Εδώ κάτω που στέκομαι προσμένοντας
σαν φάντασμα αργό και σκοτεινό,
το τέλος της γιορτής που θα έρθει,
στη μέση μιας σκάλας σε βλέπω,
σε τρύπιο σκαλί.
Ψηλά κοιτάς τραγουδώντας
σ' αόρατο κοινό.
Νοερό χειροκρότημα γερά σε κρατάει
με σάπια κλωστή
και δένεις μ' αυτό
εφιάλτες και ψεύτικα όνειρα
σαν παιδικό χαρταετό.
Τα λόγια σου λεκέδες
που έσταξαν στο χάρτη
κυλώντας σαν ηφαιστείου λάβα,
στους χέρσους τους κάμπους
σκορπώντας πόνο και βουή.
Παγωμένοι οι θεατές βαρέθηκαν
και κίνησαν να φύγουν
μακρυά απ' την πλατεία των θαυμάτων,
έχοντας ξενιτιά στα μάτια
και κουρέλια στους ώμους,
παρακαλώντας να τελειώσει
Μαρίνα Αντωνίου
13/4/2022
Κατοχυρωμένο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου