ζήσεις από εδώ και πέρα,
για όσες ποτέ δεν θα έρθουν αλλά τις περιμένεις,
Γεωργία Χαλαζωνίτου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου