Η αληθινή νίκη... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Υπάρχουν στιγμές που η καθημερινότητα σε παρασύρει σαν ορμητικό ποτάμι και ξεχνάς ποιος είσαι και πού πηγαίνεις. Μέσα στον θόρυβο τις απαιτήσεις και τα αμέτρητα πρέπει που φορτωνόμαστε χάνουμε συχνά την ουσία κυνηγώντας επιβεβαιώσεις που δεν γεμίζουν ποτέ την ψυχή. Οι σκέψεις που ακολουθούν είναι μια μικρή στάση για ανάσα μια υπενθύμιση για το τι σημαίνει να στέκεσαι όρθιος και αληθινός σε έναν κόσμο που λατρεύει το φαίνεσθαι.
Ζούμε σε μια εποχή που μας έμαθε να σπαταλάμε τις μέρες μας σε ανούσιες βιτρίνες κυνηγώντας φαντάσματα και χειροκροτήματα ανθρώπων που, στην πραγματικότητα δεν νοιάζονται για εμάς. Ξοδεύουμε κομμάτια της ψυχής μας προσπαθώντας να χωρέσουμε σε ξένα καλούπια να αποδείξουμε την αξία μας μέσα από τίτλους αριθμούς και εφήμερες λάμψεις που σβήνουν μόλις πέσει το σκοτάδι. Τρέχουμε λαχανιασμένοι στους δρόμους της πόλης μετρώντας βήματα λογαριασμούς και υποχρεώσεις λες και η ζωή είναι μια ατελείωτη λίστα που περιμένει να διαγραφεί.
Όμως η ζωή αλλάζει ριζικά τη στιγμή που παίρνεις τη μεγάλη απόφαση να σταματήσεις να κυνηγάς ότι εντυπωσιάζει τους άλλους και αρχίζεις να χτίζεις πέτρα την πέτρα αυτό που σε κάνει να νιώθεις αληθινά περήφανος για τον εαυτό σου. Είναι εκείνη η ευλογημένη ώρα της ωριμότητας που πίνεις τον πρωινό σου καφέ στη σιωπή κοιτάζεσαι στον καθρέφτη χωρίς βιασύνη πετάς από πάνω σου τις μάσκες και τα περιττά βάρη και επιλέγεις να ζήσεις χωρίς συμβιβασμούς. Γιατί στο τέλος της ημέρας όταν κλείνει η πόρτα του σπιτιού σου και σβήνουν τα φώτα του δρόμου δεν έχει καμία σημασία πόσο ψηλά έφτασες στα μάτια του κόσμου αλλά πόσο καθαρό είναι το βλέμμα σου όταν μένεις μόνος με τη συνείδησή σου.
Αυτός ο δρόμος απαιτεί τρία πράγματα που δεν αγοράζονται σε καμία αγορά του κόσμου. Απαιτεί κομψότητα στην παρουσία σου όχι μέσα από ακριβά ρούχα και επιτηδευμένους τρόπους αλλά μέσα από το ήθος το ζεστό βλέμμα σε έναν άγνωστο που κουβαλάει το δικό του βουβό φορτίο τον σεβασμό και την αξιοπρέπεια με την οποία στέκεσαι απέναντι στους ανθρώπους. Απαιτεί πειθαρχία στο μονοπάτι σου εκείνη την αθόρυβη καθημερινή συνέπεια του ανθρώπου που δεν λυγίζει στην πρώτη φουρτούνα που κρατάει τον λόγο του όταν οι υποσχέσεις δεν αξίζουν πια τίποτα και φροντίζει τους δικούς του ανθρώπους σαν να είναι ολόκληρο το σύμπαν. Και πάνω απ όλα απαιτεί γαλήνη στην ψυχή σου. Εκείνη τη βαθιά αδιαπραγμάτευτη εσωτερική ειρήνη που γεννιέται όταν ξέρεις πως έδωσες ότι καλύτερο είχες αγάπησες αληθινά συγχώρεσες χωρίς έπαρση και δεν πρόδωσες ποτέ τις αρχές σου.
Άφησε λοιπόν τους άλλους να καίγονται στον θόρυβο και τη ματαιοδοξία τους. Εσύ κράτα γερά το τιμόνι στα χέρια σου. Άνοιξε το παράθυρο να μπει καθαρός αέρας περπάτα με το κεφάλι ψηλά και φρόντισε η πορεία σου να αφήνει πίσω της φως αλήθεια και ουσία.
Κλείνοντας τούτες τις γραμμές, ας κρατήσουμε μια απλή, αδιαπραγμάτευτη αλήθεια. Η μεγαλύτερη νίκη στη ζωή δεν είναι να κατακτήσεις τον κόσμο, αλλά να μην χάσεις τον εαυτό σου προσπαθώντας να τον κερδίσεις. Να κοιμάσαι τα βράδια με ήσυχη τη συνείδησή σου ξέροντας πως έζησες αυθεντικά, χωρίς πανοπλίες και χωρίς ενοχές... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου