Πύρινε Ηλιάτορα εραστή,
του έναστρου κόσμου το φέγγος,
και της νύχτας οι ερωτικοί μας αναστεναγμοί'
τις ολονύχτιες απιστίες σου ζηλεύει η γη.
Απ΄ της σελήνης τον ολονύχτιο οίστρο,
γεμίζουν τα σκοτάδια του κόσμου φως,
και τα παιδία σας τ’ αστεράκια αμέτρητος αριθμός,
νανουρίζει στην αγκάλη του πολύτεκνος,
ο αντίζηλος σου -στους ορίζοντες- ουρανός…
Οι δαντελένιες σου
γαλαζοπράσινες ακτές τις ημέρες,
μεταμορφώνονται
σε πολύχρωμες πέρλες τα σούρουπα και τις νυχτιές’
λαμπιρίζουν περίλαμπροι
οι βράχοι,
πούκλεψε η θάλασσα απ΄ τα βουνά
να χει κι εκείνη μέσα της,
του οργασμού τη χαρά…
Και την αυγή σαν άπιστος κύρης,
γυρίζεις στο κονάκι σου στη γη χαμογελαστός,
κι εκείνη από τη χαρά της,
ξεχνάει τις απιστίες της με τα βουνά της,
λικνίζει στον εγκέλαδο το σώμα της,
να ζηλέψεις τ άπιστα ημερόνυχτα της,
κι αφήνεται στο φέγγος σου,
τη κάθε σου αχτίδα σου φωτός να χαρεί.
Η θάλασσα φουρτουνιάζει αντίζηλη,
σε τρίγωνο ερωτικό σας οι οργασμοί...
Κι απ’ της γης τον ομφαλό
και της θάλασσας τον ολοήμερο παιδεμό,
σε γοργόνας κορμάκι ο ερχομό σου,
απ’ το χαμόγελο της το ερωτικό σου…,
Απέραντη θάλασσα μου,
έχεις μέσα σου άσβεστο
του ήλιου το φως,
στα μάτια σου ανατέλλει ως βλέμμα,
ξεχειλίζει στη γη,
παραχρήμα - εκτυφλωτικό – και αυθωρεί…
Γοργόνα μου το πρωί σε περίμενα,
μα το δείλι ήρθες εσύ…
Κι είπες ηλιάτορα πως,
είναι η «μάννα του Θεού..»,
Μα εγώ στα μάτια της έβλεπα,
τα "μάτια ενός χρηστού…"
μια απόκρυφη αγάπη που μύρωσε
το άπνουν σώμα 'ενός θεού…"
Σε είπα παράνομη ζήση ερωτική ,
με τη σβέση του ηλίου φωτός,
τριήμερου έρωτα της Αλκμήνης και του Διός.
Ηράκλειας δέστρας παίδεμα
η πνίξη κάθε ανδρός,
στο στέρνο του μπρός…
Κρινάκι της θάλασσας
και πεφταστέρι τ’ ουρανού,
άνθισε, σκόνταψε μεσα μου,
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου