Ξέρω ανθρώπους που τους τυλίγει χρόνια τώρα το γκρίζο σεντόνι της κατάθλιψης. Ανθρώπους της διπλανής πόρτας που τους αρνούμαστε μια ‘’καλημέρα’’ λες και κοστίζει ακριβά. Ανθρώπους που ζουν στα ανήλιαγα κελιά της ψυχής τους ακούγοντας μόνο τους χτύπους της καρδιάς τους κι εκείνους από τα θλιμμένα βήματά τους. Χτύποι σκληροί σαν από σφυριά που καρφώνουν τα καρφιά της αδιαφορίας μας στους σταυρούς που σέρνουν στο δικό τους καθημερινό Γολγοθά. Αναζητούν με αγωνία στου κόσμου τα σκοτάδια μια σταγόνα φως μια τόση δα ελπίδα για να δώσουν πνοή στα τσακισμένα όνειρά τους. Μάταιος κόπος. Οι τοίχοι των κελιών τους είναι πιο μαλακοί από τους τοίχους που υψώνουν οι άνθρωποι για να περιφρουρήσουν το εγώ τους. Λαχταρούν να ακούσουν μιαν ανθρώπινη φωνή το τηλέφωνό τους να χτυπά έστω κι αν είναι λάθος. Ανυπομονούν να μιλήσουν. Να σπάσουν το συρματόπλεγμα της σιωπής να πουν για όλα αυτά που τους πληγώνουν για τα όνειρα που έκαναν παιδιά για το πώς οι ελπίδες τους έγιναν στεναγμοί στο πέρασμα των χρόνων. Να μιλήσουν. Αλλά σε ποιους; Eρμητικά κλεισμένα τα αυτιά των ανθρώπων. Δεν τους ενδιαφέρουν οι πόνοι και οι καημοί των άλλων. Κι έτσι ξεχασμένοι πλανώνται στα έρημα σοκάκια ζωντανοί νεκροί στη σκοτεινιά του κόσμου. Μόνη συντροφιά είναι η σκιά τους. Μ’ αυτήν πορεύονται στη λησμονιά. Μ’ αυτήν έμαθαν να χορεύουν βαλς. Μοναχικό και πένθιμο σαν τις καμπάνες του Επιταφίου. Άνθρωποι που δεν άκουσαν ποτέ τους χαρμόσυνους ήχους της Ανάστασης... Web.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου