Υπάρχουν στιγμές που η καθημερινότητα μοιάζει με έναν δρόμο αυστηρά χαραγμένο γεμάτο πρέπει βιασύνη και κλειστούς ορίζοντες. Τότε είναι που η ψυχή ζητάει επίμονα να σπάσει τα δεσμά της ρουτίνας και να θυμηθεί τι σημαίνει να ζεις όχι απλώς να υπάρχεις. Γιατί το αληθινό ταξίδι δεν ξεκινά από έναν σταθμό ή ένα λιμάνι, αλλά από την εσωτερική ανάγκη του ανθρώπου να αναπνεύσει ελεύθερα. Μακριά από τους πολυσύχναστους δρόμους και τους θορυβώδεις ρυθμούς της καθημερινότητας εκεί όπου δεν υπάρχουν όρια στην περιπλάνηση ανοίγονται μονάχα μακρινοί ουρανοί και ένας ολόκληρος κόσμος που περιμένει να τον αποκαλέσεις σπίτι. Δεν χρειάζεσαι χάρτες με προκαθορισμένες διαδρομές για να νιώσεις ζωντανός, παρά μόνο την απόφαση να αφήσεις πίσω σου ότι σε βαραίνει και να ακολουθήσεις τον ορίζοντα.
Με μια βαλίτσα γεμάτη όνειρα μια καρδιά γεμάτη χάρη και το βλέμμα στραμμένο στις ατελείωτες δυνατότητες που απλώνονται μπροστά σου κάθε βήμα γίνεται μια μικρή αποκάλυψη. Συνειδητοποιείς γρήγορα πως η ουσία δεν βρίσκεται στον ίδιο τον προορισμό ούτε στην ταχύτητα με την οποία φτάνεις εκεί αλλά στη μαγεία της διαδρομής. Είναι εκείνη η βαθιά, ατόφια αίσθηση της ελευθερίας που νιώθεις όταν αφήνεις τον άνεμο να ορίζει την πορεία σου όταν κάθε στροφή του δρόμου κρύβει μια νέα υπόσχεση.
Γιατί η αληθινή πολυτέλεια στη ζωή δεν μετριέται με τα υλικά αγαθά που καταφέρνουμε να αποκτήσουμε ούτε με τα αποκτήματα που συσσωρεύουμε πίσω από κλειστές πόρτες. Η πραγματική πολυτέλεια είναι η ελευθερία της ψυχής η δίψα για περιπέτεια και εκείνη η γαλήνια ευτυχία που γεννιέται όταν είσαι αυθεντικά παρών στη στιγμή. Είναι η εσωτερική ικανοποίηση του ανθρώπου που τόλμησε να βγει από τα στενά του όρια και να αγκαλιάσει το άγνωστο χωρίς φόβο.
Τα καλύτερα ταξίδια της ζωής δεν μετριούνται ποτέ σε χιλιόμετρα, σε μίλια ή σε σφραγίδες πάνω σε ένα διαβατήριο. Μετριούνται μονάχα σε εκείνες τις όμορφες, απρόσμενες στιγμές που χαράζονται ανεξίτηλα στη μνήμη, σε ένα αυθόρμητο χαμόγελο με έναν άγνωστο σε ένα ηλιοβασίλεμα που σου κόβει την ανάσα σε μια συζήτηση κάτω από τα αστέρια. Αυτές είναι οι αναμνήσεις που μένουν ζωντανές όταν τελειώσει ο δρόμος ζεσταίνοντας την καρδιά και θυμίζοντάς μας πως, τελικά ζήσαμε πραγματικά.
Στο τέλος της διαδρομής, όταν η σκόνη του ταξιδιού κατακαθίσει και επιστρέψουμε στη γνώριμη βάση μας δεν θα θυμόμαστε τα ακριβά εισιτήρια ούτε τις ανέσεις που απολαύσαμε. Θα θυμόμαστε μόνο τη φωτιά που άναψε μέσα μας κάθε νέα εικόνα το πόσο ελαφριά έγινε η καρδιά μας και εκείνη τη σπάνια πληρότητα που νιώσαμε. Γιατί ο προορισμός είναι απλώς μια αφορμή, η ελευθερία του να ταξιδεύεις είναι η ίδια η ζωή... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου