Εξωτική Ομορφιά,,, Γιάννης Χαραλαμπάκης,

Υπάρχουν βλέμματα που δεν χρειάζονται λέξεις για να κατακτήσουν τον χώρο, παρά αρκεί η σιωπηλή τους παρουσία για να σταματήσει ο χρόνος. Όταν η αρχέγονη ομορφιά της μαύρης γυναίκας συναντά τη γλυκιά πρόκληση ενός γυμνού ώμου, ο αέρας βαραίνει από επιθυμία και η τέχνη υποκλίνεται στη φύση. Κοίταξέ την καλά και θα καταλάβεις γιατί η ομορφιά της μαύρης γυναίκας μοιάζει με μυστήριο που δεν λύνεται ποτέ, παρά μονάχα βιώνεται. Το δέρμα της έχει το ζεστό, βελούδινο χρώμα της καμένης γης και του μελιού, λείο και λαμπερό, σαν να κράτησε πάνω του όλη τη ζέστη ενός καλοκαιρινού δειλινού.
Οι κατάμαυρες, ατίθασες μπούκλες της πέφτουν ελεύθερες, ενώ μερικές λεπτές τούφες γλιστρούν παιχνιδιάρικα πάνω στο μέτωπο και τα ζυγωματικά της χαϊδεύοντας το πρόσωπό της σαν αόρατα δάχτυλα. Και μέσα από αυτή τη σκοτεινή κορνίζα τα μάτια της βαθιά υγρά γεμάτα φως και υποσχέσεις σε κοιτάζουν ευθεία, χωρίς δισταγμό, ξυπνώντας μέσα σου εκείνη τη γλυκιά, ακατανίκητη ταραχή του πόθου. Τα γεμάτα, αισθησιακά της χείλη, μισάνοιχτα στην άκρη μιας σιωπηλής ανάσας, κουβαλούν όλη τη γλύκα και τη φωτιά του έρωτα. Και το λευκό πουκάμισο αφημένο χαλαρά να πέφτει και να αποκαλύπτει τον γυμνό της ώμο εκεί όπου ακουμπά τρυφερά το χέρι της δημιουργεί την πιο μεθυστική αντίθεση, το απόλυτο λευκό να αγκαλιάζει τη ζεστή, εξωτική της επιδερμίδα.
Δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει, δεν παίζει ρόλους, δεν ζητά την έγκριση κανενός. Η γοητεία της πηγάζει από την ίδια της τη φύση  μια ομορφιά άγρια και συνάμα τρυφερή περήφανη, αισθησιακή και αληθινή που σε κάνει να ξεχνάς όσα ήξερες και να παραδίνεσαι αμαχητί στη σαγήνη της. Υπάρχουν γυναίκες που περνούν και ξεχνιούνται και υπάρχουν εκείνες που αρκεί μία μόνο ματιά τους για να χαραχτούν βαθιά στη μνήμη και στις αισθήσεις. Η εξωτική της χάρη είναι ο πιο όμορφος ύμνος στη θηλυκότητα... Γιάννης Χαραλαμπάκης,

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου