Φοβάμαι σαν κλείνει ξοπίσω η πόρτα και νιώθω το ρίγος να με παγώνει, ετούτη την ώρα μόνη μοιάζει πως θα ‘μαι στη θέα της βίας τίποτα πια δεν με σώνει. Φοβάμαι την ώρα του ύπνου μα και της μέρας αυτό το θηρίο εχθρικά με κυκλώνει, σκέψεις μαύρες γιομάτες με πόνο και δάκρυ λειψό το θάρρος από δήμιου χέρια ποιος τη γλιτώνει. Φοβάμαι για μένα μα και για κείνο το έρμο τι σπαραγμό – συμφορά και αντάρα βιώνει η λύτρωση δρόμος ανοίκειος, αμαρτωλός το δικό του το βάρος κανείς δε σηκώνει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου