Που Είσαι Κόσμε... Πέτρος Τσερκέζης.

Τα κανόνια χτυπούν, τρόμος,

Τα αεροπλάνα βομβαρδίζουν, ερείπια

Οι πύραυλοι εκτοξεύονται, όλεθρος θάνατος

Τι χρώμα έχει η άβυσσος – φωτιά και τέφρα

Τι δύναμη η κατάρα; Καταστροφή.

Μια χώρα στάχτη, ο ήλιος μαυρίζει

Τα τανκς σπάζουν τα κόκκαλα της γης

Και η φωνή του Σεβτσένκο αντηχεί ξανά:

«Oι Γαϊδαμάκοι έσπειραν

Στην Ουκρανία σιτηρά

Τα θέρισαν τα κανόνια

Μαύρη συμφορά!»

Πυρ, πυρ, πυρ

Και αίμα, αίμα, άιμα

Και χαλασμός

Έρημος, θάνατος

Ο ουρανός βρέχει βόμβες

Βρέχει θάνατο

Και πυρ, πυρ, πυρ

Η γης καίγεται, η θάλασσα φλέγεται,

Ποιο καταφύγιο θα σε κρύψει

Καημένε μου άνθρωπέ;

Και πυρ, πυρ, πυρ

Από τη γη, από τον ουρανό,

Από τη θάλασσα, από τις ακτές της τρέλας

Και τα βλήματα πέφτουν πάνω στο σπίτι σου

Πάνω στο σχολείο,

Πάνω στο θέατρο

Πάνω στο νοσοκομείο

Στον κήπο της άνοιξης

Και στην αυλή μου

Φτάνουν σε κάθε γωνιά της γης

Σκοτώνουν μια χώρα,

Σκοτώνουν την ελευθερία

Ξεριζώνουν το δέντρο της φυλής

Και το φιλί της αγάπης.

Ένα βόλι σκοτώνει πολλές καρδιές

Πίσω φλόγες και βόμβες

Και μπροστά η κατάρα της προσφυγιάς

Σε σκοτώνουν, άνθρωπέ μου,

Οι πολεμόχαροι θεοί

Οι έμποροι του θανάτου

Μας τραυματίζουν

Κι εσένα κι εμένα

Και τον ήλιο

Εκείνοι μεθούν με αίμα αθώων κι εσύ κοιμάσαι

Σκοτώνουν το χαμόγελο του παιδιού

Το τριαντάφυλλο της γης

Το χαμόγελο της ζωής

Σκοτώνουν το μέλλον.

Με τη επιδέσμους θα δέσει

τις πληγές η ανθρωπότητα

Και πώς μπορείς να ξαπλώσεις ξανά

Στο μαξιλάρι της γαλήνης σου, κόσμε αμαρτωλέ,

Πώς θα καθίσεις στο τραπέζι της χαράς

«Το να ζεις στην ελευθερία - και να κοιμάσαι –

είναι πιο τρομερό».

Καίγεται η στέπα, ένας Δνείπερος πλημυρίζει αίμα

Πού είσαι, κόσμε; Τύφλωσες τα μάτια της μνήμης

Και κάνεις το ύπνο του δικαίου,

στον ίσκιο του δαφνόδεντρου

Δε νιώθεις το αίμα να πιτσιλίζει το πιάτο σου

Δε νιώθεις τον πόνο να τρυπάει την καρδιά σου

Ο πόλεμος χτυπάει την πόρτα σου!

Πού είσαι, κόσμε;

ΠΕΤΡΟΣ ΤΣΕΡΚΕΖΗΣ

Από τη συλλογή: «ΑΓΑΠΕΣ ΚΑΙ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ»

Από το κύκλο: «ΟΙ ΠΑΓΙΔΕΣ»