Οι καταρράκτες της χαράς θα μου ξεπλύνουν κάθε
πόνο, τραύμα, σκέψη, γνώση,
των λασπωμενων ποταμών το ανυπόληπτο ταξίδι,
της γήινης αγκαλιάς τη σωτηρία,
της ζωής το αρχέγονο χώμα,
τη λήθη του κρυμμένου ουρανού,
στο πλησίον του θανάτου ύπνο του αγέννητου φιλιού,
τα λιγομενα, λάγνα φιλιά πνιγμένα
στου Ιούδα τα υποκριτικά δάκρυα,
της σήψης ακριβο λίπασμα
των ανθέων του κακού,
της προδοσίας τον αφροδισιακό αφρό ροζ σαμπάνιας,
των εξόριστων, καταραμένων,
Θλιμμένων που χάνουν την λάμψη του Εωσφόρου,
και της αυγής το άστρο, του κερδισμενου στην τάντρα
της ηδονής και νέου κόσμου,
που απενδυθηκε τις στερήσεις της προσφοράς,
στο τζάκι της παλιάς θυσίας,
καίγοντας την μνήμη των αγίων πάντων
και πίνοντας σαγκρια από του Πάνα το παγούρι
και το κόκκινο μήλο του Αδάμ.
Τον δυσοίωνο χρησμό, στων κεράτων την απαστράπτουσα
από πόλεμο χορτασμένη σκέψη και στην ουρά του κάτω
θρωσκω υφαιστειογεννων οφθαλμών, των μέχρι πρότινος
κεκαλυμμένων ποθητων λαμπερών αυγερινων.
Σωσμενος θαρρείς απο τον θρόνο του Βούδα,
στο αλωτο λουλούδι της ουδέτερης τεμπελικης ακολασίας,
στης αδιαφορης αγάπης ενατένιση,
εκτιμώμενης επιτηδευμένα εσφαλμένα σταθερής,
κρεματοριων και Καιαδων έρμαιο και αποκαλυπτομενη
από την μπλόφα της, στου πυρ το εξώτερο τ' ανώτερα στελέχη,
σπουδαγμενα για την εξουσία της ακολαστης ανθρωπότητας,
στην Αγια διαχείριση της αμαρτίας
και στων παραμυθιών τις όψεις νανουρισμενη σωτηρία.
Στο πίστευε και μη ερεύνα μιας τελευταίας ελπίδας της
τελευταίας αθώας καρδιάς, της τελευταίας κρυμμένης
από ντροπή αλήθειας.
Της εξουσίας του μέσου κόσμου, στις όχθες των λιωμένων
ακλόνητης αταραξίας βράχων, απ'τα αιωνόβια κύματα της
συμπόνιας χτυπημένοι, στις ολισθηρές ακτές της βαθιάς
αλυτρωτης πορείας των λασπομενων ποταμών και που
οι καταρράκτες του χαρούμενοι και θεϊκοι θα με ξεπλύνουν,
αφού στην κατερχομενη ροή τους,
Θα έχουν ελαφρύνει με των φτερών τους τον χορό τα
αγγελουδακια, γεννημένα απ'τον αγνό αφρό του
προσκυνήματος και των καθαρμενων με την πτώση τους υδάτων,
προσκαλώντας με στου παραδείσου τον συνεχή αγώνα της
κάθαρσης, στο καθαρτήριο του ενός και μοναδικού σημείου
αλήθειας, την συνισταμένη επτασφραγιστων κωδικών
και γεναιοδωρου ελέους προσδοκωμενης λύτρωσης,
σε πεντακλειδων ερμητικά αμπαρωμενων μυστικών γρίφων
την λύση και την έξοδο υποσχόμενη,
με ευηχους αναστεναγμους απελευθέρωσης
κρυφών αστρικών πόνων.
Στο ξύπνημα μπρος στον ήλιου τ'ουρανου σου,
με απολεσθείσα απ' τους καταρράκτες την άχρηστη γνώση,
της εκθαμβωτικης τυφλότητας του κόσμου προ Παραδείσου.
Ότι και να κάνουμε το καινούριο θα έρθει, ακόμη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου