Η αγάπη είναι μια πρόβα για την αιωνιότητα. Το να αγαπάς σημαίνει να απελευθερώνεσαι από τα δεσμά του χρόνου και του χώρου. Να χωράς ολόκληρο το σύμπαν μέσα στο φευγαλέο ιερό διάστημα ενός φιλιού εκεί ανάμεσα στο στόμα σου και το δικό της. Είναι εκείνη η βασανιστικά γλυκιά στιγμή που τα χείλη σου ακουμπούν τα δικά της που νιώθεις τη ζεστασιά της ανάσας της να καίει το δέρμα σου τα δάχτυλά της να βυθίζονται στα μαλλιά σου και το σώμα της να λυγίζει, κουμπώνοντας πάνω σου. Εκεί τα ρολόγια παγώνουν οι θόρυβοι σβήνουν ο χτύπος της καρδιάς της γίνεται δικός σου και νιώθεις πως δεν υπάρχει χθες ούτε αύριο. Υπάρχει μόνο αυτό το τώρα που σε μεθάει και σε λυτρώνει ταυτόχρονα.
Και ξέρεις ποια είναι η πιο όμορφη η πιο μεθυστική ιστορία αγάπης; Είναι εκείνη στην οποία δύο ψυχές και δύο σώματα συναντιούνται ξαφνικά ενώ δεν έψαχναν καν η μία την άλλη. Εκεί που έχεις κλείσει τις πόρτες εκεί που περπατάς μόνος στον δρόμο σου χωρίς προσδοκίες εμφανίζεται εκείνη σαν απρόσμενη καλοκαιρινή καταιγίδα σε διψασμένη γη. Δεν χρειάζεται να φωνάξει για να την προσέξεις, έχει εκείνη τη σπάνια διακριτική γοητεία που σε μαγνητίζει αθόρυβα. Είναι αυτή η ακαταμάχητη αντίθεση που σε τρελαίνει, το φως στα ξανθά της μαλλιά που πέφτουν απαλά στους ώμους της και το βαθύ σκοτεινό μυστήριο στα μάτια της που σε διαβάζουν πριν καν μιλήσεις. Είναι ο τρόπος που χαμογελά και φωτίζει ολόκληρος ο χώρος η αύρα μιας γυναίκας δυνατής μα συνάμα τόσο τρυφερής που κουβαλάει πάνω της μια ατόφια θηλυκότητα. Δεν υπήρχε σχέδιο δεν υπήρχαν υπολογισμοί, μόνο μια ηλεκτρισμένη χημεία που τραβάει τον έναν πάνω στον άλλον. Ένα τυχαίο άγγιγμα στο χέρι που αφήνει σπίθα η μεθυστική μυρωδιά του λαιμού της που μένει κολλημένη πάνω σου μια σιωπή γεμάτη υποσχέσεις που κάνει δύο ξένους να νιώθουν πως ήταν πλασμένοι ο ένας για τον άλλον από πάντα.
Γιατί η απόλυτη ηδονή γεννιέται μόνο εκεί όπου η καρδιά και το κορμί γίνονται ένα. Το γυμνό σώμα από μόνο του είναι απλώς μια πρόσκαιρη εκτόνωση που αφήνει πίσω της κενό, όταν όμως η αγάπη βάζει φωτιά στο πάθος τότε κάθε άγγιγμα απογειώνει τις αισθήσεις. Είναι όταν το χέρι που γλιστράει στην καμπύλη της μέσης της δεν ψάχνει απλώς να κατακτήσει μα να προστατεύσει, όταν τα δάχτυλά σου μπλέκονται στα ξανθά της μαλλιά καθώς το φιλί στον γυμνό της ώμο γίνεται ψίθυρος αφοσίωσης, όταν τα σκοτεινά της μάτια μένουν καρφωμένα στα δικά σου τη στιγμή της κορύφωσης και τα σώματα μπερδεύονται κάτω από τα σεντόνια ιδρωμένα και αληθινά χωρίς καμία άμυνα. Τότε η σαρκική επαφή παύει να είναι μηχανική πράξη και γίνεται ιεροτελεστία, δύο ψυχές που λιώνουν η μία μέσα στην άλλη μέχρι να χαθεί κάθε όριο ανάμεσα στο εγώ και στο εσύ.
Γι αυτό όταν σου χτυπήσει την πόρτα μια τέτοια γυναίκα μη διστάσεις. Αγάπα και πόθησέ την σαν να είναι το μόνο πράγμα που ξέρεις να κάνεις σε αυτόν τον κόσμο. Ξεγύμνωσε την ψυχή σου μπροστά της πριν ακόμα πέσουν τα ρούχα, χωρίς φόβο χωρίς πανοπλίες και χωρίς να κρατάς λογαριασμό για το τι θα πάρεις πίσω. Χάρισε το άγγιγμά σου το πάθος σου τον χρόνο σου και τη ζεστασιά του σώματός σου απλόχερα, εξερευνώντας κάθε σπιθαμή της σαν να μην υπάρχει αύριο.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, όταν πέσουν οι τίτλοι τέλους και σβήσουν τα φώτα της ματαιοδοξίας όλα θα αποκτήσουν επιτέλους το πραγματικό τους νόημα. Τίποτα από όσα μάζεψες, τίποτα από όσα απέκτησες δεν θα έχει την παραμικρή σημασία. Το μόνο αποτύπωμα που θα μείνει ζωντανό πίσω σου είναι η αγάπη η φωτιά και η αληθινή σύνδεση με τους ανθρώπους που αγάπησες. Θα μετρηθείς μόνο από το πόσο βαθιά αφέθηκες, από το πώς άγγιξες τις ψυχές και τα σώματα των ανθρώπων γύρω σου και από όσα φώτισε η καρδιά σου πριν φύγει... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου