Οι άνθρωποι... Κυριακή Δράκου.

Οι άνθρωποι βγάζουν το δηλητήριο τους ο ένας στον άλλο.

Μας βλάπτει αν το δεχτούμε στην ψυχή,

στη σάρκα μας, στα μάτια και τα βήματα μας,

αν το υιοθετήσουμε και κλείσουμε τις κουρτίνες της ζωής.

Οι άνθρωποι ξέχασαν αγάπη τι θα πει,

τρέχουν στα πεζοδρόμια του κέρδους,

σε στάσεις που δεν περνάνε τρένα,

σε στιγμές που η χαρά λιποψυχά.

Οι άνθρωποι κουρασμένοι και ανασφαλείς,

ζούνε εικονική ζωή σε οθόνες μοναξιάς,

ψάχνουνε θύματα να αφήσουν την οργή τους,

ψάχνουνε τερματισμούς δίχως πορεία γνώσης.

Μα είναι κάποιοι άνθρωποι σαν ήλιος,

σαν δροσιά, σαν το χαμόγελο της νιότης,

σαν τον ανθό της λεμονιάς, σαν τα αγριολούλουδα της σκέψης

και σαν τη θάλασσα στον καύσωνα ζωής.

Κυριακή Δράκου