Θα ανέβω στη βάρκα του χρόνουκαι θα φτάσω στο περιελθόν,
να σταματήσω τον άνεμο,
εκείνον τον άνεμο που είναι μες στις καρδιές,
που προκαλεί πολέμους και σκοτώνονται ψυχές.
Καθηλώνονται παιδιά και ονείρατα,
γκρεμίζονται πολιτείες
και γίνονται πρόσφυγες οι άνθρωποι.
Δεν έχουνε ψωμί, δεν έχουνε νερό,
δεν έχουνε δουλειές,
δεν έχουνε στέγη και είναι λυπημένοι,
στάζουν τα δάκρυα τους,
απ’ τον πόνο της καρδιάς.
Ναι, θα ανέβω στη βάρκα του χρόνου
και θα φτάσω στην Κερύνεια, στη Μόρφου,
στον Βαθύλακα, στην Κυθρέα…
Ναι, εκεί, να σταματήσω τον χρόνο, στο χαμόγελο τους,
να ανασαίνει η ψυχή τους λευτεριά και χαμόγελο…
Ναι, εκεί που η λευτεριά, είναι μες στην καρδιά…
Πόσο θέλω με τη βάρκα του χρόνου,
να μπω μες στις καρδιές, να μάθουν να αγαπούν,
να μάθουν να ζουν με ειρήνη, να συνεργάζονται
και θέλω να σκουπίσω το δάκρυ του πόνου,
ναι, θέλω να σταματήσω την οργή
και την αντιμαχία μεταξύ των ανθρώπων.
Θέλω, να μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω
και να ζούσαμε σε μια ελεύθερη Κύπρο.
Ναι, δεν μπορώ όμως να φέρω τον χρόνο πίσω,
μπορώ όμως τώρα και στο εδώ και τώρα να ονειρεύομαι…
Ονειρευτείτε, αγαπηθείτε,
λευτερώστε τη σκέψη σας και ζείτε με ειρήνη.
Μια στάλα φως είναι η ζωή μας
και εμείς σταγόνα της βροχή,
που όλο στεγνώνουμε.
Ανάψετε τα κεριά της αγάπης,
της ειρήνης, της ελευθερίας…
Ετούτη η γη ανήκει σε όλο τον κόσμο που γεννήθηκε…
και όλα τα ζωντανά…
Ακούω τη θάλασσα στη βάρκα του χρόνου,
να μου ψιθυρίζει, μείνε ελεύθερη
και άπλωσε την λευτεριά και την ειρήνη,
Κυριακή Δράκου 27/11/2022
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου