
Υπάρχουν στιγμές που σταματάς για λίγο τον ξέφρενο ρυθμό της καθημερινότητας κοιτάζεις πίσω και αναρωτιέσαι τι είναι τελικά αυτό που μένει. Μέσα στον θόρυβο της πόλης και τις αμέτρητες υποχρεώσεις χάνουμε συχνά την ουσία ξεχνώντας ποιοι είμαστε και τι πραγματικά αναζητάμε. Οι σκέψεις που ακολουθούν είναι μια μικρή κατάθεση ψυχής μια υπενθύμιση για όσα αξίζουν και όσα αργά ή γρήγορα αποδεικνύονται περιττά.
Αυτός που δεν ξέρει πώς να νοσταλγεί λίγο παραπάνω μοιάζει να μην κρύβει τίποτα αληθινά σπουδαίο μέσα του. Γιατί η νοσταλγία δεν είναι αδυναμία. Είναι η απόδειξη πως ζήσαμε πως αγαπήσαμε και πως αφήσαμε ένα κομμάτι της ψυχής μας σε ανθρώπους και στιγμές που άξιζαν.
Στην εποχή μας τα πιο πολύτιμα αγαθά έχουν γίνει και τα πιο σπάνια. Η εσωτερική γαλήνη η αληθινή ευτυχία η ουσιαστική επικοινωνία το να ακούς πραγματικά τον άλλον και η ανθρώπινη οικειότητα δεν αγοράζονται. Κοστίζουν χρόνο ψυχή και αφοσίωση.
Κι όμως συχνά σπαταλάμε τη ζωή μας κυνηγώντας χίμαιρες. Καταναλώνουμε τις μέρες μας σε ματαιότητες σε ψεύτικες ανάγκες σε άσκοπους θυμούς και σε αγώνες δρόμου που δεν οδηγούν πουθενά. Ξεχνάμε πως ο χρόνος κυλά αμείλικτος και πως στο τέλος της διαδρομής, τίποτα από όσα μετρούσαμε με αριθμούς ή τίτλους δεν θα έχει σημασία. Όλη η ματαιότητα του κόσμου αποκαλύπτεται τη στιγμή που συνειδητοποιούμε πόσα πρέπει αφήσαμε να κλέψουν τη χαρά των θέλω μας.
Τελικά όλα ξεκινούν και τελειώνουν μέσα μας. Το δικό μας μυαλό είναι ο αρχιτέκτονας της πραγματικότητάς μας. Αυτό μας κάνει υγιείς ή άρρωστους λυπημένους ή χαρούμενους εσωτερικά πλούσιους ή φτωχούς ανεξάρτητα από το τι συμβαίνει γύρω μας. Οι δρόμοι της ζωής δεν έχουν προκαθορισμένο τέρμα, φτάνουν μέχρι εκεί που αντέχει και επιθυμεί η ψυχή μας να περπατήσει.
Η ζωή δεν είναι μια λίστα από κατορθώματα που περιμένουν να διαγραφούν. Η αληθινή ευτυχία δεν κρύβεται στην τελειότητα ούτε στην κατάκτηση κάθε κορυφής. Βρίσκεται στην ικανότητα να αγκαλιάζεις το ίδιο το ταξίδι με όλες του τις ατέλειες. Βρίσκεται στο να βρίσκεις φως στα πιο απλά καθημερινά πράγματα και πάνω απο όλα στο να είσαι συμφιλιωμένος και σε ειρήνη με τον ίδιο σου τον εαυτό.
Κλείνοντας ας κρατήσουμε μια απλή αλήθεια. Δεν ήρθαμε σε αυτόν τον κόσμο για να εντυπωσιάσουμε, αλλά για να νιώσουμε να μοιραστούμε και να αγαπήσουμε. Ας αφήσουμε πίσω ότι βαραίνει την ψυχή χωρίς λόγο και ας δώσουμε χώρο σε όσα μας κάνουν αληθινά ανθρώπους. Γιατί στο τέλος η ζωή μας δεν θα κριθεί από όσα αποκτήσαμε αλλά από το πόσο βαθιά ζήσαμε την κάθε της στιγμή... Γιάννης Χαραλαμπάκης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου