Σ’ ένα καράβι μεσοπέλαγα... Κυριακή Δράκου.

Δεν βολευόμαστε παρά μόνο στην ειρήνη.

Λιθάρια γεμάτα με ψυχές που προσπάθησαν.

Τα κατάρτια της υπομονής γεμάτα με καρδιά.

Σε κάθε αυγή το τραγούδι της ελευθερίας ακούγεται.

Ο καημός πλαγιάζει μες στα μάτια μας.

Στον πόλεμο χάνουν οι γονείς τα παιδιά τους.

Τόση ανηφόρα σκέψεων και ζωής.

Φράζει τα μάτια και την καρδιά η σκλαβιά.

Νύχτα γεμίζει η προσφυγιά σε χοντροκομμένη σιωπή.

Γέμισε αλάτι η ποδιά της γιαγιάς μας.

Τα ματόκλαδα του χρόνου σε πικραμένες μνήμες.

Κρατάει τις αρετές ο κεραυνός των οραμάτων.

Η νύχτα αστράφτει και τα χαλίκια των εμπειριών λούζει το κύμα.

Τόσες πέτρες στον ώμο μας, καιρός να τις ξεφορτωθούμε.

Θα πελεκίσω τον χρόνο και από τη σάρκα θα αδειάσω τη νύχτα.

Τα χνάρια των λευκών πανιών μεσοπέλαγα θα ακολουθήσω…

Ελάτε μαζί μου… το καράβι μεσοπέλαγα, μα υπάρχει ελπίδα.

Κυριακή Δράκου