Γνωστοί Άγνωστοι... Αμαλία Κέντρου.

Μη μου μιλάτε απόψε.

Ακάλεστοι έρχονται στο όνειρο μου

γνωστοί- άγνωστοι.

Η ψυχή φυλακισμένη

σ' ενα χωρίς έλεγχο σώμα

θέλει να αποδράσει.

Και το μαξιλάρι βράχος γίνεται.

Με πονά.

Επιστρέφουν οι αναμνήσεις

κυνηγώντας αυτά που τους λείπουν.

Άχρωμη η νύχτα.

Κυνηγάει την ηδονή που πεθαίνει.

Δεν μπορώ να φωνάξω.

Οι πολλαπλές σιωπές

μου ' ραψαν τα χείλη.

Οι γνωστοί- άγνωστοι

χάνονται πριν τους αγγίξω.

Φεύγουν, όπως πάντα.

Ήρεμοι σαν ο θάνατος.

Ξημερώνει πριν διώξω

τους δαίμονές μου.

Με βρίσκει η μέρα

γλύφοντας το αίμα που τρέχει

απ' τις αόρατες πληγές μου.

Αμαλία Κέντρου