Η Πόλη Ξαγρυπνά... Χάρης Παπασάββας.

Θέλω να μπολιαστώ

με το φιλί σου ,

περικοκλάδα στο σώμα σου να τυλιχτώ

και μια σταγόνα βροχής στο ροζ δειλινό,

να μας ενώνει στην δίψα της αγάπης,

θέλω να τρέφομαι με την αγνότητα του έρωτα σου

να μπαίνω στα όνειρα σου

όταν ο καιρός θα είναι βροχερός,

να γυρίζω το μαγγάνι των συλλαβών του χρόνου

και η πόλη ξάγρυπνη να μένει.

Παντού να στήνω σκακιέρες

να λιμνάζουν τα μάτια σου

βλέμματα διαμαντιών στο πηγάδι.

Ζωή χωρίς αγάπη δεν γεννιέται

μαρτύριο οι βραδιές χωρίς πανσέληνο στο δάσος

όμως κοιμάμαι στην αέναη δίνη

του αίματος σου σαν παράσιτο.

Η παλίρροια στον καθρέφτη του αληθινού συνωμοτεί

με αθόρυβα φωνήεντα στο άφωνο σώμα,

ψάχνω σημεία σε λησμονημένα περιβόλια

να ξεκλειδώσω τα θρύμματα του αλφάβητου

ενώ η αγάπη κυλάει χωρίς λέξεις

στα κατώφλια του σταματημένου χρόνου,

το μέλλον δεν υπάρχει η αγάπη μαυροφόρεσε

και το αίμα κοχλάζει δίχως αντάρτισσες στιγμές.

ΧΑΡΗΣ ΠΑΠΑΣΑΒΒΑΣ