Κουστουμάκι που γυαλίζει
από την πολυκαιρία!
Το λουστρίνι σου σκοτώνει
κατσαρίδα στην γωνία!
Το μαλλί στην μπριγιαντίνη!
Που την βρήκες αδελφέ;
Τι υφάκι! Τι γυαλάκι!
Και στη γλάστρα καντιφέ...
Στην ταβέρνα όρτσα όρτσα,
την εικόνα σου μοστράρεις
αγνοείς πνιχτά γελάκια,
το θυμό σου κουμαντάρεις.
Παραγγέλνεις και σου φέρνουν
μπιφτεκάκι γεμιστό,
με βαρύ σκυμμένο σώμα
λες αχνά ευχαριστώ...
Ολοι πίσω σου γελάνε,
ειρωνεία μονο στάζουν,
μα εσένα όλα τούτα
αδιάφορα σου μοιάζουν!
Μεχρι που ακούς να παίζει
τις βεργούλες!!! Μπιθικώτση!!
Και πετάγεσαι επάνω,
σαν να πάτησαν στο κότσι...
Ολοχασκωτοι απομένουν
μόλις παίρνεις τις στροφές..
Τι βαθειά κρυμμένες ήταν
οι δικές σου αρετές!!!
Παραδίνεσαι στο άσμα
και εκείνο σ' ανεβάζει,
την αξία σου την βλέπουν,
όταν η ψυχή σου βράζει..
Χειροκρότημα στο τέλος,
γενική παραδοχή!
Τι ζειμπέκικο ηταν τούτο!!!
Σαν αστραφτερή βροχή!!
Σαν δροσιά στην ξεραϊλα
των ανάποδων καιρών,
των ξενόφερτων ασμάτων
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου