Παίξε τη ζωή σαν ντάμα... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Στέκεσαι συχνά στην άκρη του κόσμου σαν θεατής περιμένοντας το τέλειο σημάδι τον κατάλληλο άνεμο ένα χέρι να σε τραβήξει στο φως. Μα η ζωή δεν κατοικεί στην αναμονή. Ζει στην κίνηση στο βήμα που τρέμει στην αποδοχή της ρωγμής σου. Πάρε ξανά το τιμόνι. Άσε την ψυχή σου να μιλήσει χωρίς φίλτρα. Μην περιμένεις να ζήσουν οι άλλοι τη ζωή μαζί σου ούτε να σου υπογράψουν την άδεια για να υπάρξεις. Ο χρόνος κυλά σαν νερό μέσα από τα δάχτυλα και η αδράνεια τρώει τα όνειρα. Πάρε το προβάδισμα. Βγες έξω ρούφηξε τον αέρα άρπαξε κάθε στιγμή πριν γίνει ανάμνηση. Όταν περπατάς μόνος σου ολόκληρος προς αυτό που φλέγεται μέσα σου γίνεσαι φάρος. Και τότε θα μαζευτούν γύρω σου τόσοι συνοδοιπόροι της ίδιας φωτιάς που θα έχεις περισσότερη παρέα απ όση αντέχεις.

Χτυπάμε στον δικό μας παλμό. Στον άγριο ακατέργαστο ρυθμό της ύπαρξης που δεν χωρά σε καλούπια. Είμαστε θάρρος φόβος και επανάσταση στην ίδια ανάσα. Είμαστε η ακτή όπου γεννιόμαστε και σβήνουμε αφήνοντας για λίγο τα βήματά μας στην υγρή άμμο πριν τα σκεπάσει το κύμα. Είμαστε μικροί εύθραυστοι ατελείς μπροστά στην απεραντοσύνη κι όμως κουβαλάμε ολόκληρους γαλαξίες στα στήθη μας. Είμαστε τελικά ότι τολμάμε να γίνουμε. Είμαστε εκείνοι οι λίγοι που δεν κρύβονται πίσω από μάσκες. Αγκαλιάζουμε τα λάθη μας σαν παράσημα μαθαίνουμε από τις πτώσεις και παλεύουμε να γίνουμε λίγο πιο φωτεινοί απ ότι χθες. Συγχωρούμε τους άλλους και τον εαυτό μας χωρίς έπαρση με καθαρό βλέμμα και αξιοπρέπεια. Και κατά βάθος διψάμε για εκείνη τη γνώριμη λυτρωτική καταιγίδα την καταστροφή που έχει ξαναχτυπήσει μόνο και μόνο για να νιώσουμε ξανά το αίμα να βράζει και να χτίσουμε τον εαυτό μας από τις στάχτες.
Σε αυτό το ταξίδι κοίτα ποιον κρατάς δίπλα σου. Η μόνη αλήθεια για έναν άνθρωπο δεν κρύβεται στα λόγια του αλλά στον αέρα που αναπνέεις μαζί του, όταν είσαι στο πλευρό του η ψυχή σου πετάει ή βουλιάζει. Και όταν πέσει η νύχτα θυμήσου. Η ζωή μοιάζει με σκάκι, γεμάτη παγίδες σκέψη και βάρος. Μην την αφήσεις να σε λυγίσει. Παίξε την σαν ντάμα. Πιο απλά. Πιο ανάλαφρα. Πιο αληθινά. Γιατί στο τέλος, αξίζει να τη χαρείς. Δεν χρειάζεσαι όλους τους χάρτες πριν ξεκινήσεις ούτε πρέπει να τρέμεις τις στροφές του δρόμου. Μείνε γυμνός από ψέματα κράτα κοντά σου όσους σου χαρίζουν ουρανό και θυμήσου, η πιο βαθιά μαγεία κρύβεται πάντα στα απλά... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου