Το να είσαι στα 30.

Το να είσαι στα 30 και να μην ξέρεις ακόμα τι θέλεις, δεν είναι το χειρότερο πράγμα. Το χειρότερο πράγμα είναι να κοιτάς πίσω και να βλέπεις χρόνια που συμβιβάστηκες σε δουλειές που σε έπνιγαν. Να σε θυμάσαι να γελάς σε κουβέντες που σιχαινόσουν. Να σε βλέπεις να προσπαθείς να χωρέσεις, σε κόσμους που ποτέ δεν σε χώρεσαν. Να λες "ναι" για να μην απογοητεύσεις, και να μαζεύεις θυμό επειδή δεν είπες όχι. Να βλέπεις χρόνια πρακτικότητας. Χρόνια που έκανες αυτό που έπρεπε κι όχι αυτό που ήθελες. Να ξυπνάς το πρωί, και να μη θυμάσαι γιατί ξεκίνησες αυτό που ζεις. Να συνειδητοποιείς πως έγινες αυτό που ήθελαν οι άλλοι όχι εσύ. Η κοινωνία, οι γονείς σου, οι φόβοι σου είπαν ποιος πρέπει να είσαι. Και εσύ απλά το πίστεψες. Μα η αλήθεια είναι το να ψάχνεσαι ακόμα είναι χίλιες φορές καλύτερο από το να έχεις χαθεί σε μια σιγουριά που δεν είναι δική σου. Γιατί όσο δοκιμάζεις, ζει κάτι μέσα σου. Και όσο ζει αυτό δεν έχεις χαθεί... Web.