Καλωσορίζω και ευχαριστώ όλους σας που ανταποκριθήκατε θετικά και αγκαλιάσατε το όραμα της ειρήνης ... Ευχαριστώ ιδιαίτερα την κυρία Αικατερίνη Μπατάλια για την πολύωρη δουλειά μας…
Μετά τον πόλεμο του 1974 και την προσφυγιά, ο πατέρας μου έλεγε «έχουμε μόνο ότι μπορούμε να πάρουμε μαζί μας όπου και να πάμε…» Ας χτίσουμε λοιπόν τον χαρακτήρα μας και των παιδιών μας, με τις αποφάσεις, τις δράσεις και το παράδειγμα μας… Αβυσσαλέος ο πόλεμος έχει ματώσει τις παιδικές μου μνήμες, δεν είναι τυχαίο που η ειρήνη έγινε ο δρόμος μου.
Προσδεμένες σιωπές εντός μας, στα παραπετάσματα των δακρύων μας. Το νόημα της ζωής βρίσκεται μέσα στην πρόθεση και την προσπάθεια να μην παραιτηθούμε, να μιλούμε με τις πράξεις μας. Θυμούμαι εκείνη την ευλαβική σιωπηλή στιγμή του θανάτου, μέσα στα αίματα, δεκαοχτάχρονα παλληκάρια έσταζε από τη νιότη τους το αίμα. Δακρύζω… Πλημυρίζω το παρόν μου με την ειρήνη, με το φως εκείνο που κάνει τη ματιά να χαμογελά, που τραγουδά την ίδια γλώσσα για όλους τους ανθρώπους στη γη.
Η μάνα μου έκοβε τις σάρκες να βγάλει εκείνες τις τεράστιες σφαίρες από τα κορμιά τους και ύστερα να τους ράβει την πληγή. Όλα εκείνα τα παλληκάρια ήταν παιδιά της εκείνες τις ώρες και εγώ τα ένιωθα σαν αδέρφια μου, είχα μείνει στη γωνιά της σιωπής μου, για να τους περιθάλψει τις πληγές του σώματος και της ψυχή.
Σε μια στιγμή έτρεξα πίσω από ένα φαντάρο, εκείνος δεν με πρόσεξε. Σφαίρες έραβαν τον ουρανό, τον είδα να κρατάει το ακρωτηριασμένο του χέρι και να μου φωνάζει δυνατά «Τρέξε γρήγορα, μπες μέσα κοριτσάκι μου. Φύγε από εδώ, τώρα φύγε…» Έτρεχα γρήγορα κυνηγημένη από τη φωνή του και τον θάνατο. Κρύφτηκα σε μια γωνιά κλαίγοντας με αναφιλητά. Ξεκίνησα να λέω μια προσευχή…, τη λέω ακόμη… Η ορμή του πολέμου και της κατοχής στην Κύπρο μας, γέννησε την προσφυγιά αλλά και μια αυθυπέρβαση αυτοσεβασμού και εσωτερικής ειρήνης.
Το καθήκον δεν μπορεί να υποτάσσεται και η μικροπρέπεια είναι χωρίς συνείδηση. Ας ξεκινήσουμε πρώτα με εμάς, προσπαθώντας να δούμε τη ζωή μέσα από τον φακό της ειρήνης με όλα και όλους. Συντονισμένοι με τα θετικά συναισθήματα χρειάζεται να προωθήσουμε τις αξίες ζωής. Είμαστε ένας καθρέφτης που αντανακλούμε ο ένας στον άλλο, είμαστε αυτοί που θα χτίσουν ή θα γκρεμίσουν την πολιτεία της καρδιάς των επόμενων γενιών.
Η σκάλα που οδηγεί στην ειρήνη χτίζεται τη μια μέρα από λίγους και την επόμενη τη γκρεμίζουν οι πολλοί. Παίρνουμε όλοι το βάρος από τις πέτρες… Η δίψα να σπείρουμε τον πόθο της προσπάθειας πρέπει να είναι ατομική αλλά και συλλογική. Μας σπρώχνει ανελέητα το σκοτάδι, μα λίγο φως το διώχνει μακριά. Οι εσωτερικές συγκρούσεις δημιουργούν συγκρούσεις με τους άλλους και οι εντάσεις με τους άλλους δημιουργούν αρνητικές εμπειρίες γεμίζοντας το υποσυνείδητο μας με όλα όσα καθορίζουν το παρόν. Γεννηθήκαμε μέσα στα σπλάχνα των αντιφάσεων και την ανασφάλεια. Η λευκή σημαία βρίσκεται σ’ ένα καράβι που δεν αράζει στη ματιά μας. Χρειάζεται να μπούμε στο καράβι και να ταξιδεύσουμε μέσα στο πέλαγος…
Ήρθαμε όλοι μας εδώ στον ομφαλό της γης, για να ενώσουμε τις σκέψεις του οραματισμού μας για το νόημα της Ολυμπιακής Εκεχειρίας στη γη. Της οποίας τα μηνύματα και οι αξίες χρειάζεται ο άνθρωπος κάθε εποχής, για την απόκτηση καλού χαρακτήρα, για την ομαλή επίλυση προβλημάτων και καλής συνεργασίας.
Σήμερα όσο ποτέ άλλοτε οι αξίες ζωής με κορωνίδα την ειρήνη είναι η ιδανική λύση στην εσωτερική ανασφάλεια και στα κοινωνικά προβλήματα της ανθρωπότητας.
Ας αγκαλιαστούμε με τις λέξεις των τεχνών. Οι στίχοι της καρδιάς μας να αποτελέσουν σπόρο ειρήνης που να καρπίσει χτίζοντας γέφυρες που ενώνει τις ψυχές με ένα «Σ’ αγαπώ πόσο μοιάζουμε, σου σκουπίζω τα δάκρυα, σκούπισε μου τα δικά μου».
Έχω ταχτεί να δουλεύω για την ειρήνη και δεν θα σταματήσω… γνωρίζοντας πολύ καλά πως εκείνη η λευκή μαργαρίτα στο βουνό της βίας, ανθίζει με τη βροχή των δακρύων της ανιδιοτέλειας κάποιων ψυχών που στο σκοτάδι ανάβουν κεριά και στη φουρτούνα γίνονται ο φάρος…
Κάθε χρόνο στης 21 του Σεπτέμβρη που είναι η παγκόσμια ημέρα ειρήνης, θα συνεχίσω να παρακινώ τις σκέψεις να ενεργοποιούνται με δράσεις μέσω των τεχνών… Ας κρατήσουμε τα χέρια για να κυκλώσουμε τη γη με ένα καλαματιανό, μέσα στις αντιφάσεις και τους πολέμους να ποτίσουμε τα ελαιόδεντρα και να στεφανώσουμε τον ήλιο με την αδερφοσύνη. Να ακουστεί από όλους μας ο ύμνος της εκεχειρίας, ξεκινώντας από της καρδιάς μας τη φωνή.
Χαιρετισμός κατά τη λήξη στης
18.9.2022 Κυριακή Δράκου
Θέλω να ευχαριστήσω όλους όσους βοήθησαν για να γίνει αυτή η πανδαισία τεχνών για την ειρήνη και ιδιαίτερα την Κυρία Αικατερίνη Μπατάλια που δουλέψαμε μαζί ώρες ατέλειωτες... Πάντα ακούγεται ο ρυθμός από τα μάτια τους, όσων τη σπίθα άναψαν, πίστεψαν και προσπάθησαν. Θνητοί είμαστε, μέσα στους όρους του παρόντος μας ψάχνουμε ένα νόημα να κρατηθούμε. Πολεμούμε με τον εαυτό μας και τον διπλανό μας κυνηγώντας την επιφάνεια, μιλούμε για ένα πλαίσιο ελευθερίας που είναι γεμάτο με σκλαβιά…
Ο κάθε πόλεμος δημιουργεί μια αντίσταση που μας κλέβει τη χαρά… Οι κακές συνεργασίες, δεν γεμίζουν τις στιγμές με τα νοήματα που τους αξίζουν. Εκείνο που δεν πρέπει να μας κλέβουν οι αντιστάσεις είναι τα οράματα, να βγαίνουμε πιο ανθεκτικοί μέσα από τα δύσκολα, να μπορούμε να συγχωρούμε, να αγαπούμε και να ευγνωμονούμε, αλλά να είμαστε και σε θέση να υπερασπιζόμαστε το δίκαιο.
Κρίμα που για τη δόξα και την κυριαρχία καταπατάτε η αλήθεια…
Θα πετάξω τα παπούτσια μου να περπατήσω ξυπόλυτη στην ακτή «των θέλω και μπορώ», «των είμαι και δρω». Κι όταν θα γίνω μούσκεμα από τις λέξεις της καρδιάς μου, θα συνεχίζω ακόμη να ποτίζω τις νέες γενιές με πανανθρώπινες αξίες ζωής, θέλοντας να νιώσω ότι προσπάθησα…
Μέσα στους αιώνες ο πόλεμος και η ειρήνη συναντιούνται. Είναι και οι δυο μέσα μας και γύρω μας. Ο χορός της απόφασης να ζούμε με ειρήνη, μας ταξιδεύει μέσα στην εκφραστική χαρά. Βρισκόμαστε σε άγνοια για τους καρπούς της ειρήνης, χοροπηδούμε άτσαλα χωρίς ρυθμό και τσαλαπατούμε τα ίδια μας τα πόδια σε άφραστη σιωπή. Η ειρήνη είναι τολμηρή, σε ειλικρινές μοίρασμα με ανιδιοτέλεια…
Αγαπώ πολύ την Ελλάδα και θέλησα να αφήσω τα όνειρα μου να απλωθούν… εδώ στους Δελφούς και σε κάθε γωνιά της μάνας γης…Θέλω να σας δηλώσω αδέρφια μου πως δεν θα παραιτηθώ…, θα συνεχίσω να δουλεύω για την ειρήνη και ας διαπιστώνω πως κείτεται πληγωμένη μέσα στα μάτια μας.
Ευχαριστώ για όλα και όλους…
Για την ειρήνη – Αναβίωση Ολυμπιακής Εκεχειρίας
Η ειρήνη είναι το χαμόγελο και η αγκαλιά κάθε παιδιού
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου