Αγάπη μου...
Είσαι η σιωπή των άστρων που τρεμοπαίζουν
όταν γεννιέται το φως.
Είσαι το νεογέννητο που ετοιμάζεται
να πάρει θέση για την έξοδο
από την μήτρα της φαντασίας μου.
Ένα άγγιγμα μου και ταράζεται
ο κόσμος σου.
Πόσο ευαίσθητος είσαι!
Περιμένεις την μαγική τούτη ώρα
που χορεύουν οι μοίρες για σε χρήσουν
με δυνατά και ευγενή χαρίσματα
για να συνδεθείς με τον δικό μου κόσμο.
Τον κόσμο του έρωτα.
Δεν ήθελα να σε τρομάξει
η σιωπηλή μουσική της ψυχής μου.
Στο ράγισμα του κόσμου σου άφησα
να παίζει η μελωδία από τη καρδιά μου
για να εναρμονιστείς με τις δικές σου νότες.
Άφησα λίγο από το φως μου να μπει
σαν ήλιος της αυγής να αρχίσουν
τα μάτια σου να ψάχνουν το δρόμο
για τα δικό μου βλέμμα που λάμπει από ευτυχία.
Ήχος και φως...
Σκοτάδι και σιωπή, σχημάτισαν ένα ποίημα
από λέξεις που η αύρα τους σαν προσευχή
ταξιδεύει για να δεχτούν αυτό
που γέννησε ο δικός μου κόσμος.
Πίστη για το αδύνατο.
Ελπίδα για το δυνατό.
Σε αγκάλιασα με τις σκέψεις μου.
Έδιωξα τις σκιές σου.
Σου έδειξα έναν κόσμο όπου
ο έρωτας σε κρατάει σαν ενεργό ηφαίστειο
που από στιγμή σε στιγμή μπορεί να εκραγεί.
Ένας σεισμός που σε τραντάζει συνθέμελα.
Ένα ξέσπασμα της επανάστασης,
της ζωής που ήξερες.
Ένα άνοιγμα των ματιών στον εκτυφλωτικό ήλιο.
Ένα παράπονο στο ολόγιομο φεγγάρι
για τις στιγμές που πήγαν χαμένες.
Έναν άνεμος δυνατό που παρεσέρνει
τα πάντα και εσύ βρίσκεσαι ακόμα εκεί.
Το γέλιο από τα βάθη της ψυχής.
Κρυμμένα μυστικά που έρχονται
στη θέα για να σου δείξουν σεβασμό.
Τον βυθό της θάλασσας που αποκαλύπτεται
σε ένα ναυάγιο
Όπως ο πόνος της ψυχής, έγινα για σένα
η αναπνοή για να ζωντανέψει κάθε σου όνειρο
κρυμμένο που κρατούσες
σα θησαυρό στην δική σου καρδιά.
Να αναστήσω ότι είχε σταυρωθεί
και περίμενε εμένα για να ελευθερωθεί.
Πετρούλα Σιόγκα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου