Ήσουν βροχή κι έγινες φώς
καρτερούσες ζεστά καλοκαίρια
έπαιζες τα παιχνίδια της ζωής
έγραφες της μέρας την ιστορία
χαρίζες ήλιο πλατιά χαμόγελα
έφερνες την άνοιξη στο καταχείμωνο
ρωτούσες για τα όνειρα της ψυχής
έβλεπες μικρές πριγκίπισσες
ατένιζες θάλασσες στα μάτια μου
αγάπησες ένα βλέμμα μου κλαμένο
δεν ήξερες ότι ήταν η μοίρα μου
αυτή μόνο ήξερε πόσο την αγάπησα
κοίτα τώρα τον καημό που φεύγει....
Ιουλία 10/10/2022

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου