Κατάθεση ψυχής...

Απόγευμα. Γύριζοντας σπίτι από τη δουλειά, είδα το μήνυμα του. Η καρδιά μου σκίρτησε γιατί  τελευταία τα μηνύματα του είναι σπάνια, όχι δεν παραπονιέμαι, ξέρω πόσα προβλήματα  έχει, τον νοιώθω. Μου λέει θα σου στείλω να διαβάσεις  κάτι και θέλω την γνώμη σου. Άρχισα να διαβάζω,  ήταν μια κατάθεση ψυχής. Ήταν λόγια αγάπης, λόγια καρδιάς,  για μια γυναίκα που δεν είναι μαζί του, αλλά την νοσταλγεί. Η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει τρελά, ένοιωσα  μια γλύκα να με συνεπαίρνει, γιατί νόμισα ότι τα έγραφε  για μένα, συνεχίζοντας το διάβασμα κατάλαβα. Ότι 'ήταν για κάποια άλλη γυναίκα από το παρελθόν του, που σίγουρα είχε αγαπήσει και την νοσταλγεί. Δεν ένοιωσα απογοήτευση αντιθέτως, ένοιωσα  υπερηφάνεια. Ένοιωσα τυχερή που αγαπώ ένα  υπέροχο άντρα. Έναν άντρα που δεν ντρέπεται  να εξωτερικεύσει αυτά που νοιώθει. Έναν άντρα, που είχα την τύχη να αγαπήσει και μένα. Φτάνοντας σπίτι σκέφτηκα, ίσως μετά από χρόνια  να γράψει κάτι, έτσι γλυκό και για μένα. Δεν τόλμησα  να τού πω την γκάφα μου. Απλά του είπα είναι υπέροχο,  αυτό με ρώτησε, να του πω την γνώμη μου,  και του είπα την αλήθεια ήταν υπέροχο.  Βλέπεις εξακολουθώ να είμαι τρελά ερωτευμένη  μαζί του και κάθε τι που γράφει ή κάνει νομίζω είναι  για μένα. Να μην τρελαθούμε κιόλας, ζούμε στον εικοστό  πρώτον αιώνα. Οι άνθρωποι έχουν αλλάξει. Ερωτεύονται  εύκολα, αλλάζουν συντρόφους κάθε λίγο.Το θεωρούν φυσικό,  κάτι που δεν μπορώ να κάνω εγώ. Όχι δεν έχω σκουριασμένες  ιδέες, έτσι γεννήθηκα, αθεράπευτα ρομαντική, και έτσι  θα παραμείνω. Για ένα πράγμα δεν μετάνιωσα ποτέ, που  δόθηκα και θα συνεχίσω να δίνομαι σ,αυτόν τον άντρα. Είναι σπάνιο είδος... Το αξίζει!!!!!!  

Αξίζουμε να μας αγαπήσουν...

Ένας από τους μεγαλύτερους παραλογισμούς της εποχής μας, είναι ότι ο καθένας επιβάλλεται να πλησιάζει σε κάποιο απόλυτο πρότυπο ομορφιάς. Από τη δική μας πλευρά, όμως, οφείλουμε να αποδεχτούμε τα όρια της καλής υγείας, προκειμένου να γίνουμε αληθινά ευτυχισμένοι. Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι το σώμα μας είναι το μοναδικό που μας έχει δοθεί και οφείλουμε να μάθουμε να το αγαπάμε. Ωστόσο, μπορεί να μην είναι τέλειο, αλλά η τελειότητα δεν αγγίζει το ανθρώπινο είδος. Το σώμα συνδέεται άρρηκτα με την ανθρώπινη ύπαρξη, ένα γεγονός που πολλοί το παραμερίζουν στο βωμό του κέρδους. Στις σχέσεις μας, δεν είναι δυνατό να συμπαθήσουμε ή να αγαπήσουμε έναν άλλον άνθρωπο αν πρώτα δεν λάβουμε την απόφαση να αγαπήσουμε και το σώμα μας. Επιπλέον, οφείλουμε πρώτα να αγαπήσουμε τον εαυτό μας. Αν διαρκώς ανησυχούμε για την εμφάνισή μας, δε θα μπορούμε να δεχτούμε την αγάπη κάποιου άλλου. Διότι, κατά βάθος δεν θα πιστεύουμε ότι αξίζουμε να μας αγαπήσουν. Το γεγονός αυτό οδηγεί σε προβληματική κοινωνική συμπεριφορά. Ακόμη, η έλλειψη εμπιστοσύνης που θα έχουμε για τον άλλο, θα επηρεάσει και τα δικά μας συναισθήματα. Γιατί, κανείς δεν μπορεί να αγαπήσει απόλυτα κάποιον που δεν εμπιστεύεται. Είναι ένας φαύλος κύκλος, μια σίγουρη αποτυχία. Επομένως, δώστε ένα τέλος σε αυτόν τον κύκλο ανησυχίας. Κοιταχτείτε στον καθρέφτη και πείτε είμαι “όμορφη – είμαι ωραίος”. Κάντε το πέντε και δέκα φορές την ημέρα, ωσότου το πιστέψετε αληθινά, ολοκληρωτικά. Τότε, θα νοιώσετε πολύ όμορφα. Διότι, ο εαυτός σας θα έχει επιτέλους κατανοήσει ότι αγαπάτε πραγματικά το πρόσωπο και το σώμα σας. Αυτή είναι η εικόνα που οφείλουμε να έχουμε πρώτα για τον εαυτό μας και έπειτα για τους γύρω μας.

Μικρούλα Μου Γαρδένια... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Στάλα σε μια στιγμή του χρόνου η ζωή μας, 

που ανήμπορα εδώ κι εκεί όπως η θέληση

του ανέμου ορίζει.

Μονάχη της πλανιέται απανεμιά

και ήσυχο  λιμάνι για να βρει.

Να ξαποστάσει να σταθεί γιατί γνωρίζει, 

πως η οργή του ανέμου αίφνης θα κοπάσει.

Πάλι άλμπουρο περήφανα θα ορθώσει,

όπου μαΐστρος ούριος, άγγελος φύλακας

τα κάτασπρα πανιά της θα φουσκώσει,

Σε πέλαγα ξανά γαλήνια θ’ αρμενίσει,

χωρίς ποτέ ξανά  κανείς να την λυπήσει.

Και πάλι η ζωή αν και χωρίς πυξίδα, 

τον δρόμο της ξανά θα διασχίσει.

Μη φοβηθείς. Μονάχη σου σ’ αυτήν

την φουσκοθαλασσιά σαν θα βρεθείς.

Στιγμή μην αισθανθείς πως είσαι μόνη, 

κι αυτό σου φέρει ταραχή.

Κοντά σου είμαι κι εγώ εκεί μαζί.

Κι οι δυο κρατάμε το τιμόνι,

σφιχτά με μια ψυχή.

Να μην σκεφτείς στιγμή, πως μόνη σ’ άφησα. 

Όχι, ποτέ μην το σκεφτείς.

Ποτέ σου μην σκεφτείς πως σε παράτησα. 

Το πονεμένο το σκαρί που επάνω του

αρμένιζες,προσεχτικά ολόγυρα ψηλάφισα.

Κι όταν για το σκαρί μια σιγουριά 

αισθάνθηκα, κάλεσα τους ανέμους να

κοπάσουν, και ήρθα δίπλα σου και κάθισα.

Κι αν ρόδο αισθανθείς που πέσανε 

τα ροδοπέταλά του καταγής

Πως τον πόνο και την θλίψη σου γι αυτό

που σου συνέβη δεν τον ένοιωσε κανείς.

Σκέφτεσαι λαθεμένα.γιατί εκεί μπροστά σου

θα με βρεις, εκεί προσεχτικά σκυμμένα,

να προσπαθώ όλα να τα συνάξω από τη 

γη που ‘ναι πεσμένα, και με χαρά στην

θέση τους ένα προς ένα να τα ξαναβάλω. 

Γιατί στον κόσμο αυτό για μένα

δεν υπάρχει άλλο, ρόδο από τριανταφυλλιά 

φανταχτερό μεγάλο σαν και σένα.

Αν πίστεψες πως δεν σε αγαπούσα,

ακόμη και γι αυτό φταίω εγώ.

Γιατί ποτέ μου δεν κατάφερα μα ίσως

και δεν θέλησα να σου το δείξω,

και μέσα το κρατούσα στην ψυχή, 

καλά κρυμμένο μυστικό, αφού έτσι έχω

μάθει τον δικό μου να προτάσσω εαυτό.

Κι αν τώρα θλίψη αισθάνεσαι για κάτι 

που μονάχα εσύ το ξέρεις, χέρι σου απλώνω

όπως πάντα  για να πιάνεσαι γερά από αυτό.

Μα και να καταφέρεις χαρούμενη ξανά να αισθανθείς,

και ποτέ στο εξής να μην ξανασκεφτείς, πως είσαι μόνη.

Ανέμελα θέλω να γελάς,  και δίπλα σου πως είμαι εγώ,

ποτέ δεν πρέπει αυτό να το ξεχνάς.

Μια μέρα η μαμά δεν θα σου τηλεφωνεί πια.

Στη σκέψη και μόνο ότι η μητέρα μας κάποια στιγμή θα φύγει από τη ζωή μας τρομάζει και μας πονά. Γι' αυτό και πρέπει να αξιοποιούμε τον χρόνο που μας απομένει μαζί της, να της δείχνουμε την εκτίμησή μας και να προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε μαζί της ακόμα πιο όμορφες αναμνήσεις. Μικρές πράξεις φροντίδας και αγάπης μπορούν να σημαίνουν πολλά. Αυτή η δημοσίευση που αλιεύσαμε από τη σελίδα Άγγιγμα Ψυχής μάς υπενθυμίζει πόσο αμείλικτος είναι ο χρόνος και πόσο σημαντικό είναι να προσέχουμε τους γονείς μας.  Μια μέρα η μαμά δεν θα σου τηλεφωνεί πια. Μια μέρα θα εύχεσαι να ζούσε περισσότερες μέρες για να απολαύσεις τον χρόνο σου μαζί της. Μια μέρα θα σταματήσει να σου λέει να σταματήσεις τα βίτσια σου. Μια μέρα θα σταματήσει να σου δίνει τις συμβουλές που πιστεύει ότι είναι σωστές για σένα. Μια μέρα θα βρεις εκείνο το σπίτι όπου πάντα σε περίμενε με ένα φλιτζάνι ζεστό καφέ κατά την άφιξή σου,αδειο. Μια μέρα η φωνή της δεν θα ακούγεται πια. Μια μέρα θα υπάρχουν μόνο αναμνήσεις. Ο χρόνος κυλά γρήγορα και δεν περιμένει Τίποτα και κανέναν. Και εκείνη τη μέρα θα νιώσεις ένα κενό τόσο μεγάλο που τίποτα και κανείς δεν θα μπορεί να γεμίσει... web.

Στο εστιατόριο...

Ένας άντρας έφερε τον πατέρα του σε ένα εστιατόριο για να απολαύσει ένα νόστιμο δείπνο. Ο πατέρας του ήταν αρκετά μεγάλος, και έτσι, λίγο αδύναμος επίσης. Ενώ έτρωγε, λίγο φαγητό έπεσαν φαγητά στο πουκάμισο και το παντελόνι του. Πολλοί πελάτες παρακολούθησαν τον γέρο με τα πρόσωπά τους γεμάτα αηδία, αλλά ο γιος του παρέμεινε σε απόλυτη ηρεμία. Μόλις και οι δύο τελείωσαν να τρώνε, ο γιος, χωρίς να δείχνει ντροπιασμένος, βοήθησε με απόλυτη ηρεμία τον πατέρα του να σηκωθεί και τον πήγε στο μπάνιο. Καθάρισε τα αποφάγια του φαγητού από το πρόσωπό του, και προσπάθησε να πλύνει τους λεκέδες από τα ρούχα του, με αγάπη έπλυνε τα γκρίζα μαλλιά του και τελικά έβαλε και τα γυαλιά του. Στην έξοδο από το μπάνιο, μια βαθιά σιωπή κυριάρχησε και όλοι ήταν εξοργισμένοι με τον τρόπο που έτρωγε αυτός ο άνθρωπος και αναρωτιόνταν πώς μπορούσε ο γιος του να τον κάνει τόσο γελοίο δημόσια μέσα σε ένα εστιατόριο. Τα μόνα πράγματα που ένιωσαν ήταν ψίθυροι, γέλια και κοροϊδία. Ο γιος τότε πήγε για να πληρώσει το λογαριασμό, αλλά πριν φτάσει στο ταμείο, ένας άνθρωπος, προχωρημένης ηλικίας, πήρε ένα τριαντάφυλλο από το βάζο και προχώρησε ανάμεσα στους πελάτες στο γιο του ηλικιωμένου:" δεν φαίνεται να έχετε αφήσει κάτι εδώ?" Ο νεαρός απάντησε," Όχι, δεν άφησα τίποτα. Έτσι ο γέρος είπε:" ναι άφησες κάτι! Άφησες εδώ ένα μάθημα για κάθε παιδί, και μια ελπίδα για κάθε γονιό!". όλο το εστιατόριο σε εκείνο το σημείο παρέμεινε σιωπηλό και πολλοί ένιωσαν ντροπή που κορόιδευαν και έκριναν τον ηλικιωμένο άνθρωπο και τον γιο του. Μια από τις μεγαλύτερες τιμές που υπάρχουν, είναι να μπορείς να προσέχεις αυτούς τους γέροντες, τους γονείς μας, τους ίδιους που θυσίασαν τη ζωή τους, τον χρόνο τους και τα χρήματά τους για εμάς... web.

Ὁ κυρ Βοριᾶς...

Ὁ κυρ Βοριᾶς παράγγειλεν οὕλω τῶν καραβιῶνε … Καράβια π’ ἀρμενίζετε, κάτεργα ποὺ κινᾶτε, ἐμπᾶτε στὰ λιμάνια σας γιατί θὲ νὰ φυσήξω»… Αὐτὰ τὰ λέγει ὁ κυρ Βοριᾶς ἅμα εἶναι θυμωμένος τὸ χειμῶνα. Μὰ τὸ καλοκαίρι εἶναι στὰ καλά του καὶ εἶναι ἥμερος καὶ χαρούμενος. Φυσᾶ καὶ δροσίζεται ἡ πλάση, λαμποκοπᾶ ὁ ἥλιος κι οἱ θάλασσές μας μοσκοβολᾶνε. Γεμίζουνε τὰ πέλαγα μὲ ἀφρισμένα κύματα ποὺ τὰ σαλαγᾶ σὰ πρόβατα ὁ παλληκαρὰς ὁ τσομπάνος ὁ κυρ Βοριᾶς. Οἱ ἀφροὶ πλέβουνε ἀπάνω στὰ μαβιὰ νερὰ ποὺ ἀναταράζουνται μὲ βουὴ καὶ ρεματίζουνε ἀνάμεσα στὶς στεριὲς καὶ στὰ νησιά. Κατεβαίνω στὴν ἀκροθαλασσιά … Οἱ θάλασσες χτυπᾶνε μὲ βρόντο στὶς πέτρες κι οἱ ἀφροὶ μὲ ραντίζουνε. Ἡ ἁρμύρα γεμίζει τὸν ἀγέρα σὰν ἀψὺ πιοτό. Τό ‘να κῦμα ἔρχεται πάνω στ’ ἄλλο καὶ σηκώνει τὴν ἄσπρη κεφαλή του. Κάθε τόσο φτάνει στὴ στεριὰ μιὰ θάλασσα πιὸ θυμωμένη καὶ πιὸ μεγάλη ἀπὸ τὶς ἄλλες σὰν κριάρι ἀνάμεσα στὰ πρόβατα καὶ ρίχνεται ἀπάνω στὸ βράχο καὶ σκορπᾶ μὲ βόγγο. Ἀπὸ τὴ ἄβυσσο ἀνεβαίνει ἕνα μυστήριο, μ’ ὅλο ποὺ λάμπει ὁ ἥλιος. Τώρα πιὰ ἔχει φτάξει παντοῦ ὁ κυρ Βοριᾶς κι ὅλη ἡ πλάση πανηγυρίζει. Τὰ καράβια ἀρμενίζουνε γρήγορα μὲ τὰ πανιὰ φουσκωμένα ἀπὸ τὸν ἀγέρα καὶ διασταυρώνουνε τὸ’να τ’ ἄλλο. Ἄλλα πᾶνε καταπάνω στὸν καιρό, ἄλλα πρύμα, ἄλλα κατάπρυμα. Κοντὰ στὶς στεριὲς βλέπεις καὶ καμιὰ βαρκούλα μὲ τὸ πανάκι της ποὺ τσαλαβουτᾶ σὰ πάπια. Στὸ ἀκροθαλάσσι εἶναι ἕνα ρημοκλήσι. Τὸ κῦμα χτυπᾶ στὰ θεμέλια του, ραντίζει τὴ χυβάδα στ’ ἃγιο βῆμα καὶ δυὸ βάρκες ποὺ’ναι τραβηγμένες ὄξω γεμᾶτες φύκια. Μπαίνω μέσα καὶ κάνω τὸ σταυρό μου. Τὰ παλιὰ εἰκονίσματα στέκουνται ἀπὸ πολλὰ χρόνια στὸ εἰκονοστάσι ποὺ’ναι καρφωμένο μὲ ξύλινες καβίλιες. Ὁ Ἃγιος Νικόλας κάθεται στὸ θρονί του, ταπεινὸς καὶ καλοκἄγαθος, ντυμένος μὲ τὰ δεσποτικά του, μὲ κοντὰ γένια, ἠλιοψημένος σὰ θαλασσινός. Μὲ τὸ’να χέρι του βλογᾶ τὸν κόσμο καὶ μὲ τό ἄλλο βαστᾶ ἀνοιχτὸ τὸ Εὐαγγέλιο ποὺ γράφει: «Δεῦτε πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι κ’αγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς. Κάθουμαι κάμποση ὥρα σ’ ἕνα στασίδι κι ἀκούγω τὸν ἀγέρα ποὺ βουίζει καὶ τραβᾶ τὸ ἴσιο χωρὶς νὰ ψέλνει κανένας. Ὁ Ἃη Νικόλας μὲ κοιτᾶ μὲ τὴν ἥμερη ματιά του. Στὴ διπλανὴ θυρίδα κάθεται ἡ Παναγία ἡ Ὁδηγήτρια, συλλογισμένη, πικραμένη καὶ βαστᾶ στὴν ἀγκαλιά της τὸ Χριστὸ ποὺ βλογᾶ τὸν κόσμο. Κάνω πάλι τὸ σταυρό μου καὶ βγαίνω ἔξω. Οἱ σκοῖνοι μοσκοβολᾶνε. Ὁ κυρ Βοριᾶς σαλαγᾶ τὰ ἄσπρα τὰ πρόβατά του, ποὺ γεμίζουνε τὸ πέλαγο καὶ περπατᾶνε ὅπου γυρίσεις καὶ τηράξεις. Καράβια καὶ καΐκια ἀρμενίζουνε ἀνάμεσα σ’ αὐτὰ τὰ πρόβατα δροσολογημένα ἀπὸ τὸ μελτέμι τοῦ Δεκαπενταύγουστου. Ἥμερος καιρός, ἥμερη πλάση, ὅλα ἥμερα στὴν ἁγιασμένη Ἑλλάδα, «εἰκόνα πραότητος» σὰν τὸν ἅγιο Νικόλα, ὅλα φτωχὰ κι ἁπλὰ μὰ πλούσια – «τῇ πτωχείᾳ τὰ πλούσια»... Δημοτικό τραγούδι.

Άνθρωποι...

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν αξίζουν να τους θυμάσαι. Οι εικόνες και οι αναμνήσεις τους πρέπει να σβηστούν από το μυαλό σου. Να συμπεριφέρεσαι σαν να μην υπήρξαν ποτέ. Οι άνθρωποι πάντα ανησυχούν πολύ για το πώς τους βλέπουν οι άλλοι, αλλά το πιο σημαντικό ερώτημα που πρέπει να τεθεί είναι πώς βλέπεις εσύ τον εαυτό σου. Η θλίψη μπορεί να κάνει τις λέξεις να κρυφτούν, τις φωνές να σπάσουν και την ψυχή να υποχωρήσει στη σιωπή της. Όταν έχεις μια υγιή εικόνα για τον εαυτό σου, δεν έχει πραγματικά σημασία πώς σε βλέπουν οι άλλοι. Όταν έχεις θετικές σχέσεις, οι σκέψεις σου θα είναι πιο θετικές και αυτό θα οδηγήσει σε περισσότερες θετικές δράσεις και στη ζωή σου.  Ποτέ μην συμβιβάζεσαι με έναν φίλο, βεβαιώσου ότι ένα άτομο είναι στη ζωή σου για καλό λόγο και ότι όλες οι σχέσεις στις οποίες συμμετέχεις είναι εξίσου καλές. Σταμάτα να περιμένεις το τρένο πρέπει να συνειδητοποιήσεις ότι το τρένο είσαι εσύ. Όποιος θέλει να ταξιδέψει μαζί σου, πρέπει να έχει πάντα μια θέση δίπλα σου. Όποιος δεν θέλει είναι ελεύθερος να παραμείνει στον σταθμό... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Θυμήσου τα όριά σου...

Είναι στιγμές που καταλαβαίνεις ότι υπάρχουν πράγματα που δεν μπορείς να κάνεις, πράγματα που δεν μπορείς να έχεις, πράγματα που δεν μπορείς πάρα μονο να τα λαχταρησεις. Γιατί δεν υπάρχει τίποτα που δεν μπορείς να ονειρευτείς. Το τι κρύβεται πίσω σου και τι βρίσκεται μπροστά σου, ωχριά σε σύγκριση με το τι βρίσκεται μέσα σου. Να θυμάσαι, το εξωτερικό κέλυφος μας είναι μόνο το κελί μας και εσύ είσαι αυτός που είσαι, εξαιτίας του τι έχει συμβεί στο παρελθόν. Μάθε από αυτό, πάρε δύναμη από αυτό, άφησε το να σε αλλάξει προς το καλύτερο, κοίτα προς το μέλλον. Μόνος σου πρέπει να ζήσεις τη δοκιμασία σου στο έπακρον για να βγεις νικητής. Το μόνο που χρειάζεσαι είναι ένα πράγμα να μην επιτρέψεις σε κανέναν να φωλιάσει μέσα σου και σε καμία αμφιβολία να βρει έδαφος ν’ αναπτυχθεί. Εάν είσαι δοτικός άνθρωπος, θυμήσου τα όριά σου. 

Η ημερομηνία λήξης αυτού του κόσμου.

Πρέπει να έχει περάσει η ημερομηνία λήξης αυτού του κόσμου. Ζούμε σε αλοιωμένο κόσμο. Αλήθεια ποιός ειναι φίλος ποιός εχθρός; Σε εκείνο το τίποτα που απαντήσαμε όταν μας ρώτησαν τι σκέφτεσαι; έχουμε κρύψει τους μεγαλύτερους φόβους μας. Τις πιο τρομαχτικές σκέψεις μας. Τα πιο τρελά ονειρά μας και τα πιο αληθινά συναισθήματα μας. Υπάρχουν φορές που στερεύουμε από σκέψεις και χαμόγελα. Χανόμαστε στην σιωπή, σε εκείνη την εκκωφαντική σιωπή με τα απέραντα γιατί. Ποτέ η σιωπή δεν κρύβει χαρά. Αντίθετα κρύβει πόνο. Γιατί ξέρουμε ότι κανείς δεν θα μας καταλάβει περισσότερο από τον ίδιο μας τον εαυτό. Χρήσιμες ήταν και οι άσχημες εμπειρίες μας. Αυτές που θυμόμαστε μας κάνουν πιο δυνατούς και αυτές που ξεχάσαμε μας κάνουν ευτυχισμένους. 

Τι σας απασχολεί, τι σας ανησυχεί περισσότερο...

Τι σας απασχολεί, τι σας ανησυχεί περισσότερο, όταν αναλογίζεστε το μέλλον; "Παλεύουμε για ένα τίποτε, που ωστόσο είναι το παν." «Ήδη, σας το είπα. Είναι η βαρβαρότητα. Τη βλέπω να ‘ρχεται μεταμφιεσμένη, κάτω από άνομες συμμαχίες και προσυμφωνημένες υποδουλώσεις. Δεν θα πρόκειται για τους φούρνους του Χίτλερ ίσως, αλλά για μεθοδευμένη και οιονεί επιστημονική καθυπόταξη του ανθρώπου. Για τον πλήρη εξευτελισμό του. Για την ατίμωσή του. Οπότε αναρωτιέται κανείς: Για τι παλεύουμε νύχτα μέρα κλεισμένοι στα εργαστήριά μας; Παλεύουμε για ένα τίποτα, που ωστόσο είναι το παν. Είναι οι δημοκρατικοί θεσμοί, που όλα δείχνουν ότι δεν θ’ αντέξουν για πολύ. Είναι η ποιότητα, που γι’ αυτή δεν δίνει κανείς πεντάρα. Είναι η οντότητα του ατόμου, που βαίνει προς την ολική της έκλειψη. Είναι η ανεξαρτησία των μικρών λαών, που έχει καταντήσει ήδη ένα γράμμα νεκρό. Είναι η αμάθεια και το σκότος. Ότι οι λεγόμενοι «πρακτικοί άνθρωποι» -κατά πλειονότητα, οι σημερινοί αστοί- μας κοροϊδεύουν, είναι χαρακτηριστικό. Εκείνοι βλέπουν το τίποτα. Εμείς το πάν. Που βρίσκεται η αλήθεια, θα φανεί μια μέρα, όταν δεν θα μαστε πια εδώ. Θα είναι, όμως, εάν αξίζει, το έργο κάποιου απ’ όλους εμάς. Και αυτό θα σώσει την τιμή όλων μας -και της εποχής μας.» Οδ.Ελυτης.

Τα πάντα γύρω μας είναι ενέργεια...

Αν τα πάντα γύρω μας είναι ενέργεια, είμαστε συνυπεύθυνοι τόσο για αυτή που εκπέμπουμε όσο και για αυτή που λαμβάνουμε. Το ενεργειακό πεδίο γύρω από κάθε τι – έμψυχο και άψυχο – έχει μια αποτύπωση που ονομάζουμε αύρα και διαφέρει σε συχνότητα και πυκνότητα. Εκτείνεται από 30 έως και 90 εκατοστά από το σώμα μας, αν και μπορεί περισσότερο, ανάλογα με τη δύναμή με την οποία εκπέμπει. Η αύρα μας μπορεί να έχει και διάφορα χρώματα και τόνους, προσδιορίζοντας την υγεία μας από φυσικό μέχρι ψυχολογικό επίπεδο. Θεωρείται ως ένα «κουκούλι προστασίας» για τον άνθρωπο από εξωγενείς επιρροές, μα συνάμα αποτελεί και την «υπογραφή» μας, μιας και είναι τόσο μοναδική όσο και ο κάθε ένας από εμάς.

Επιστολή στους γονείς των μαθητών.

Ένας διευθυντής σχολείου έστειλε επιστολή στους γονείς των μαθητών λίγο πριν τις εξετάσεις.. Αγαπητοί γονείς, οι εξετάσεις των παιδιών σας θα ξεκινήσουν σύντομα. Ξέρω, ότι είστε όλοι τρομερά αγχωμένοι, προκειμένου το παιδί σας να τα πάει καλά σε αυτές. Σας παρακαλώ, όμως, θυμηθείτε, ότι ανάμεσα στους μαθητές που θα κάθονται ο ένας δίπλα στον άλλον την ημέρα των εξετάσεων, υπάρχει ένας καλλιτέχνης, ο οποίος δεν χρειάζεται να ξέρει άριστα Μαθηματικά. Υπάρχει ένας επιχειρηματίας, ο οποίος δεν νοιάζεται ιδιαίτερα για την Λογοτεχνία. Υπάρχει ένας μουσικός, του οποίου οι βαθμοί στη Χημεία δεν θα έχουν ποτέ καμία σημασία. Υπάρχει ένας αθλητής, του οποίου η καλή σωματική κατάσταση είναι πιο σημαντική από τις γνώσεις του στη Φυσική. Αν το παιδί σας φέρει υψηλούς βαθμούς στις εξετάσεις, αυτό θα είναι σπουδαίο. Αν δεν τα καταφέρει, όμως σας παρακαλώ, μην του στερήσετε την αυτοπεποίθηση και την αξιοπρέπειά του. Πείτε του, ότι δεν πειράζει, είναι απλά μία εξέταση. Τα παιδιά σας είναι φτιαγμένα για πολύ σπουδαιότερα πράγματα στη ζωή τους, από ένα διαγώνισμα. Πείτε του, πως ό,τι βαθμό κι αν φέρει, εσείς θα το αγαπάτε και δεν θα το κρίνετε. Σας παρακαλώ, κάντε το αυτό και, αφού το κάνετε, παρακολουθήστε πώς το παιδί σας θα κατακτήσει τον κόσμο. Ένα διαγώνισμα ή ένας χαμηλός βαθμός δεν μπορούν να στερήσουν από το παιδί σας τα όνειρα και τα ταλέντα του. Με θερμούς χαιρετισμούς, Ο Διευθυντής του Σχολείου... Via web.

Aς βρισκόταν ένας...

Aς βρισκόταν ένας μια φορά που να'χει τη λεβεντιά και να μας πει. Ναι ρε, τα ξεπούλησα όλα. Και τα ιερά και τα όσια, όλα. Έτσι, γιατί το γούσταρα. Για να κάνω άνετα μπουρμπουλήθρες με το καλαμάκι του νες καφέ μου. Ας βρισκόταν ένας. Ετσι. Χωρίς να επικαλείται άλλοθι, θεωρίες, ιδεολογίες, αέρα κοπανιστό. Θα του έβγαζα ευχαρίστως το καπέλο... Αλκυόνη Παπαδάκη.

Μου μιλάς για ελευθερία...

Μου μιλάς για ελευθερία την ίδια στιγμή που θέλεις να με εγκλωβίσεις εκεί, όπου ανάσα δεν παίρνω. Μου λες ότι σου μοιάζω κι εγώ σε κοιτάζω στα μάτια και σου λέω, «Εγώ δεν είμαι εσύ!», «Είμαι εγώ!» Με μεγάλωσες κάνοντάς με να πιστέψω τις δικές σου ανάγκες για δικές μου. Με έμαθες να είμαι το καλό παιδί για όλους και χωρίς να το καταλάβω έγινα το κακό παιδί για μένα. Πέρασαν τα χρόνια για να καταλάβω ότι η ζωή μου ήταν μια αναπαραγωγή της δικής σου, πασπαλισμένη με έντονα συναισθήματα, πάθη, έρωτες, δράματα. Πέρασαν τα χρόνια για να καταλάβω ότι με είχες καταδικάσει από άγνοια να μη χαίρομαι, να μη ζω. Μια μέρα με συνάντησα μπροστά στον καθρέπτη μου και μου ζήτησε να ξανασυστηθώ. Μου

Το μονοπάτι μας...

Η μέρα είναι για να αντιμετοπίζεις τον κόσμο γύρω σου. Η νύχτα για να αντιμετωπίζεις τον εαυτό σου. Στόχος είναι ένας φάρος που δείχνει το μονοπάτι μας ακόμη και στο απόλυτο σκοτάδι.

Σαν εκείνη...

Και έρχεται μια μέρα που ακούς τον εαυτό σου να μιλάει σαν εκείνη, να μαγειρεύεις σαν εκείνη, να μιλάς σαν εκείνη, να τραγουδάς σαν εκείνη, να συμβουλεύεις σαν εκείνη, να χορεύεις σαν εκείνη, να γράφεις όπως εκείνη. Και έρχεται μια μέρα που αυτά τα γιγάντια παπούτσια που είχες δοκιμάσει μικρή σου ταιριάζουν τέλεια, και μπορείς να περπατήσεις στο αποτύπωμα τους. Και με κάθε βήμα καταλαβαίνεις όλα όσα πάντα επέκρινες. Και καταλαβαίνεις όρια, προκλήσεις, θυμό, ανησυχίες, φόβους. Και ευχαριστείς που ήταν εκεί, που σε συνόδευε από κοντά, παρακολουθούσε, συμβούλευε. Και εκτιμάς τις προσπάθειες, τις θυσίες και τον χρόνο της. Έρχεται μια μέρα που κοιτάς στον καθρέφτη και την βλέπεις. Κι όσο κι αν σου λείπει η παρουσία της τη νιώθεις πάντα δίπλα σου. Γιατί ίσως να μην το καταλάβαινες τότε, όμως πάντα η μητέρα σου ήταν η δύναμη σου... Via web.

Ο καθένας από εμάς έχει ζήσει κάτι...

Μια από τις μεγαλύτερες ελευθερίες του ανθρώπου είναι να μη νοιάζεται για το τι σκέφτονται οι άλλοι για αυτόν. Πάρε την απόφαση και πες στον εαυτό σου, ότι για μια ολόκληρη ημέρα δεν θα αναφέρεις τίποτε αρνητικό, δεν θα κρίνεις κανέναν, και δεν θα μιλήσεις για κανένα σου πρόβλημα. Τότε έκπληκτος θα διαπιστώσεις ότι δεν έχεις τίποτα να πεις. Δεν ξέρεις για ποιο θέμα να μιλήσεις. Και τούτο γιατί έχεις εκπαιδευτεί και εθιστεί να μιλάς και να βλέπεις μονάχα προβλήματα, αδιέξοδα και αρνητικές καταστάσεις. Κι ενώ δεν είναι μονάχα αυτή η πραγματικότητα σου, εσύ εκεί επικεντρώνεσαι και ζουμάρεις, σε τέτοιο βαθμό που αισθάνεσαι ότι δίχως την δυστυχία δεν θα υπήρχες. Ο καθένας από εμάς έχει ζήσει κάτι που τον άλλαξε ριζικά για πάντα. Να θυμάσαι. Στο σωστό μέρος σε εκτιμούν με τον σωστό τρόπο.  Αν δεν εκτιμάσε, μην θυμώνεις, σημαίνει ότι βρίσκεσαι σε λάθος μέρος.

Όταν η αγάπη σε καλεί, ακολούθησέ την...

Όταν η αγάπη σε καλεί, ακολούθησέ την, Μόλο που τα μονοπάτια της είναι τραχιά κι απότομα. Κι όταν τα φτερά της σε αγκαλιάσουν, παραδώσου, μόλο που το σπαθί που είναι κρυμμένο ανάμεσα στις φτερούγες της μπορεί να σε πληγώσει. Κι όταν σου μιλήσει, πίστεψε την, μ' όλο που η φωνή της μπορεί να διασκορπίσει τα όνειρά σου σαν το βοριά που ερημώνει τον κήπο. Γιατί όπως η αγάπη σε στεφανώνει, έτσι και θα σε σταυρώσει. Κι όπως είναι για το μεγάλωμα σου, είναι και για το κλάδεμά σου. Κι όπως ανεβαίνει ως την κορφή σου και χαϊδεύει τα πιο τρυφερά κλαδιά σου που τρεμοσαλεύουν στον ήλιο, Έτσι κατεβαίνει κι ως τις ρίζες σου και ταράζει την προσκόλληση τους στο χώμα. Σα δεμάτια σταριού σε μαζεύει κοντά της. Σε

Θα μείνεις ή θα φύγεις;

Όταν αναρωτιέσαι αν θα μείνεις ή θα φύγεις, δεν χρειάζεται να απαντήσεις. Έχεις ήδη φύγει. Γιατί από την στιγμή πού βάζεις αυτό το δίλημμα, έχεις ήδη φύγει και το ξέρεις. Έχεις ήδη απομακρυνθεί από κάτι που έχει τελειώσει, από κάτι που έχει ξεφτίσει, από κάτι που δεν έχει να σου δώσει πια. Είτε είναι μια σχέση, είτε ένας έρωτας, είτε μία φιλιά ή ακόμα και μία δουλειά. Θα μείνεις ή θα φύγεις; Θα συνεχίζεις εμμονικά να επιμένεις σε κάτι που σε φθείρει, σε κάτι που σου στερεί ενέργεια, σε κάτι που δεν σε πάει μπροστά; Ό,τι τελειώνει, τελειώνει. Οι κύκλοι είναι για να κλείνουν και το παλιό πρέπει να φεύγει για να δίνει την θέση του στο καινούργιο. Θα φύγεις για να πας παρακάτω. Θα φύγεις για να ανοίξεις τα φτερά σου. Θα φύγεις γιατί μόνο έτσι θα μείνεις ζωντανός και θα εξελιχθείς ως άνθρωπος. Η φυγή δεν είναι πάντα δειλία. Πολλές φορές είναι μεγάλη δύναμη. Δύναμη για την απόφαση και για την εξέλιξη της ιστορίας. Όποιος φεύγει, σημαίνει ότι αλλάζει πορεία. Σημαίνει ειλικρίνεια κυρίως απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό και μετά και προς τούς άλλους. Η υπομονή και η σταθερότητα είναι σίγουρα αρετές, αρκεί να έχουν λόγο ύπαρξης. Εσύ φρόντισε μόνο να κρατάς την πόρτα ανοιχτή για τον εαυτό σου και για όσα σε περιβάλλουν. Είναι σαν το νόμισμα, που όταν το ρίχνεις στον αέρα γνωρίζεις πάντα εκ των προτέρων την απάντηση ή ενδόμυχα μέσα σου την εύχεσαι. Θα μείνεις ή θα φύγεις; Δεν χρειάζεται να απαντήσεις, το έχεις κάνει ήδη… Ρούλα Παγιαλάκη.

Καμιά απελπισία να μην έχετε...

Καμιά απελπισία να μην έχετε, γιατί η ελπίδα μόνο όταν ταξιδεύει κόντρα κι ανάποδα φτάνει στο λιμένα της. Ίσως και κάπου αλλού, ακόμα καλύτερα απ΄oσο περίμενε ο νους σου... Μάρω Βαμβουνάκη.

Aπό τις διαφορετικές φύσεις γεννιέται η αγάπη...

Aπό τις διαφορετικές φύσεις γεννιέται η αγάπη. Με την αντιπαράθεση η αγάπη γίνεται πιο δυνατή. Με τη σύγκρουση και τη μεταμόρφωση η αγάπη συντηρείται. Η αγάπη είναι άγρια δύναμη. Όταν προσπαθούμε να την ελέγξουμε, μας καταστρέφει. Όταν προσπαθούμε να την φυλακίσουμε, μας κάνει σκλάβους. Όταν προσπαθούμε να την κατανοήσουμε, μας αφήνει χαμένους και μπερδεμένους... Πάουλο Κοέλιο.

Θάρθει, λέω, μια νύχτα που θάναι πια πολύ γριά η γης.

Θάρθει, λέω, μια νύχτα που θάναι πια πολύ γριά η γης. Όλοι τούτοι οι άνθρωποι, πούναι να σαστίσεις με τη μεγαλοφυϊα τους, όλοι τούτοι που κάθουνται και σκαρφίζουνται τις τορπίλες και τ’ αεροπλάνα και το μελινίτη, θάναι ψιλοκοσκινισμένο χώμα. Κ’ η ανθρωπότητα θάναι πια ένας θρύλος, ένα κακό όνειρο που διάβηκε και πάει. Θα το αναθυμιούνται μόνο πάππου προς πάππου και θα τ’ ανιστορούν στους απογόνους των τ’ αρχαία δέντρα, σαν θα παίρνει να φυσά τ’ αγέρι και θ’ αρχίζουν οι φυλλωσιές να ψιθυρίζουν θυμητικά. Ωστόσο και κείνη τη νύχτα τα μικρά τριζόνια θα βγούνε να τραγουδήσουν όλα μαζί κάτω από τ’ αμέτρητα αστέρια τούτον τον ίδιο σκοπό. Κι ο ουρανός θ’ ανθίσει πάλι όλες τις ασημένιες μαργαρίτες του και θα σκύψει ν’ αφουγκραστεί τα κρουσταλλένια μαντολινάκια. Και παντού θ’ απλώνεται το ίδιο παγωμένο μυστήριο. Τα νέα δάση θα βουίζουν δίχως να πάρουν είδηση πως δεν υπάρχουν πια ποιητές για να ριμάρουν τη βουή τους και στρατιώτες να τα κόψουν παλούκια για συρματοπλέγματα. Κι οι θάλασσες θα δέρνουν τις αδάμαστες αχτές και θα πηδάν ολοένα πάνω στις αντάρτισσες ξέρες, δίχως να πολυσκοτίζουνται για κείνο το ξιπασμένο ζωντόβολο, που μια φορά κι έναν καιρό πίστεψε στ’ αλήθεια πως όλα τα εξαίσια έργα και κινήματα του Θεού γίνονταν για τη ζαχαρένια του... Στράτης Μυριβήλης.

Μου αρέσουν οι γυναίκες που γερνάνε άφοβα...

Πολύ μ' αρέσουν οι γυναίκες που γερνάνε άφοβα. Που δεν ντρέπονται για τις ρυτίδες τους,για τις ατέλειές τους. Που κάνουν ενα βήμα πίσω για ν αφήσουν στις νεότερες την πρωτιά. Που δεν μπεμπεκίζουν κι αν το κάνουν αυτοσαρκάζονται την ιδια στιγμή. Που δεν παζαρεύουν και δεν διαπραγματεύονται την ελευθερία τους και την αξιοπρέπειά τους. Που οταν τις κοιτάς κατάματα σούρχεται να χαμηλώσεις το βλέμμα σου. Που ειναι "κυρίες" του εαυτού τους. Που ξέρουν το "μέτρο" και την "αρμονία" Όλες μπορούμε νάμαστε ετσι. Θα καλυτερέψει ο πλανήτης. Natassa Fokianidou.

Σε έπεισαν κι εσένα...

Ωραία λοιπόν, σε έπεισαν κι εσένα πως είσαι πολύ μικρη για να ονειρεύεσαι μεγάλα πράγματα, πως είσαι πολύ μεγάλη για να φαντάζεσαι νέες αρχές, πως είσαι πολύ χοντρη, πως είσαι πολύ αδύνατη, πως δεν είσαι σαν το κορίτσι του περιοδικού, πως δεν υπάρχει αληθινή αγάπη, πως δεν έχεις δικαίωμα να χαίρεσαι όσο υπάρχει κόσμος που πονάει, πως οι ενθουσιασμοί σου για το οτιδήποτε θα σου βγουν ξινοί, πως τίποτα δεν κρατάει για πάντα, πως το ένα, πως το άλλο, πως, πως και πως. Κι εσύ τι έκανες; Τους άκουσες; Σε πήρε η μίρλα τους παραμάζωμα και σου μηδένισαν τις ελπίδες; Πάρε την γκρίνια που σου φορτώσανε και κάνε λίγο πιο πέρα. Επειδή ζούμε στην εποχή που το όνειρο θεωρείται πολυτέλεια κι οι άνθρωποι που τολμάνε να χρησιμοποιούν τη φαντασία τους για να φτιάχνουν θετικά σενάρια και να επιδιώκουν αλλαγές,χαρακτηρίζονται αιθεροβάμονες, εκτός τόπου και χρόνου, απροσάρμοστοι και λεπροί. Μου είπες ΘΕΛΩ! Θέλω πολυ να γίνω ένας εγκληματολόγος να λύνω τα μυστήρια και κατέληξες να βουλιάζεις σε έναν καναπέ και να σκέφτεσαι τα δυσκοίλια λόγια τους! Οι συγκεκριμένοι άνθρωποι έχουν αλλεργία στην ευτυχία, έχουν ψυχές που λογαριάζουν μόνο με αριθμούς κι έχουν βαλθεί να σε πείσουν πως είσαι ελαττωματική που δεν είσαι σαν αυτούς. Μα πίσω απ’όλο αυτό που σου ξερνάν, ένα πράγμα κρύβεται ο δικος τους φοβος. Γιατί αν τα καταφέρεις θα τους τρίψεις στα μούτρα εκείνο που φοβούνται: πως εκείνοι απέτυχαν, πως ακόμα γίνονται θαύματα, πως υπάρχει κόσμος που δε χαμογελάει με το στόμα μα με τα μάτια κι αυτό δε θα το άντεχαν, να ξέρεις! Καν’ το λοιπόν, μην την κοιτάς άλλο τη γραμμή των ορίων σου, πάτα την να δούμε λίγο τι θα γίνει! Ξέρεις, τα πράγματα για τα οποία σκουντάει η ψυχούλα σου δεν είναι τυχαία, είναι το κάλεσμά σου, οπότε κάνε ό,τι περνάει απ’ το χέρι σου για να φτάσεις ένα βήμα πιο κοντά σ’ αυτό που σε κρατάει ξάγρυπνο. Επειδή αν δεν ακολουθήσεις το συγκεκριμένο κάλεσμα, το τίμημα θα είναι σκληρό. Πώς θα περάσει μια ολόκληρη ζωή κατά την οποία θα αναρωτιέσαι διαρκώς «τι θα γινότανε αν», μου λες; Οπότε καν’ το! Μη σχεδιάζεις διαρκώς το μέλλον, μην είσαι πάντα ασφαλής, μη νοιάζεσαι αν θ’ απογοητεύσεις κάποιον που δεν είναι εσύ. Επειδή ξέρεις κάτι; O κόσμος θα πει έτσι κι αλλιώς και ποτέ δε θ’αρέσεις σε όλους, οπότε πού είναι το πρόβλημα; Η ζημιά σε ωριμάζει, όχι η ηλικία, γι’ αυτό μη δίνεις λογαριασμό σε κανέναν και δείξε τους τι δεν μπορεις να κανεις. Μόνο μη γίνεις σαν τους πολλούς, επειδή οι πολλοί δεν κατάφεραν ποτέ κάτι άλλο πέρα απ’ το να ακολουθούν ζωές προδιαγεγραμμένες. Οι πολλοί είναι παγιδευμένοι σε ξένα όνειρα, όνειρα που σαν ηλίθιοι κατέληξαν με τα χρόνια να λογίζουν για δικά τους. Ξέρεις, κανείς μας δε νομίζω πως είναι ποτέ του έτοιμος μπροστά σ’αυτά που λαχταράει, όπως κανείς δεν είναι έτοιμος να κάνει ελεύθερη πτώση από αεροπλάνο, κι ας ανέβηκε εκεί πάνω με τη θέλησή του. Όταν όμως ένας σκοπός σου,σου δίνει ζωή με τον τρόπο που να καίει τα μέσα σου, νομίζω αξίζει να πάρεις το ρίσκο! Ποιός άνθρωπος είναι ικανός να σε σταματήσει απ’ το να κυνηγήσεις τα όνειρά σου εκτός από εσένα;.. Διοτιμα.

Δημήτρης Λιαντίνης.

Λύθηκε το μυστήριο 26 χρόνια μετά: Γι’αυτό εξαφανίστηκε ο Δημήτρης Λιαντίνης, το ημερολόγιο που βρέθηκε και η προφητεία. Ο Δημήτρης Λιαντίνης ανέβηκε τον Ταΰγετο 14 φορές μέχρι να βρει το σημείο που θα άφηνε την τελευταία του πνοή το 1998. Η αυτοκτονία του καθηγητή είναι η πιο περίεργη που κλήθηκαν ποτέ να ερευνήσουν οι αστυνομικοί ρεπόρτερ. Ο ίδιος είχε κάνει πολλές αναφορές στα βιβλία του προγενέστερα. Μία από αυτές είναι και αυτή στη σελίδα 235 στο βιβλίο «Έξυπνον Ενύπνιον»: «Εάν ο θάνατος ενσκήπτει σαν γεγονός βίαιο και τραχύ (factum brutum) και αποσβολώνει την ανθρώπινη εμπειρία, τούτο δεν οφείλεται στη φύση του θανάτου, αλλά στη στάση του ανθρώπου. Δεν είναι βάναυσος ο θάνατος, αλλά ο τρόπος με τον οποίο μεταχειρίζεται ο άνθρωπος τη ζωή είναι αδέξιος και σκαιός…». Αρκετά χρόνια πριν εγκαταλείψει τα εγκόσμια ο Λιαντίνης προετοίμαζε τον τρόπο με τον οποίο θα συνέβαινε. Αυτό προκύπτει μέσα από μαρτυρίες κοντινών του αλλά και τη δημοσιογραφική έρευνα και τα σημειώματα του. Αυτό που τον ανησυχούσε περισσότερο από όλα ήταν να συμβεί με το δικό του τρόπο. Ήθελε να επιλέξει ο ίδιος το πως, που και πότε. «Φεύγω αυτοθέλητα. Αφανίζομαι όρθιος, στιβαρός και περήφανος. Ετοίμασα τούτη την ώρα βήμα – βήμα ολόκληρη τη ζωή μου» έγραψε στην επιστολή του προς την κόρη του Διοτιμία πριν χαθεί. Δεν θα μάθουμε ποτέ αν ο ίδιος φοβήθηκε τις τελευταίες του στιγμές στον Ταύγετο στα 2240μέτρα υψόμετρο, μπορούμε όμως να πούμε με βεβαιότητα πως έγραψε τον επίλογο με τον δικό του τρόπο και δεν το έβαλε στα πόδια. «Θα πεθάνω, Θάνατε, όχι όταν θελήσεις εσύ, αλλά όταν εγώ θα θελήσω. Σε τούτη την έσχατη ολική πράξη , δεν θα γίνει το δικό σου, αλλά το δικό μου», αναφέρει στο βιβλίο του “Γκέμμα”. Πολλοί θεώρησαν ότι ο ίδιος έπασχε από βαριάς μορφής κατάθλιψη ή και διατάραξη της πνευματικής του υγείας. Ο ίδιος όμως δεν κράτησε για εκείνον την πηγή της άρνησης για τη ζωή. Αυτό φαίνεται μέσα από την επιστολή προς την κόρη του. «Να θυμάσαι ότι έρχουνται χαλεποί καιροί για τις νέες γενεές. Η τελευταία μου πράξη έχει το νόημα της διαμαρτύρησης για το κακό που ετοιμάζουμε εμείς οι ενήλικοι στις αθώες νέες γενεές που έρχουνται. Ζούμε τη ζωή μας τρώγοντας τις σάρκες τους. Η λύπη μου γι αυτό το έγκλημα με σκοτώνει…» έγραψε. Δύσκολα χωρά ο ανθρώπινος νους το τρόπο που προετοίμαζε τον θάνατο του. Ανέβηκε στο βουνό συνολικά 14 φορές για να χαρτογραφήσει την περιοχή και να στήσει το μέρος που θα πέθαινε. Τα έχει καταγράψει όλα στο “Ορειπορικόν” το σημειωματάριο του που βρέθηκε καιρό μετά ανάμεσα στα προσωπικά του αντικείμενα. Η πρώτη φορά που ανέβηκε ήταν τον Οκτώβριο του 1992 και η τελευταία τον Ιούνιο του 1998. Η εύκολη προσέγγιση είναι να θεωρήσει κανείς ότι ο Λιαντίνης προχώρησε σε μια ανώφελη θυσία, ενώ το δύσκολο είναι να κατανοήσει κανείς , μέσα από μελέτη, το τελευταίο μήνυμα ενός ανθρώπου που ακόμα και 2 χρόνια μετά τον χαμό του αναγνωρίζεται συλλογικά ως ο πιο διορατικός αυτόχειρας.

Τζόαν Ρόουλινγκ.

Στην ηλικία των 17, την απέρριψαν από το κολέγιο. Σε ηλικία 25 ετών, η μητέρα της πέθανε από ασθένεια. Στην ηλικία των 26 ετών, υπέστη μια αποβολή. Στα 27 της παντρεύτηκε. Ο άντρας της την κακοποιούσε. Παρόλα αυτά, γεννήθηκε η κόρη της. Στα 28 της χώρισε και διαγνώστηκε με βαριά κατάθλιψη. Σε ηλικία 29 ετών, ήταν ανύπαντρη μητέρα που ζούσε με την πρόνοια. Στα 30 της χρόνια δεν ήθελε να είναι σε αυτή τη γη. Αλλά, κατευθύνει όλο το πάθος της στο να κάνει το μόνο πράγμα που μπορούσε να κάνει καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον. Και αυτό ήταν γράψιμο. Στα 31 της, τελικά εξέδωσε το πρώτο της βιβλίο. Σε ηλικία 35 ετών είχε κυκλοφορήσει 4 βιβλία, και ονομάστηκε Συγγραφέας της Χρονιάς. Σε ηλικία 42 ετών, πούλησε 11 εκατομμύρια αντίτυπα του νέου της βιβλίου, την πρώτη μέρα κυκλοφορίας. Αυτή η γυναίκα είναι η Τζόαν Ρόουλινγκ. Θυμάστε πώς θεωρούσε την αυτοκτονία στα 30 της; Σήμερα, το Χάρι Πότερ είναι μια παγκόσμια μάρκα αξίας πάνω από 15 δισεκατομμύρια δολάρια. Ποτέ μην τα παρατάς. Πίστεψε στον εαυτό σου. Να είσαι παθιασμένος. Δούλεψε σκληρά. Ποτέ δεν είναι αργά. Η Τζόαν Ρόουλινγκ, γνωστή κυρίως με τα αρχικά J.K. Rowling.

Η τέλεια γυναίκα.

Κάποτε ρωτήθηκε ο Μπομπ Μάρλεϊ αν υπάρχει η τέλεια γυναίκα και απάντησε: Ποιος νοιάζεται για την τελειότητα. Ούτε το φεγγάρι είναι τέλειο, είναι γεμάτο κρατήρες. Και η θάλασσα; Πολύ σκοτεινή και αλμυρή στα βάθη. Ο ουρανός; Πάντα τόσο ατελείωτος. Όλα αυτά μας λένε ότι τα πιο όμορφα πράγματα δεν είναι τέλεια, είναι ξεχωριστά. Σταμάτα να προσπαθείς να είσαι τέλεια, προσπάθησε να είσαι ελεύθερη, ευτυχισμένη, ζήσε και κάνε αυτό που αγαπάς, μην προσπαθείς να ευχαριστήσεις τους άλλους. Και αυτό είναι και το μήνυμά μου προς εσάς. Ποτέ δεν θα είσαι η πιο όμορφη, η πιο επιτυχημένη, η πιο πλούσια, αλλά ποιος νοιάζεται; Είσαι πιο όμορφη όταν είσαι εσύ, όταν είσαι αυθεντική, όταν δεν προσπαθείς να μιμηθείς κανέναν. Ζήσε η ίδια, δεν έχεις ιδέα πόσο καλά θα νιώσεις τη μέρα που θα πετύχεις να είσαι ολοκληρωμένη με αυτό που είσαι. Η πιο όμορφη γυναίκα στον κόσμο είναι αυτή που κοιτάζει τον εαυτό της στον καθρέφτη και δεν βλέπει ελαττώματα... web.

Λοιπόν αγαπητή μου, όταν θα γεράσεις...

Λοιπόν αγαπητή μου, όταν θα γεράσεις. Μη διδάξεις σε κανέναν τίποτα, αν δεν σου ζητηθεί. Θυμήσου πόσο ενοχλημένη ήσουν κάποτε, όταν άκουγες τις συμβουλές των ηλικιωμένων. Μην προσπαθήσεις να βοηθήσεις, αν δεν σου ζητηθεί. Μην επιβάλλεις σε κανέναν, τίποτα. Μην προσπαθήσεις να είσαι υπερπροστατευτική στους αγαπημένους σου. Απλά, αγάπα τους. Μην περιμένεις ευγνωμοσύνη από τα παιδιά. Απλά θυμήσου ότι, δεν υπάρχουν αχάριστα παιδιά. Υπάρχουν ανόητοι γονείς, που περιμένουν ευγνωμοσύνη από τα παιδιά τους. Μην ξοδεύεις τα χρήματα σου, σε αντιγηραντικές θεραπείες. Είναι ανώφελο. Καλύτερα να τα ξοδέψεις, σε ένα ταξίδι. Μην κοιτάς τον καθρέφτη και μην κολακεύεσαι. Προσπάθησε να δείχνεις όσο πιο κομψή γίνεται. Ακριβώς! Κομψή, όχι νεανική. Φρόντισε τον άνθρωπο σου. Ίσως είναι ο μόνος, που σε χρειάζεται πραγματικά, τώρα. Μην κατηγορείς τον εαυτό σου, για τίποτα. Ό, τι συνέβη στη ζωή σου ή στη ζωή των παιδιών σου, έγινε. Έκανες ό,τι μπορούσες! Και να θυμάσαι. Κάποιος, κάπου, όλο και θα σε χρειάζεται... web.

Οι γυναίκες στα μάτια ενός άντρα.

Οι γυναίκες στα μάτια ενός άντρα; Ανεξάρτητα από το πόσο ζυγίζουν, είναι συναρπαστικό να αγγίζεις, να αγκαλιάζεις και να χαϊδεύεις το σώμα μιας γυναίκας. Το να γνωρίζεις πόσα κιλά ζυγίζει δεν σου προκαλεί αίσθηση. Μερικές ρυτίδες στο πρόσωπο, μερικές ουλές στην κοιλιά, μερικές ραγάδες, δεν αφαιρούν ομορφιά. Είναι η μαρτυρία ότι έκαναν κάτι στη ζωή τους, δεν έχουν παραμείνει στη ναφθαλίνη ούτε έχουν περάσει τη ζωή τους στα κέντρα ομορφιάς. Ζήσανε! Βοηθήσανε να κρατηθούμε στη ζωή. Επομένως, να φροντίζουν τον εαυτό τους και να αγαπούν ο ένας τον άλλον. Ομορφιά είναι όλα αυτά... Πάουλο Κοέλιο.

Πότε να κρατάς σιωπή.

Κράτα σιωπή όταν έχεις θυμώσει. Κράτα σιωπή όταν δεν έχεις όλα τα στοιχεία. Κράτα σιωπή όταν αυτά που θες να πείς θα πληγώσουν ένα πρόσωπο πιό αδύναμο από εσένα. Κράτα σιωπή όταν πρόκειται να ντραπείς αργότερα για αυτά που είπες. Κράτα σιωπή όταν τα λόγια σου πρόκειται να δώσουν λάθος εντύπωση. Κράτα σιωπή όταν τα λόγια σου πρόκειται να διαλύσουν μια φιλία. Κράτα σιωπή όταν αισθάνεσαι πως η κατάστασή σου είναι κρίσιμη. Κράτα σιωπή όταν αισθάνεσαι πως δεν μπορείς να το πείς χωρίς κραυγές. Κράτα σιωπή όταν είναι η ώρα να ακούσεις. Κάποιες φορές μια σιωπή γεμάτη νόημα είναι καλύτερη ακόμα και από τα λόγια με νόημα... Web.