Υπάρχουν στιγμές που ο έρωτας παύει να είναι απλώς μια λέξη και γίνεται ανάσα που σε καίει. Είναι εκείνη η σπάνια ώρα που οι άμυνες λυγίζουν, το μυαλό παραδίνεται και η ψυχή ζητάει να ενωθεί με μια άλλη, χωρίς φίλτρα και χωρίς φόβο. Οι γραμμές που ακολουθούν είναι μια κατάθεση ψυχής και σώματος, αφιερωμένη σε εκείνη τη γυναίκα που κάνει τα πάντα μέσα σου να φλέγονται.
Είναι νύχτες που ο θόρυβος της πόλης σωπαίνει και η μοναξιά βαραίνει το στήθος, μέχρι τη στιγμή που συναντώ το βλέμμα σου. Εκείνο το βλέμμα που μου κόβει την ανάσα και ανατρέπει κάθε μου βεβαιότητα. Στα χρόνια που ζούμε, μάθαμε να μετράμε τα αισθήματα με ζυγαριά. Μα ο αληθινός, παλλόμενος έρωτας για εσένα δεν χωράει σε ισολογισμούς, ούτε σε προσεκτικές αποστάσεις. Είναι μια βουτιά στο κενό χωρίς δίχτυ ασφαλείας, μια ακατανίκητη φωτιά που καίει τα σωθικά και με λυτρώνει την ίδια στιγμή.
Σε αγαπώ χωρίς να περιμένω και χωρίς να απαιτώ αντάλλαγμα. Απλώς ευχαριστώ που μέσα από εσένα αποκαλύπτω τον αληθινό μου εαυτό, αφήνοντας πίσω κάθε φόβο και κάθε άμυνα που κρατούσα μια ζωή. Γιατί η αληθινή σου γοητεία δεν κρύβεται σε επιτηδευμένα στολίδια. Βρίσκεται στην ατόφια απλότητά σου, στο βάθος της προσωπικότητάς σου, στον τρόπο που με κοιτάζεις και μου λύνεις τα χέρια, γδύνοντας πρώτα το μυαλό μου. Όλα τα υπόλοιπα, οι ψίθυροι στο σκοτάδι, τα αχόρταγα χάδια, οι νύχτες που φλέγονται, έρχονται αργότερα σαν φυσική, αναπόφευκτη συνέχεια αυτής της αλήθειας.
Έχω κουραστεί από την υποκρισία των ανθρώπων που σε πλησιάζουν μόνο όσο τους είσαι χρήσιμος, κι ύστερα σβήνουν σαν φθηνά κεριά μόλις στερέψει το όφελός τους. Εγώ δεν ζητώ τέτοιες χλιαρές, ξένες αγκαλιές. Εγώ χρειάζομαι εσένα. Μια γυναίκα να μιλήσω, να ανοίξω την ψυχή μου διάπλατα χωρίς τον φόβο της κριτικής, να αφήσω τις σκέψεις μου να μπλεχτούν με τις δικές σου πριν ακόμα μπλεχτούν τα σώματά μας. Κι αν είσαι μακριά, δεν με νοιάζει. Κάπου, σε κάποιο σταυροδρόμι του χρόνου, θα βρεθούμε. Θα συναντηθούν οι ανάσες μας και θα σβήσουν κάθε χιλιόμετρο.
Υπάρχουν, βλέπεις, αγάπες που σε σημαδεύουν ανεξίτηλα, ακόμα κι αν πέρασαν σαν καλοκαιρινή καταιγίδα, όχι για να μείνουν, μα για να σου διδάξουν ποιος είσαι. Μα εσύ είσαι αλλιώς. Είσαι για πάντα εσύ, αυτό το σχεδόν ακατανόητο συναίσθημα, υπέροχο, γλυκό και άυλο, που όμως γίνεται καυτή σάρκα και ηλεκτρισμός μόλις πλησιάσεις. Είσαι η ομιχλώδης ανάμνηση του γαλάζιου ουρανού μου και της δικής σου γης, άγριας και αδάμαστης, που διψά να κατακτηθεί χωρίς ποτέ να υποταχθεί.
Είναι εκείνη η ιερή, βασανιστικά γλυκιά στιγμή που πέφτουν τα ρούχα σου και μαζί τους κάθε μας συστολή. Όταν τα χείλη μου βρίσκουν τον δρόμο τους στο σκοτάδι, καυτά και διψασμένα, εξερευνώντας κάθε σπιθαμή του λαιμού και του στήθους σου. Όταν τα δάχτυλά μου χάνονται στα μαλλιά σου και γλιστρούν αργά στις καμπύλες του γυμνού σου δέρματος, νιώθοντας το ρίγος να διαπερνά το κορμί σου. Εκεί όπου οι ανάσες μας βαραίνουν, οι καρδιές μας χτυπούν σαν τρελές στον ίδιο ρυθμό, και τα σώματά μας γίνονται ένα, ιδρωμένα, παραδομένα απόλυτα στην ηδονή και την ένωση, μέχρι να χαθεί κάθε όριο ανάμεσα στο εγώ και στο εσύ.
Ανάμεσα σε τόσες ημιτελείς ιστορίες που άφησα πίσω μου, δεν θέλω πια να είμαι ανάμνηση. Θέλω να είμαι το παρόν σου, η ανάσα σου, το άγγιγμα που ξυπνά κάθε πόρο του κορμιού σου, κι εσύ να συνεχίσεις να είσαι τα πάντα μου. Πάνω απ' όλα, θέλω να σε αγαπώ και να σε ποθώ σαν να είναι το μόνο πράγμα που ξέρω να κάνω σε αυτόν τον κόσμο. Να σου δίνω το κορμί μου, την ψυχή μου, τον χρόνο μου, χωρίς φειδώ, χωρίς ντροπή και χωρίς πισωγυρίσματα.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, όταν πέσουν οι μάσκες και σβήσουν τα φώτα, όλα αποκτούν επιτέλους νόημα. Τίποτα δεν έχει σημασία, παρά μόνο η αγάπη και εκείνη η βαθιά, σαρκική και ψυχική σύνδεση μαζί σου. Θα μετρηθώ μόνο από το πόσο βαθιά αφέθηκα, από το πώς άγγιξα την ψυχή και το σώμα σου, και από τη φωτιά που άναψα μέσα σου πριν φύγω.
Κλείνοντας τούτες τις γραμμές, ας μείνει μόνο η αλήθεια του αγγίγματος. Ο έρωτας δεν ζητάει άδεια για να υπάρξει, ούτε εξηγήσεις για να μείνει. Αρκεί να τολμήσεις να αφεθείς ολόκληρος, ψυχή τε και σώματι, σε εκείνη τη μία γυναίκα που κάνει τη ζωή σου να αξίζει κάθε της ανάσα... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου