Στις σκέψεις μου βυθίζομαι
χάνομαι κάθε βράδυ
τι κι αν φέγγει η χαραυγή
μένω μες στο σκοτάδι.
Κι αν τη ζωή περπάτησα
πέρασα τα σαράντα
έμεινα άδεια μοναχή
σκόρπια ριγμένη χάντρα.
Μακάρι να ‘μουνα πουλί,
να υψώνομαι σαν κύμα,
να παίρνω του ανέμου το φιλί
της θάλασσας αλμύρα.
Μακάρι να ‘μουνα φτερό,
στον αέρα να σκορπίσω
βράχος βαρύς ακλόνητος
το κύμα να κρατήσω.
Τις άυπνες νύχτες ψηλαφώ
ψάχνω να βρω σημάδια,
ψάχνω να βρω τι έφταιξε
και νιώθω τόσο άδεια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου