Να Θυμάσαι ΣΆγαπώ... Τάκης Σταυριανάκος.

Μεγάλη πέτρα, στο λαιμό μου θα κρεμάσω,

Στα Γαλανά του Ωκεανού ν’ αυτοκτονήσω,

Με βήμα πρόκλησης μπροστά σου θα περάσω,

Τυχόν Αισθήσεις Ονειρώδεις, σου ξυπνήσω.

Αν έχεις μέσα σου Καρδιά από γρανίτη,

Εάν στην Μνήμη έχεις βάλει κλειδαριά,

Θα μείνω κάτω, στον βυθό να κάμω Σπίτι,

Με τις Γοργόνες θ’ ανεβαίνω στην στεριά.

Την Ζωγραφιά σου στην Καρδιά μου πάντα έχω,

Έτσι θα βρίσκει το Μυαλό την αφορμή,

Να ανεβαίνω ταχτικά, να σε προσέχω,

Κακό μην πάθει το Αλαβάστρινο Κορμί.

Από μακριά θα στέκω κάπου να κοιτάζω,

Γλυκά θα στέλνω με τον μπάτη τα Φιλιά,

Την Ομορφιά σου την Θωριά σου θα θαυμάζω,

Με την ψευδαίσθηση,

Πως περπατούμε παραλία, Αγκαλιά.

Προς το εσπέρας που ο Ήλιος πάει στην Δύση,

Που στο Κορμί σου Φέγγει, Λάμπει η Σελήνη,

Στις Ευωδιές σου... θα μυρίζει η Γη, η Φύση,

Η Θάλασσα το Πέλαγος, μια Απέραντη Γαλήνη.

Η Εικόνα η Μορφή σου, πάντα ίδια εκεί θα μείνει,

Κλαίει η Γοργόνα, με παράπονο και λέει,

Το Φως σου άσβεστο στα μέσα μου καμίνι,

Αιώνια θα με καίει… δεν θα σβήνει.

Τάκης Σταυριανάκος