Δημιουργοί και Παράσιτα... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Κάθε φορά που βλέπω ηλικιωμένα ζευγάρια να περπατούν αργά στον δρόμο κρατώντας ο ένας το χέρι του άλλου με εκείνη τη σιωπηλή αδιαπραγμάτευτη οικειότητα των δεκαετιών πάντα σταματώ και αναρωτιέμαι. Πόσες φορές άραγε έχουν συγχωρήσει ο ένας τον άλλον; Πόσες καταιγίδες πέρασαν πόσες νύχτες γύρισαν την πλάτη πόσα λάθη κατάπιαν και πόσες φορές διάλεξαν συνειδητά να μείνουν και να χτίσουν ξανά πάνω στα ερείπια; Γιατί ένας άντρας και μια γυναίκα που γερνούν μαζί δεν είναι δύο άγιοι που δεν έκαναν ποτέ λάθος, είναι δύο αληθινοί υγιείς άνθρωποι που αρνήθηκαν να το βάλουν στα πόδια στα πρώτα δύσκολα.
Αυτό το δέσιμο δεν αγοράζεται σε βιτρίνες ούτε χτίζεται με λόγια του αέρα. Είναι το βλέμμα που σε καταλαβαίνει μέσα στο πλήθος χωρίς να πεις λέξη το χέρι που σε κρατάει όρθιο όταν τρέμουν τα γόνατά σου η ανάσα του άλλου που γίνεται το μοναδικό σου καταφύγιο. Είναι να ξέρεις πως όσο σκληρός κι αν γίνει ο κόσμος έξω από την πόρτα σας μέσα σε εκείνη την αγκαλιά υπάρχει μόνο αλήθεια αφοσίωση και καθαρή αγάπη.
Με τον καιρό κατάλαβα πως στη ζωή δεν είναι όλα άσπρα ή μαύρα. Υπάρχουν αποχρώσεις αντιφάσεις δύσκολες αποφάσεις και απρόσμενα μονοπάτια που δοκιμάζουν τις αντοχές σου. Και ακριβώς εκεί, μέσα σε όλα όσα δεν μπορούμε να ελέγξουμε, ξεδιπλώνεται η μαγεία της αληθινής ζωής. Όμως για να ζήσεις αυτή τη μαγεία χρειάζεσαι καθαρή ψυχή. Και δυστυχώς η καθαρή ψυχή στις μέρες μας είναι είδος προς εξαφάνιση.
Γιατί στην πραγματικότητα, υπάρχουν μόνο δύο είδη ανθρώπων σε αυτόν τον κόσμο. Οι Δημιουργοί και τα Παράσιτα.
Οι δημιουργοί είναι εκείνοι που μπαίνουν σε μια σχέση σε μια φιλία σε μια ζωή με τα χέρια γεμάτα αλήθεια. Είναι εκείνοι που ιδρώνουν που πονάνε που δίνουν χώρο που φροντίζουν τον άνθρωπό τους χωρίς να κρατούν λογαριασμό. Είναι ο άντρας που στέκεται βράχος δίπλα στη γυναίκα του όταν εκείνη λυγίζει και η γυναίκα που γίνεται φως και καταφύγιο όταν εκείνος χάνει τον δρόμο του.
Και απέναντί τους στέκονται τα παράσιτα. Τα τομάρια και οι παλιάνθρωποι που φορούν το κοστούμι της καλοσύνης και της ευγένειας μόνο όσο έχουν κάτι να ρουφήξουν. Είναι τα ανθρωπάκια της υποκρισίας που τρέφονται από την ενέργεια, τον χρόνο και την αγάπη των άλλων που πουλάνε φτηνές υποσχέσεις με ημερομηνία λήξης που σου χαμογελούν κατάμουτρα ενώ πίσω από την πλάτη σου ακονίζουν το ψέμα και τη συκοφαντία. Δειλοί και άδειοι που μόλις τελειώσει το συμφέρον τους ή έρθει η πρώτη δυσκολία εξαφανίζονται σαν ποντίκια αφήνοντας πίσω τους συντρίμμια και το θράσος να παριστάνουν και τα θύματα.
Και δυστυχώς αυτή η υποκρισία δεν μένει μόνο στις προσωπικές σχέσεις έχει δηλητηριάσει ολόκληρη την κοινωνία. Την βλέπεις κάθε μέρα στις οθόνες στα πουλημένα ανθρωπάκια των μέσων ενημέρωσης στους επαγγελματίες του ψέματος που έχουν κάνει την αδικία επάγγελμα. Που γλείφουν εκεί που πρέπει που ξεπλένουν το βρώμικο χρήμα και την ανηθικότητα που αδικούν κατάφωρα το δίκιο και δικαιώνουν το άδικο με ένα χυδαίο χαμόγελο αρκεί να πέσει το ανάλογο αντίτιμο. Είναι το ίδιο σάπιο DNA. Άνθρωποι χωρίς ιερό και όσιο που πούλησαν τη συνείδησή τους για λίγα αργύρια και προσπαθούν να πείσουν τους τίμιους ότι το μαύρο είναι άσπρο.
Και ξέρετε πώς επιβιώνει όλη αυτή η σαπίλα; Μέσα από τον δικό μας συμβιβασμό. Από εκείνες τις μικρές σχεδόν ευγενικές θυσίες που κάνουμε καθημερινά για να γλιτώσουμε από ένα στραβό βλέμμα μια παρεξήγηση ή μια δύσκολη εξήγηση. Καταπίνουμε το όχι μας χαμογελάμε εκεί που θέλουμε να φωνάξουμε ανεχόμαστε τους υποκριτές και τα ψέματά τους για να μη χαλάσουμε τη βιτρίνα της ησυχίας μας. Και κάπως έτσι, η υποταγή γίνεται συνήθεια, πριν καν αναρωτηθούμε τι θέλει πραγματικά η ψυχή μας σκεφτόμαστε πόσο φυσιολογικό και αποδεκτό θα φαίνεται στους άλλους να το θέλουμε.
Φτάνουμε στο σημείο να ζούμε ζωές ξένες, κομμένες και ραμμένες στα μέτρα της κοινωνικής υποκρισίας. Ωστόσο για να νιώσεις εντελώς εκτός τόπου και ξένος με τον ίδιο σου τον εαυτό μερικές φορές αρκεί απλώς να βρίσκεσαι στο μέρος και δίπλα στους ανθρώπους που οι άλλοι έχουν επιλέξει για εσένα και όχι εκεί που χτυπάει η δική σου καρδιά.
Στο τέλος της μέρας η ζωή δεν χαρίζεται σε όσους φοβούνται να ξεκαθαρίσουν το τοπίο τους. Αξίζει να κρατάς δίπλα σου μόνο τους δημιουργούς  εκείνους που έχουν τα κότσια να αγαπούν γυμνά χωρίς μάσκες χωρίς ψέματα και χωρίς συμφέροντα όπως εκείνα τα δύο γερασμένα χέρια που δεν αφέθηκαν ποτέ. Όσο για τα παράσιτα τους υποκριτές και τους πουλημένους της εποχής; Ας μείνουν να τρώνε τις ίδιες τους τις σάρκες μέσα στο σκοτάδι της ανηθικότητάς τους. Γιατί η αληθινή αγάπη η αξιοπρέπεια και το δίκιο είναι πολυτέλεια για λίγους και σίγουρα δεν χωράνε σε βρώμικα χέρια... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου