Όταν η Ιστορία Ματώνει Ξανά στο Πεζοδρόμιο. Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Υπάρχουν ημερομηνίες που δεν ανήκουν στα ημερολόγια μα στη συνείδηση ενός λαού. Κάθε Νοέμβρη οι δρόμοι της Αθήνας γεμίζουν βήματα ανθρώπων που περπατούν για να θυμούνται πως η ελευθερία δεν χαρίστηκε μα κατακτήθηκε. Όμως όταν η μνήμη συναντά την ωμή βία όταν το γκλομπ γίνεται η μοναδική απάντηση σε ένα αίτημα για αξιοπρέπεια τότε η ίδια η Δημοκρατία δοκιμάζεται. Οι γραμμές που ακολουθούν είναι μια κατάθεση ψυχής για όσα είδαμε όσα πονέσαμε και όσα δεν πρέπει ποτέ να συνηθίσουμε. Κάθε Νοέμβρη οι δρόμοι της Αθήνας γεμίζουν ανάσες. Είκοσι πέντε χιλιάδες ψυχές βγαίνουν στο φως κουβαλώντας στα βήματά τους το βάρος μιας ιστορίας που αρνείται να σκονιστεί στα βιβλία. Πενήντα τρία χρόνια μετά η μνήμη του Πολυτεχνείου δεν είναι μια τυπική επέτειος είναι ένας ζωντανός παλμός που ζητά δικαιοσύνη ψωμί παιδεία και ελευθερία. Κι όμως, για άλλη μια φορά η γιορτή της μνήμης βάφτηκε με γκρίζο καπνό και οργή. Οι ψυχρές ανακοινώσεις μίλησαν για αριθμούς είκοσι τρεις προσαγωγές τέσσερις συλλήψεις πέντε τραυματίες  δύο αστυνομικοί και τρεις γυναίκες στο νοσοκομείο. Μα πίσω από τους αριθμούς κρύβονται πρόσωπα ανάσες κομμένες και εικόνες που δεν χωρούν σε κανένα δελτίο τύπου. Γιατί καμία στατιστική δεν μπορεί να σβήσει εκείνο το βίντεο που πάγωσε τις οθόνες και τις καρδιές μας. Το χέρι της εξουσίας να σηκώνεται βίαιο ανεξέλεγκτο πάνω στο σώμα μιας γυναίκας. Μια εικόνα ωμή που γκρεμίζει κάθε ψευδαίσθηση περί τάξης και ασφάλειας και γυμνώνει την αλήθεια της κρατικής καταστολής. Όταν η δύναμη που ορκίστηκε να προστατεύει τον πολίτη μετατρέπεται σε τυφλό μένος όταν η στολή γίνεται ασπίδα για την αυθαιρεσία τότε το πρόβλημα δεν είναι πια ένα μεμονωμένο περιστατικό. Είναι μια βαθιά πληγή στο σώμα της κοινωνίας. Σίγουρα οι αψιμαχίες στους δρόμους δεν έχουν ποτέ μόνο μία όψη, και ο πόνος του τραυματισμού βαραίνει όποιον κι αν χτυπήσει. Όμως η Δημοκρατία δεν μετριέται με το πόσο σκληρά χτυπά αλλά με το πόσο αντέχει να ακούει. Και οι έρευνες που διατάσσονται εκ των υστέρων όταν τα φώτα σβήσουν και η οργή καταλαγιάσει συχνά μοιάζουν με στάχτη στα μάτια μιας κοινωνίας που διψά για πραγματική λογοδοσία. Δεν γεννηθήκαμε για να σκύβουμε το κεφάλι μπροστά στον φόβο ούτε για να μετράμε τα δικαιώματά μας με τα χτυπήματα ενός γκλομπ. Η φωνή του δρόμου δεν φιμώνεται γιατί κουβαλά μέσα της την ίδια την ανάγκη του ανθρώπου να αναπνέει ελεύθερος. Η ιστορία δεν γράφεται στα γραφεία των ανακοινώσεων μα στα πεζοδρόμια εκεί που η αξιοπρέπεια στέκεται όρθια απέναντι στην ωμή δύναμη. Κι όσο υπάρχουν άνθρωποι που αρνούνται να συνηθίσουν τη βία και να σιωπήσουν μπροστά στο άδικο, το μήνυμα εκείνου του Νοέμβρη θα μένει ζωντανό αδάμαστο και φωτεινό.... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου