Υπάρχουν στιγμές που οι λέξεις μοιάζουν φτωχές. Που το μελάνι βαραίνει και αρνείται να κυλήσει στο χαρτί γιατί ο πόνος είναι τόσο μεγάλος που δεν χωράει σε προτάσεις. Εκείνο το βράδυ στα Τέμπη δεν συγκρούστηκαν απλώς δύο τρένα. Συγκρούστηκαν τα όνειρα μιας ολόκληρης γενιάς με την αδιαφορία την ανευθυνότητα και την ωμή λογική των αριθμών. Κοιτάζω τις φωτογραφίες από Τα τσακισμένα βαγόνια. Κοιτάζω τα λουλούδια που άφησαν άνθρωποι άγνωστοι δίπλα στις ράγες ανάμεσα στις πέτρες σαν μια σιωπηλή υπόσχεση πως δεν θα ξεχάσουμε. Μα πιο πολύ στέκομαι μπροστά σε εκείνες τις ζωγραφισμένες μορφές στον τσιμεντένιο τοίχο. Λευκές, αθώες σκιές που στέκονται όρθιες γύρω από το τρένο κοιτάζοντάς μας κατάματα.
Πάρε με όταν φτάσεις. Μια φράση που έμελλε να γίνει η πιο σκληρή κραυγή μιας ολόκληρης χώρας. Γιατί κάποια παιδιά δεν έφτασαν ποτέ. Έμειναν εκεί παγωμένα στον χρόνο αφήνοντας πίσω μανάδες πατεράδες αδέρφια και φίλους να μετρούν τα γιατί σε έναν κόσμο που συχνά μετράει τα κέρδη του πάνω στις ανθρώπινες ζωές. Ως πατέρας ως άνθρωπος που βλέπει καθημερινά την ευαλωτότητα της ζωής νιώθω την ανάγκη να φωνάξω πως δεν έχουμε δικαίωμα στη λήθη. Η μνήμη δεν είναι απλώς μια υποχρέωση στις επετείους. Είναι η φωνή μας απέναντι στο άδικο. Είναι η απαίτηση να μην ξαναγίνει ποτέ η ανθρώπινη ζωή παράπλευρη απώλεια να μη θυσιαστεί ξανά κανένα χαμόγελο στον βωμό της αμέλειας. Ας κρατήσουμε αναμμένο το κερί της μνήμης και της δικαιοσύνης. Για εκείνες τις ψυχές που ταξιδεύουν πια στον ουρανό, μα μένουν για πάντα χαραγμένες στη συνείδησή μας.
Κλείνοντας τούτες τις σκέψεις, μένει μόνο η σιωπή. Εκείνη η βαριά, εκκωφαντική σιωπή που απαιτεί απαντήσεις. Δεν αρκεί πια μόνο να θρηνούμε και να ανάβουμε κεριά. Χρωστάμε σε αυτά τα παιδιά έναν κόσμο πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο, όπου η ζωή θα μετριέται με αγάπη και σεβασμό, και ποτέ ξανά με αριθμούς. Γιατί μόνο τότε οι ψυχές τους θα βρουν την αληθινή δικαίωση, κι εμείς θα μπορούμε να κοιτάζουμε τα παιδιά μας στα μάτια χωρίς ντροπή.... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου