Η ανθρωπότητα χαροπαλεύει!
Παραδομένη στην αιχμαλωσία,
της ψευδαίσθησης του χρόνου!
Μεταξύ του ενθάδε και του επέκεινα,
το αιώνιο τώρα!
Και πως λιγόστεψ' επικίνδυνα το φως;
Σκιές ορίζουν το διάβα μας!
Ποιο έρεβος και ποιο σκοτάδι
κατάπιε τόσο φως;
Κι ο άρτος του σύμπαντος
...ελάχιστος!
Δεν επαρκεί,
να ξεγελάσει απελπισμένους
ουρανίσκους,
λιμοκτονούντα στόματα...
Και τώρα που,
στο όνομα της βόλεψης,
της ευκολίας, της κατάντιας,
υποτάσσεται το πνεύμα
"πρωτόλειοι" κι ημιτελείς,
πώς θα ψηλαφίσει ο νους
τη Σοφίας τ' αχνάρια,
στο Κορμί του Αιθέρα;
Σε ποιάς αέναης "σιωπής",
τα βλέφαρα, θα γείρουν
οι "α-παίδευτες" ψυχές μας,
να παραδοθούν;
Πώς θα γευτούμε, εκείνην...
του Εγώ Ειμί,
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου