Σε επιχειρήσεις θανάτου οι στιγμές.
Αυτοτραυματισμοί… να φτάσουν σε Νοσοκομεία…
Πείνα και πληγές σε κρίση τηλεταινίας οφθαλμαπάτης ηγετών.
Συνομιλά ο λαός με τα φαινόμενα φτώχιας.
Φτωχός είναι αυτός που η ανάσα του γίνεται λύσσα άρνησης.
Λίγο ψωμί, λίγο γάλα… μην κλαις ψυχή μου…
Σώπασες, κανένας δεν σου δίνει σημασία,
σε εκπαιδεύουν να μην μιλάς…
Κλάψε δυνατά η κραυγή σου να αγγίξει τα σωθικά μας.
Εκπαιδευτήκαμε να βλέπουμε μια σπιθαμή πίσω μας
και τίποτα ακριβώς μπροστά μας.
Συμπεριφορές σταματημένες… ακούγεται η φωτιά.
Πανσέληνος η καρδιά που αγαπά που εκφράζει τη συγνώμη.
Μεμψίμοιρη κραυγή εγωκεντρισμού.
Η χαραματιά σε ματιές που στάζουν αίμα αντί δάκρυ.
Η φυλακή σου άνθρωπε μην φυλακίζει άλλους ανθρώπους.
Η μεγαλύτερη φυλακή ο θάνατος των συναισθημάτων.
Δεν φυλακίζεσαι αν μέσα σου έχεις Θεό.
Ντρέπομαι που στάζει η φωτιά μέσα από οθόνες και εγώ
δεν μπορώ να τη σβήσω.Αχρηστία σε ασάλευτες φλέβες…
Να γνωρίσω τη ψυχή μου μέσα
στα μάτια του φεγγαριού προσπαθώ.
Ήμουν στη θέση σας, πληγωμένοι του πολέμου.
Σήμερα κάποιος με είπε ξένη, μετά από τόσα χρόνια προσφυγιάς.
Αμμόχωστος να με καρτεράς…
Περπατώ με τα γόνατα της ψυχής μου στη συγχώρεση.
Καπνός και στάχτες…
Να εκπαιδεύεται την καρδιά σας να φαντάζεται την ειρήνη.
Ήχος καμπάνας είναι…
Σαν πρωτοβρόχια κυλάει η φωνή μέσα από τον χρόνο.
Δεν υπάρχει χρόνος…
Ξεδιψάω με μια αγκαλιά και ψιθυρίζω στην ανήλιαγη μοίρα
πως στο κάθε τώρα που δεν φύτεψες τον σπόρο
της ευγνωμοσύνης, έχασες το τρένο της στιγμής.
Ποια η διαθήκη της ζωής…
Κέρδισε τη χαρά με το να την χαρίσεις…
Κερδίζεις μόνο όσο μεγαλώνεις μέσα σου το φως.
Θέλω να υπάρξουμε έξω από κάγκελα
και φυγές από άπιαστες σκέψεις.
Θα βρω τρόπο να δώσω το ψωμί μου σήμερα στα σπουργίτια.
Δεν θα τα πω ξένα, δική τους η γη και τα φτερά της λευτεριάς.
Η γη και η χαρά είναι για όλους…
Θα μιλήσω με την πανσέληνο των αντιστάσεων και θα σας πω,
Κυριακή Δράκου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου