Όταν παύεις να περιμένεις... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Υπάρχουν αποφάσεις στη ζωή που δεν παίρνονται μέσα σε μια στιγμή θυμού, ούτε γεννιούνται από μια ξαφνική καταιγίδα. Είναι εκείνες οι σιωπηλές συνειδητοποιήσεις που ωριμάζουν αργά μέσα μου μέρα με τη μέρα μέχρι που μια απλή στιγμή αρκεί για να αλλάξει τα πάντα. Έτσι ακριβώς ήρθε και η απόσταση ανάμεσά μας. Όχι από μια σύγκρουση που γκρέμισε τα πάντα μονομιάς αλλά από εκείνη την καθοριστική στιγμή που κοίταξα βαθιά μέσα μου και κατάλαβα με απόλυτη διαύγεια ότι απλώς δεν θέλω να περιμένω άλλο.
Δεν ήταν εύκολο να φτάσω σε αυτό το σημείο ειδικά όταν αγάπησα αληθινά και επένδυσα την ψυχή μου σε εκείνη. Όμως κάθε άνθρωπος έχει τα δικά του όρια αντοχής. Για καιρό περίμενα να βρει τον χρόνο που έλειπε να ξεπεράσει τους φόβους της να ανοίξει την πόρτα που κρατούσε μισόκλειστη και να μου δείξει έμπρακτα πως θέλει να περπατήσουμε μαζί. Περίμενα να γίνουν τα αυτονόητα πράξεις να συναντηθούν οι επιθυμίες μας στο ίδιο σημείο να νιώσω πως είμαι προτεραιότητα και όχι μια εκκρεμότητα που μένει για αργότερα. Όταν όμως η αναμονή έγινε μόνιμη κατάσταση άρχισε σιγά σιγά να φθείρει ότι πιο όμορφο υπήρχε ανάμεσά μας. Η υπομονή μου όσο μεγάλη κι αν ήταν εξαντλήθηκε όταν δεν συνάντησε ανταπόκριση. Συνειδητοποίησα πως το να μένω κάπου που νιώθω μισός με κάνει να χάνω κομμάτια από τον ίδιο μου τον εαυτό. Δεν έφυγα επειδή έπαψα να νιώθω ή επειδή ήθελα να την τιμωρήσω. Έφυγα από καθαρή ανάγκη αυτοπροστασίας, επειδή αξίζω να βρίσκομαι εκεί που η παρουσία μου είναι επιλογή και όχι υποχρέωση.
Δεν κρύβω πως αυτή η απόφαση με πονάει βαθιά. Μέσα μου νιώθω κομμάτια η απουσία της βαραίνει το στήθος μου και οι μέρες μοιάζουν άδειες, γιατί δεν είναι εύκολο να ξεριζώσω από μέσα σου μια γυναίκα που αγάπησα τόσο πολύ. Το να φεύγεις ενώ ακόμα νιώθεις, είναι από τα πιο σκληρά πράγματα που μπορεί να ζήσει ένας άνθρωπος. Κι όμως μέσα σε όλο αυτό το βάρος για εκείνη κρατάω μόνο τρυφερότητα και σεβασμό. Ήταν ένας άνθρωπος που άγγιξε την ψυχή μου που μου χάρισε στιγμές αληθινές και δεν έχω ούτε μια στάλα θυμού μέσα μου. Της εύχομαι ολόψυχα να έχει πάντα καλή τύχη μια γλυκιά γεμάτη ζωή και να βρει τη γαλήνη τη δύναμη και το φως που αξίζει ακόμα κι αν οι δρόμοι μας δεν μπόρεσαν να συναντηθούν εκεί που ονειρεύτηκα.
Υπάρχει μια τεράστια διαφορά ανάμεσα στο να εγκαταλείπεις μια προσπάθεια και στο να αναγνωρίζεις πότε ένας κύκλος έχει κλείσει. Το να αποχωρώ όταν καταλαβαίνω πως η αναμονή μου δεν οδηγεί πουθενά δεν είναι αδυναμία ούτε σκληρότητα. Είναι πράξη ωριμότητας και σεβασμού. Τόσο προς τον εαυτό μου που έχει δικαίωμα στην αμοιβαιότητα και τη γαλήνη όσο και προς εκείνη αφού της αφήνω τον χώρο να βρει αυτό που πραγματικά της ταιριάζει χωρίς πιέσεις. Στο τέλος της διαδρομής μένει μόνο η αποδοχή. Κρατάω τις όμορφες στιγμές αναγνωρίζω όσα έμαθα και προχωράω μπροστά όχι με πικρία αλλά με καθαρή συνείδηση. Γιατί η ζωή είναι πολύ σύντομη για να τη σπαταλάς σε αίθουσες αναμονής. Σήμερα κλείνω οριστικά αυτή την πόρτα παίρνω πίσω τη δύναμή μου και προχωράω με το κεφάλι ψηλά, έτοιμος να δώσω την ψυχή μου μόνο εκεί όπου με θέλουν ολόκληρο χωρίς φόβους και χωρίς αναβολές... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Το ένα λευκό τριαντάφυλλο... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Ας μιλήσουμε καθαρά από άντρα προς άντρα χωρίς περιστροφές και φτηνές δικαιολογίες. Στον σημερινό κόσμο πολλοί μπερδεύουν την κατάκτηση μιας γυναίκας με τον θόρυβο τη βιτρίνα και την επίδειξη. Όμως όποιος έχει μάθει να σέβεται αληθινά το γυναικείο φύλο ξέρει πως η ουσία βρίσκεται αλλού. Προσωπικά αγαπώ και θαυμάζω τις γυναίκες εκείνες που κάνουν ακόμα και τα πιο μεγάλα όνειρα να φαντάζουν φυσιολογικά. Εκείνες που στέκονται δίπλα σου και σου θυμίζουν ότι τίποτα δεν είναι ποτέ υπερβολικό αρκεί να το πιστέψεις. Είναι οι γυναίκες που διευρύνουν το όραμά μας όχι επειδή προσπαθούν να μας αλλάξουν αλλά απλώς και μόνο επειδή είναι αυθεντικά ο εαυτός τους. Με τη στάση και το μυαλό τους σε ωθούν να γίνεις καλύτερος να δεις πιο μακριά και να ξεπεράσεις τα ίδια σου τα όρια.
Πολλοί άντρες πέφτουν στην παγίδα να νομίζουν ότι μια γυναίκα κερδίζεται με τα χρήματα τα ακριβά δώρα ή τις υπερβολές. Μεγάλο λάθος. Η μεγαλύτερη ευχαρίστηση για μια γυναίκα με μυαλό και προσωπικότητα δεν είναι να της χαρίσεις τον κόσμο αλλά να ξέρει ότι μπορεί να κατακτηθεί ουσιαστικά με τρόπο που αγγίζει την ψυχή της. Ένα εκατομμύριο κόκκινα τριαντάφυλλα δεν θα εντυπωσιάσουν ποτέ μια γυναίκα που ξέρει την αξία της, θα τα δει απλώς σαν μια εύκολη απρόσωπη κίνηση εντυπωσιασμού. Αυτό που θα θυμάται για πάντα είναι το ένα και μοναδικό λευκό τριαντάφυλλο. Εκείνο που ξεχωρίζει. Εκείνο που επιλέχθηκε σκόπιμα επειδή παρατήρησες ποια είναι τι αγαπάει και τι την κάνει μοναδική. Ο καθένας που έχει γεμάτη τσέπη μπορεί να αγοράσει ένα ολόκληρο χωράφι με λουλούδια, μόνο λίγοι όμως έχουν την ποιότητα και την αντίληψη να την κάνουν να νιώθει μοναδική μέσα σε αυτό.
Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη αλήθεια που οφείλουμε να αναγνωρίζουμε. Μια αληθινή γυναίκα καθορίζει μόνη της την αξία της. Η αξία της δεν έχει καμία σχέση με την εξωτερική εμφάνιση τις αναλογίες του σώματός της την οικονομική της κατάσταση ή τον αριθμό των φίλων και των θαυμαστών της. Και σίγουρα δεν εξαρτάται από τις κρίσεις τα σχόλια ή την έγκριση των άλλων. Αυτό το αδιαπραγμάτευτο συναίσθημα ονομάζεται αυτοσεβασμός. Πηγάζει από μέσα της και αποτελεί την πανοπλία και την αξιοπρέπειά της. Όταν έχεις απέναντί σου μια τέτοια γυναίκα οφείλεις να σταθείς στο ύψος της, όχι να προσπαθήσεις να την κοντύνεις για να χωρέσει στις δικές σου ανασφάλειες.
Συχνά ακούω άντρες να παραπονιούνται ότι οι γυναίκες είναι δύσκολες ή ακατανόητες. Η αλήθεια είναι σκληρή αλλά απλή. Μια γυναίκα φαντάζει δύσκολη μόνο σε όποιον βαριέται να προσπαθήσει. Ο σωστός άντρας δεν τη βλέπει ποτέ σαν πρόβλημα προς επίλυση. Αφιερώνει συνειδητά χρόνο για να την ακούσει να τη διαβάσει πίσω από τις λέξεις και να την καταλάβει. Την κάνει να νιώθει ασφαλής της δείχνει έμπρακτα ότι την αγαπά και το κυριότερο δεν την αφήνει ποτέ να αναρωτιέται ποια είναι η θέση της στη ζωή του. Δεν παίζει παιχνίδια μυαλού ούτε την κρατάει σε μια μόνιμη αμφιβολία.
Στο τέλος της ημέρας φίλε το να είσαι άντρας δίπλα σε μια γυναίκα δεν κρίνεται στις μεγάλες θεατρικές χειρονομίες. Κρίνεται στη συνέπεια του λόγου σου στον απόλυτο σεβασμό προς την προσωπικότητά της και σε εκείνα τα μικρά καθημερινά πράγματα που σημαίνουν τα πάντα. Στο να είσαι εκεί όταν σε χρειάζεται στο να τηρείς όσα υπόσχεσαι και στο να την κοιτάς στα μάτια με καθαρή ψυχή. Γιατί όταν τιμάς μια γυναίκα με αξιοπρέπεια στην πραγματικότητα τιμάς τον ίδιο σου τον εαυτό.
Και όταν τα καταφέρεις όλα αυτά, όταν σταθείς απέναντί της όχι σαν κατακτητής αλλά σαν αληθινός συνοδοιπόρος, τότε θα δεις το πιο όμορφο θαύμα. Θα δεις εκείνη τη δυνατή ανεξάρτητη γυναίκα να αφήνει επιτέλους κάτω τις άμυνές της και να γέρνει ήσυχα στον ώμο σου. Γιατί στο τέλος της ημέρας όση δύναμη κι αν κρύβει μέσα της το μόνο που λαχταρά πραγματικά είναι μια αγκαλιά όπου θα μπορεί να ξεκουράσει την ψυχή της χωρίς φόβο. Να γίνεις εσύ αυτό το λιμάνι της. Να είσαι το χέρι που θα κρατάει το δικό της στις φουρτούνες και το χαμόγελο που θα την περιμένει στο τέλος κάθε δύσκολης μέρας. Γιατί δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευλογία για έναν άντρα από το να κοιτάζει τη γυναίκα που αγαπά και να βλέπει στα μάτια της τη γαλήνη που της χάρισε... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Όταν σβήνουν τα φώτα... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Μας έμαθαν να μιλάμε για τον έρωτα και τη ζωή με όρους γλυκανάλατους σαν να πρόκειται για ένα καλογραμμένο σενάριο που όλα στο τέλος τακτοποιούνται όμορφα. Κανείς όμως δεν μας προετοίμασε για την ωμή άγρια πλευρά των συναισθημάτων μας. Για εκείνη τη μία γυναίκα που μπαίνει στη ζωή σου και γκρεμίζει κάθε λογική αφήνοντας το ένστικτο να πάρει το τιμόνι και να διαλύσει όσα νόμιζες πως ήσουν.
Η αγάπη δεν είναι τακτοποιημένο σαλόνι. Είναι το μεγαλύτερο ταμπού, ένα άγριο πεδίο μάχης που δεν αναγνωρίζει νόμους ηθική και πρέπει. Στην αρχή μοιάζει με μια αγαπημένη φαντασίωση μια φαινομενικά αθώα λεπτομέρεια πάνω της που σου τραβάει την προσοχή. Ένα βλέμμα της που κρατάει ένα δευτερόλεπτο παραπάνω μια τυχαία επαφή που καίει το δέρμα. Και πριν προλάβεις να αντιδράσεις αυτή η σπίθα γίνεται πυρκαγιά και σε αναγκάζει να κοιτάξεις κατάματα τις κόκκινες γραμμές σου.
Μόνο που όταν σβήνουν τα φώτα μένεις μόνος με τη σκέψη της και κανείς άλλος δεν κοιτάζει αυτές οι γραμμές θολώνουν. Οι κανόνες που έχτιζες μια ζωή γίνονται χάρτινοι πύργοι και γκρεμίζονται με ένα φύσημα. Εκεί στο σκοτάδι της ανθρώπινης φύσης καταλαβαίνεις πόσο εύκολο είναι να προδώσεις όσα πίστευες, αρκεί να την αγγίξεις έστω και για λίγο, αρκεί να νιώσεις ζωντανός μέσα από τα δικά της μάτια.
Κάθε συναίσθημα ακολουθεί τον ίδιο αμείλικτο κύκλο. Γεννιέται βίαια δονείται μέχρι να τραντάξει κάθε σου κύτταρο και ύστερα πεθαίνει. Αν όμως επιβιώσει και δεν πεθάνει μετατρέπεται σε ανάμνηση. Και η ανάμνηση εκείνης της γυναίκας δεν είναι κάτι που απλώς θυμάσαι. Η ανάμνηση γίνεται εσύ. Είναι σαν ένα βαθύ κάψιμο στο δέρμα που όσο κι αν περάσουν τα χρόνια το σημάδι μένει εκεί για να σου θυμίζει τη φωτιά της. Είναι εκείνη η άπειρη παγωμένη στιγμή που καρφώνεται μέσα σου για πάντα ακόμα κι όταν όλος ο κόσμος γύρω σου αλλάζει και γκρεμίζεται.
Ο χρόνος άλλωστε είναι ένα αχανές αδηφάγο τέρας που δεν γεμίζει με τίποτα. Ότι ρίξεις μέσα του, υποσχέσεις, μεγάλες κουβέντες πάθη όρκους, τεντώνεται φθείρεται και στο τέλος αποσυντίθεται σαν παλιό χαρτί στη βροχή. Μέσα σε αυτή τη φθορά το μόνο καταφύγιο που απομένει είναι η φαντασία.
Μα η φαντασία δεν είναι παραμύθι, είναι μια σκληρή αδυσώπητη βουτιά στα πιο σκοτεινά υπόγεια του μυαλού σου. Σε αναγκάζει να ποθείς μαζί της πράγματα απαγορευμένα βρώμικα. Πράγματα που ορκίζεσαι στον εαυτό σου πως δεν θα έκανες ποτέ και όμως τα λαχταράς με λύσσα. Όταν έρθει η ώρα αυτή η ωμή αλήθεια εισβάλλει στη ζωή σου απροειδοποίητα και ισοπεδώνει κάθε ψευδαίσθηση που είχες φτιάξει για το ποιος είσαι. Σου γκρεμίζει το προσωπείο της καλής εικόνας και σε αφήνει γυμνό μπροστά στον καημό σου για εκείνη.
Και τότε μαθαίνεις το πιο σκληρό μάθημα της κοινωνίας. Για να επιβιώσεις ανάμεσα στους ανθρώπους αναγκάζεσαι να βάλεις φίμωτρο στην ψυχή σου. Μαθαίνεις να καταπίνεις το αληθινό σου γέλιο να θάβεις βαθιά το πάθος που σε καίει για αυτή τη γυναίκα και να φοράς το κοστούμι της υποκρισίας. Επιλέγεις πάντα αυτό που βολεύει που εγκρίνουν και που αρέσει στους άλλους ακόμα κι αν μέσα σου πεθαίνεις λίγο λίγο κάθε μέρα.
Στο τέλος της ημέρας όμως όταν γυρίζεις σπίτι και βγάζεις τη μάσκα μπροστά στον καθρέφτη η αλήθεια σε περιμένει αμείλικτη. Μπορείς να κοροϊδέψεις τους πάντες γύρω σου με τη βιτρίνα που έστησες μα ποτέ τον ίδιο σου τον εαυτό. Γιατί η ζωή δεν μετριέται με το πόσο καλά έκρυψες τον καημό και τις επιθυμίες σου για να μη χαλάσεις τη σούπα κανενός. Μετριέται με το αν είχες έστω και μία φορά τα κότσια να καείς στη δική της φωτιά χωρίς να ζητήσεις την άδεια κανενός... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Η ζωή που άφησα να φύγει... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Υπάρχει ένας πόνος που δεν μοιάζει με κανέναν άλλον. Δεν προέρχεται από μια πληγή που άνοιξε στο σώμα ούτε από κάτι που τελείωσε φυσιολογικά. Είναι εκείνος ο βαρύς σιωπηλός κόμπος στο στήθος που σε πνίγει αργά το βράδυ όταν πέφτει το σκοτάδι και μένεις μόνος με τις σκέψεις σου. Η νοσταλγία. Μα όχι η συνηθισμένη νοσταλγία. Είναι εκείνο το αβάσταχτο μαρτύριο που σε κάνει να πονάς λίγο περισσότερο για όλα όσα δεν θα ζήσεις ποτέ μαζί της γνωρίζοντας βαθιά μέσα σου πως ο μόνος υπεύθυνος που έφυγε ήσουν εσύ.
Θυμάμαι ακόμα την αίσθηση του δέρματός της κάτω από τα δάχτυλά μου τον τρόπο που έγερνε το κεφάλι της στον ώμο μου εκείνη τη ζεστασιά της ανάσας της στον λαιμό μου. Μνήμες που καίνε ακόμα γιατί έμειναν μισές. Θυμάμαι το βλέμμα της την τελευταία φορά που με κοίταξε, περιμένοντας μια λέξη μου ένα άγγιγμα μια κίνηση για να την κρατήσω. Και εγώ έμεινα ακίνητος παγιδευμένος στον εγωισμό και τους φόβους μου. Την άφησα να γλιστρήσει μέσα από τα χέρια μου σαν νερό και ας ήξερα πως εκείνη τη στιγμή άφηνα να φύγει ότι πιο αληθινό είχα αγγίξει.
Είναι απίστευτο το πώς η καρδιά ενός άντρα μπορεί να πενθεί για τις νύχτες που δεν ήρθαν ποτέ. Να ξαπλώνεις στο κρεβάτι και να νιώθεις ακόμα το άρωμά της στο μαξιλάρι, να κλείνεις τα μάτια και να φαντάζεσαι το σώμα της να κουμπώνει πάνω σου, τα γέλια της να γεμίζουν το δωμάτιο τα φιλιά της να σβήνουν κάθε αμφιβολία. Αυτές οι εικόνες γίνονται φαντάσματα μιας ζωής που είχαμε στα χέρια μας μα εγώ δεν είχα το θάρρος να της δώσω σάρκα και οστά.
Κάθε φορά που περνάει δίπλα μου μια γυναίκα με το δικό της άρωμα κάθε φορά που ακούω ένα τραγούδι που αγαπούσε ή βλέπω ένα βλέμμα που θυμίζει τη δική της σπίθα η νοσταλγία με χτυπάει αλύπητα. Δεν με πονάει μόνο που χάθηκε, με πονάει που ξέρω πως δεν θα μάθω ποτέ πώς θα ήταν να ξυπνάω δίπλα της τα επόμενα χρόνια, να χάνω το μυαλό μου στα χάδια της να γερνάω μαζί της. Και το πιο σκληρό απ όλα; Ότι δεν έχω κανέναν άλλον να κατηγορήσω, παρά μόνο τον ίδιο μου τον εαυτό.
Και τελικά μαθαίνεις να κουβαλάς αυτή την απουσία σαν ένα αόρατο τατουάζ πάνω σου. Είναι το τίμημα της δειλίας σου. Γιατί η πιο πικρή νοσταλγία δεν είναι αυτή για όσα έζησες και πέρασαν αλλά για εκείνη τη γυναίκα που σε αγάπησε που σου δόθηκε και εσύ την άφησες να φύγει. Αφήνοντας πίσω σου μια ζωή που θα μπορούσε να είναι ο παράδεισός σου... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Το θάρρος της αλήθειας... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Η ζωή δεν έρχεται με οδηγίες χρήσης και κανείς μας δεν γεννήθηκε γνωρίζοντας τα πάντα. Όλοι προχωράμε μαθαίνοντας μέσα από δοκιμές χαρές αλλά και δύσκολες στιγμές που μας βάζουν σε σκέψεις. Αν όμως κρατήσουμε μερικές απλές ουσιαστικές αλήθειες σαν πυξίδα, το ταξίδι γίνεται πολύ πιο ξεκάθαρο και ανθρώπινο. Η πρώτη και πιο καθοριστική από αυτές είναι το θάρρος να αναγνωρίζουμε πότε έχουμε κάνει λάθη, να αναλαμβάνουμε την ευθύνη τους και να προσπαθούμε διαρκώς να βελτιωνόμαστε. Άλλωστε, η ουσιαστική ωριμότητα δεν έρχεται από την τελειότητα αλλά από την ειλικρινή αυτογνωσία. Όταν σταματάμε να βρίσκουμε δικαιολογίες και κοιτάζουμε κατάματα τις αδυναμίες μας τότε μόνο ανοίγει ο δρόμος για την πραγματική μας εξέλιξη.

Να θυμάσαι πάντα πως όταν βαδίζεις με προσοχή και καθαρό μυαλό αποφεύγεις τα περιττά εμπόδια. Στην καθημερινότητά σου μην βιάζεσαι και μην παίρνεις αποφάσεις εν θερμώ. Να είσαι προσεκτικός να σκέφτεσαι ψύχραιμα και να κοιτάς μπροστά ώστε να προλαβαίνεις τις κακοτοπιές πριν σε βρουν. Παρ όλα αυτά στις στιγμές της σιωπής μας όταν σβήνουν οι θόρυβοι της ημέρας και μένουμε μόνοι με τον εαυτό μας το μυαλό μας συχνά γίνεται ο πιο αυστηρός και άδικος κριτής μας. Μας τιμωρεί φέρνοντας ξανά και ξανά στην επιφάνεια όλες τις ευκαιρίες που αφήσαμε να χαθούν τα σημαντικά λόγια που διστάσαμε να πούμε τις επιλογές που μετανιώσαμε και τους δρόμους που φοβηθήκαμε να διαβούμε από ανασφάλεια. Είναι πολύ εύκολο να παγιδευτούμε σε αυτόν τον φαύλο κύκλο των τύψεων και του 'τι θα γινόταν αν'. Όμως αυτές οι σκέψεις δεν πρέπει να γίνονται βαριά δεσμά που μας κρατούν καθηλωμένους σε ένα παρελθόν που δεν αλλάζει. Αντίθετα οφείλουν να μετατρέπονται σε πολύτιμα μαθήματα ζωής, σε μια εσωτερική πυξίδα που θα μας διδάξει πώς να προχωρήσουμε στο μέλλον με μεγαλύτερη σοφία τόλμη και αποφασιστικότητα, έτοιμοι πια να αρπάξουμε όσα πραγματικά μας αξίζουν.
Κάτω από την επιφάνεια της καθημερινότητας υπάρχει ένας αδιαπραγμάτευτος νόμος που συνδέει τις σκιές όλων μας όσο κι αν προσπαθούμε να το αγνοήσουμε. Είμαστε όλοι δεμένοι μέσα από τις κοινές μας εμπειρίες τους βαθύτερους φόβους τις ελπίδες αλλά και τα ανείπωτα όνειρά μας. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να ζει με την ψευδαίσθηση ότι βαδίζει μόνος ή ανεξάρτητος σε αυτή τη διαδρομή. Οι πράξεις οι σιωπές και οι ψυχές μας συγκρούονται και αλληλοεπιδρούν διαρκώς, αφήνοντας βαθύ αποτύπωμα στους γύρω μας. Ό,τι κι αν κάνεις, επιστρέφει. Είμαστε όλοι κομμάτια της ίδιας αλυσίδας και κανείς δεν μένει ανεπηρέαστος από το βάρος ή το φως του διπλανού του.
Γι αυτό, σταματήστε επιτέλους να τρέχετε τυφλά μέσα στον ανούσιο θόρυβο του κόσμου. Κάντε μια συνειδητή παύση, αφήστε στην άκρη τις δικαιολογίες και τις εύκολες υπεκφυγές. Κλείστε τα μάτια σας κοιτάξτε βαθιά μέσα σας με απόλυτη ειλικρίνεια και αφήστε τη φαντασία και την καρδιά σας να σας οδηγήσουν εκεί που πραγματικά οφείλετε να είστε, σε έναν τόπο εσωτερικής γαλήνης αδιαπραγμάτευτης αλήθειας και βαθιάς πληρότητας.
Γιατί στο τέλος της ημέρας κανείς δεν θα ζήσει τη ζωή σας για εσάς. Ο χρόνος δεν περιμένει κανέναν και οι επιλογές μας είναι εκείνες που μας καθορίζουν. Αναλάβετε την ευθύνη του εαυτού σας τολμήστε να αλλάξετε όσα σας κρατούν πίσω και περπατήστε με το κεφάλι ψηλά γιατί η ζωή ανήκει μόνο σε εκείνους που έχουν το θάρρος να τη ζήσουν αληθινά... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Το φως στη ζωή μου... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Χαίρομαι που υπάρχεις στη ζωή μου ακόμη κι αν αυτό που νιώθω δεν χωρά σε μια ερωτική εξομολόγηση. Είναι κάτι βαθύτερο και πιο ήσυχο σαν εκείνες τις αλήθειες που δεν χρειάζονται μεγάλα λόγια για να αποδείξουν τη δύναμή τους. Η παρουσία σου μοιάζει με φως που περνά μέσα από τις χαραμάδες της σιωπής μου και φωτίζει όσα δεν μπορώ εύκολα να εκφράσω. Κοντά σου ακόμη και οι πιο βαριές σκέψεις μου γίνονται λίγο πιο ανάλαφρες.

Είσαι σαν ένα γνώριμο τραγούδι που ακούγεται ξαφνικά στο τέλος μιας δύσκολης ημέρας. Μια μελωδία οικεία ικανή να γλυκάνει την κούραση και να ξυπνήσει μέσα μου αναμνήσεις από όσα υπήρξαν όμορφα. Κι όταν η ζωή αγριεύει και οι θύελλές της επιμένουν γίνεσαι για μένα απάνεμο λιμάνι. Ένας τόπος όπου μπορώ να αφήσω για λίγο τα βάρη μου και να ακούσω ξανά την ανάσα μου χωρίς φόβο και χωρίς να χρειάζεται να προσποιηθώ πως είμαι δυνατός.

Ύστερα από νύχτες παγωνιάς η παρουσία σου είναι η πρώτη ζεστή ηλιαχτίδα που αγγίζει το πρόσωπό μου. Δεν διαλύει μονομιάς τον χειμώνα όμως μου θυμίζει πως καμία εποχή δεν κρατά για πάντα. Έτσι εισχώρησες και στο άγριο σκοτάδι της καρδιάς μου. Όχι σαν εκτυφλωτικό φως που απαιτεί να το κοιτάξεις αλλά σαν ήρεμη αυγή που απλώνεται αθόρυβα και δίνει ξανά σχήμα στα πράγματα.

Για χρόνια ένιωθα πως η ζωή μου έμοιαζε με ένα παζλ σχεδόν ολοκληρωμένο, από το οποίο έλειπε ένα τελευταίο κομμάτι. Οι εικόνες υπήρχαν τα χρώματα διακρίνονταν μα πάντοτε παρέμενε ένα κενό που δεν ήξερα πώς να γεμίσω. Κι έπειτα εμφανίστηκες εσύ ταιριάζοντας εκεί χωρίς προσπάθεια σαν να σε περίμενε από πάντα η θέση σου. Ίσως να είσαι μια γλυκιά αυταπάτη η ξαφνική και παράλογη ελπίδα πως όλα όσα κάποτε ονειρεύτηκα μπορούν να επιστρέψουν. Μα αν είναι έτσι είναι μια αυταπάτη που με έμαθε να πιστεύω ξανά.

Είσαι ο τόπος που αναζητούσα έπειτα από ένα μακρύ και κουραστικό ταξίδι. Το καταφύγιο στο οποίο επιστρέφω όταν ο κόσμος γίνεται ξένος και οι άνθρωποι με απογοητεύουν. Μαζί σου δεν χρειάζεται να εξηγώ κάθε πληγή ούτε να δικαιολογώ κάθε σιωπή. Είναι σαν να γνωρίζεις τη διαδρομή μου χωρίς να έχεις περπατήσει όλα τα μονοπάτια της και σαν να καταλαβαίνεις την κούρση μου προτού ακόμη την ομολογήσω.

Στο βλέμμα σου αναγνώρισα κάποτε κάτι που νόμιζα πως είχα δει μόνο στα όνειρά μου. Μια αλήθεια καθαρή δίχως απαιτήσεις και υποσχέσεις που τρομάζουν. Και στο χαμόγελό σου βρήκα εκείνη τη μικρή απλή ευτυχία που αναζητούσα χρόνια στους δρόμους της ζωής μου. Ήταν σαν να είχα περπατήσει πολύ κοιτάζοντας διαρκώς μπροστά χωρίς να γνωρίζω τι ακριβώς περίμενα να συναντήσω. Μέχρι που βρέθηκες εσύ στον δρόμο μου και κατάλαβα πως ορισμένες συναντήσεις δεν χρειάζονται εξηγήσεις. Χρειάζονται μόνο ευγνωμοσύνη.

Μαζί σου έμαθα τι σημαίνει αληθινή ευτυχία. Όχι εκείνη που κάνει θόρυβο και διαρκεί όσο μια γιορτή αλλά την άλλη τη σιωπηλή, που ριζώνει βαθιά στην καρδιά. Την ευτυχία που κρύβεται σε μια ματιά σε μια κουβέντα σε μια γνώριμη παρουσία που κάνει τον κόσμο να μοιάζει λιγότερο βαρύς. Έγινες ένα από τα ομορφότερα πράγματα που μου έχουν συμβεί γιατί δεν μου χάρισες απλώς στιγμές χαράς, μου επέστρεψες τη γαλήνη που είχα χάσει.

Και όσα κι αν φέρουν οι καιροί όσο γρήγορα κι αν τρέξουν τα χρόνια μπροστά, θέλω να θυμάσαι πως θα παραμένω στο πλευρό σου. Όχι σαν σκιά που σε ακολουθεί αλλά σαν σταθερό φως που θα σε βοηθά να βρίσκεις τον δρόμο σου όταν όλα γύρω σκοτεινιάζουν. Θα χαίρομαι με τη χαρά σου θα στηρίζω τα όνειρά σου και θα στέκομαι δίπλα σου στις δυσκολίες ακόμη κι όταν δεν υπάρχουν λόγια ικανά να τις απαλύνουν.

Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από τη ζωή μας σαν εποχές αφήνοντας πίσω τους μονάχα μια ανάμνηση. Κι υπάρχουν κι εκείνοι που γίνονται μέρος της ίδιας μας της ύπαρξης σαν ανάσα σαν παλμός σαν προσευχή. Εσύ είσαι ένας τέτοιος άνθρωπος για μένα. Και μέχρι το τέλος της ζωής, θα προσπαθώ να σε προστατεύω με τον τρόπο που μπορώ. Σαν φύλακας άγγελος, αθόρυβα σταθερά και παντοτινά.

Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Μου αρέσει που υπάρχεις... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Υπάρχουν στιγμές που οι λέξεις μοιάζουν φτωχές μπροστά σε αυτό που νιώθει η ψυχή. Στιγμές που η σιωπή βαραίνει και η σκέψη σου γίνεται η μοναδική μου καταφυγή. Δεν ξέρω πώς αλλιώς να χωρέσω στο χαρτί όλη αυτή την τρικυμία που προκαλείς μέσα μου κάθε φορά που σε φέρνω στον νου μου γιαυτό σου γράφω απλά την αλήθεια μου γυμνή και ατόφια.
Μου αρέσει που υπάρχεις και το εννοώ με μια ένταση που δεν μπορώ να συγκρατήσω. Είναι η φωτιά που ανάβει μέσα μου μόλις σε σκέφτομαι ύστερα από μέρες δυνατού κρύου. Η ακαταμάχητη έλξη ενός βλέμματος που με καίει και με φέρνει στα όριά μου. Η ακατανίκητη ανάγκη να σε αγγίξω να χαθώ πάνω σου και να γίνουμε ένα ύστερα από εβδομάδες στο σκοτάδι.
Μου αρέσει που υπάρχεις γιατί είσαι η μόνη σπίθα που μπορεί να μου βάλει φωτιά και να συμπληρώσει όσα λαχταρά το κορμί μου, σαν να ανακαλύπτεις έναν απαγορευμένο αχαρτογράφητο τόπο που θες απεγνωσμένα να εξερευνήσεις σπιθαμή προς σπιθαμή,
σαν να αντικρίζεις ένα βλέμμα που σε καίει και ένα χαμόγελο που σε τρελαίνει, ένα χαμόγελο που ποθούσες με μανία και περίμενες πώς και πώς να το γευτείς στα χείλη σου.
Είσαι η καταιγίδα που λυτρώνει τη σιωπή της νύχτας μου και με παρασέρνει σε πελάγη δίχως επιστροφή, το άγριο κύμα που γκρεμίζει κάθε μου αντίσταση και πλημμυρίζει το μυαλό μου με εικόνες που με τρελαίνουν. Είσαι ο μοναδικός παλμός που δίνει ανάσα στην ύπαρξή μου, ο πυρετός που κυλά στις φλέβες μου και κάνει κάθε μου κύτταρο να διψά αχόρταγα για σένα μέχρι να χαθεί κάθε όριο ανάμεσα στο εγώ και στο εμείς.
Είσαι το φως που σκίζει το σκοτάδι μου και η γλυκιά παραζάλη που με κάνει να ξεχνάω τα πάντα γύρω μου ζητώντας μόνο τη ζεστασιά σου, το πιο όμορφο αδιέξοδο στο οποίο θέλω να εγκλωβιστώ για πάντα παραδομένος ολοκληρωτικά στη μαγεία της παρουσίας σου.
Και αν χανόταν ο κόσμος όλος αυτή τη στιγμή το μόνο που θα έψαχνα στο σκοτάδι θα ήταν το χέρι σου. Γιατί από τη στιγμή που μπήκες στη ζωή μου δεν υπάρχει πια επιστροφή, μόνο εσύ εγώ και αυτή η ατελείωτη φωτιά που μας ενώνει... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Γνώριμοι ξένοι... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Όταν δύο σώματα γνωρίσουν τη φωτιά του έρωτα δεν μπορούν πια να βολευτούν στη δροσιά της φιλίας. Μια αλήθεια σκληρή μα τόσο καθαρή που αποκαλύπτει πόσο μάταια προσπαθούμε να τιθασεύσουμε τη μνήμη της ανθρώπινης φύσης. Συχνά από φόβο μήπως χάσουμε εντελώς έναν άνθρωπο που μας σημάδεψε βαφτίζουμε το τέλος ενός έρωτα ως αρχή μιας όμορφης φιλίας. Κι όμως η ζωή έρχεται να μας αποδείξει πως υπάρχουν δρόμοι που δεν έχουν επιστροφή και συναισθήματα που δεν χωρούν σε καλούπια. Γιατί υπάρχουν στιγμές που οι άνθρωποι προσπαθούν να χωρέσουν έναν ωκεανό μέσα σε ένα ποτήρι. Κάπως έτσι μοιάζει και η προσπάθεια να ονομάσεις φιλία κάτι που κάποτε υπήρξε έρωτας. Όταν δύο σώματα έχουν αγαπηθεί έχουν ήδη γράψει μια κοινή ιστορία πάνω στο δέρμα τους και η μνήμη της αφής είναι πολύ πιο πεισματάρα από τη λογική του μυαλού.
Είναι ακριβώς όπως το νερό που μπαίνει στη φωτιά για να βράσει. Μπορεί αργότερα να το αποσύρεις από τη φλόγα και να το αφήσεις να κρυώσει, όμως δεν θα ξαναγίνει ποτέ το ίδιο αθώο δροσερό νερό της πηγής. Η θερμότητα άλλαξε για πάντα τη σύστασή του. Έτσι και δύο άνθρωποι που κάποτε έβρασαν από πάθος κουβαλούν πλέον μέσα τους αυτή τη χημική αλλοίωση. Δεν μπορούν να επιστρέψουν στην ουδετερότητα γιατί η φιλία απαιτεί καθαρότητα, ενώ εκείνοι έχουν ήδη γνωρίσει τη φωτιά.
Σκέψου τη σχέση σας σαν ένα μεγάλο σπίτι. Για όσο καιρό ήσασταν μόνο φίλοι ζούσατε άνετα στο φωτεινό σαλόνι με τα όρια ξεκάθαρα και ασφαλή. Υπήρχε όμως πάντα μια κλειδωμένη πόρτα στο βάθος. Τη στιγμή που τολμήσατε να τη ξεκλειδώσετε και να μπείτε στο σκοτεινό μυστικό δωμάτιο του έρωτα όλα άλλαξαν. Μπορείτε να βγείτε ξανά έξω μπορείτε ακόμα και να κλείσετε την πόρτα πίσω σας μα είναι αδύνατο να προσποιηθείτε πως δεν είδατε ποτέ τι κρύβεται μέσα. Η γνώση της γύμνιας σωματικής και ψυχικής καταργεί οριστικά την αθωότητα.
Γιαυτό όταν αργότερα βρεθείτε απέναντι σε ένα τραπέζι για έναν απλό καφέ, η ανεμελιά θα λείπει. Εκεί που δύο πραγματικοί φίλοι μιλούν ανέμελα για την καθημερινότητά τους εσείς θα παλεύετε με τα φαντάσματα του παρελθόντος. Το βλέμμα θα σκαλώνει στον τρόπο που τα δάχτυλα αγγίζουν το φλιτζάνι, η φωνή θα ξυπνάει παλιές ηχώ και μια αόρατη υπόγεια ένταση θα αιωρείται ανάμεσά σας.
Γιατί η φιλία είναι ένα ρούχο φτιαγμένο για να φοριέται χαλαρά χωρίς βάρος και χωρίς προσδοκίες και εσείς έχετε ήδη δοκιμάσει την απόλυτη γύμνια της ψυχής και του σώματος. Όταν δύο άνθρωποι έχουν καεί μαζί στη φωτιά του έρωτα, δεν μπορούν να επιστρέψουν και να βολευτούν στη δροσιά μιας απλής παρέας. Δεν γίνονται ποτέ φίλοι. Γίνονται απλώς δύο γνώριμοι ξένοι που κουβαλούν ο ένας το αόρατο αποτύπωμα του άλλου πάνω τους. Καταδικασμένοι να σωπαίνουν για όσα έζησαν. Κάθε φορά που οι δρόμοι τους θα διασταυρώνονται ξανά πίσω από τα τυπικά χαμόγελα θα αιωρείται πάντα η ίδια άρρητη αλήθεια, πως ο κόσμος που έχτισαν κάποτε μαζί ήταν πολύ απέραντος για να στριμωχτεί στη λέξη φίλοι, και οι καρδιές που χτυπούσαν κάποτε σαν μία δεν θα μάθουν ποτέ να χαιρετιούνται από μακριά... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Όσα αξίζει να κρατήσουμε... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Καθώς περνούν τα χρόνια και κοιτάζεις πίσω τη διαδρομή που έχεις διανύσει αρχίζεις να βλέπεις τα πράγματα πιο καθαρά. Καταλαβαίνεις ίσως αργά για κάποιους πως τα χρόνια περνούν σαν νερό και η ζωή αποδεικνύεται πολύ πιο σύντομη απο όσο πιστεύουμε όταν είμαστε νέοι. Γι’ αυτό ακριβώς, κάθε λεπτό της έχει ανεκτίμητη αξία. Κάθε ειλικρινές γέλιο κάθε δάκρυ που καθαρίζει την ψυχή και κάθε σφιχτή αγκαλιά είναι θησαυροί που αξίζει να κρατάμε. Η συντομία του χρόνου μάς διδάσκει πως όσα έχουν πραγματική σημασία δεν πρέπει να αναβάλλονται για ένα αβέβαιο αύριο. Μην περιμένετε να έρθει η κατάλληλη στιγμή για να πείτε ένα σ' αγαπώ, για να ζητήσετε μια συγγνώμη που βαραίνει την καρδιά σας ή για να τηλεφωνήσετε σε έναν παλιό φίλο. Χαρείτε τη σημερινή μέρα με όλη σας την καρδιά και την ευγνωμοσύνη που της αξίζει γιατί οι στιγμές που μοιραζόμαστε με αγάπη μένουν χαραγμένες για πάντα.
Ταυτόχρονα να θυμάστε πάντα πως η ζωή θέλει υπομονή γιατί όλα ανθίζουν στον δικό τους μοναδικό χρόνο. Όπως ο γεωργός ρίχνει τον σπόρο στο χώμα και ξέρει πως πρέπει να περάσουν βροχές κρύα και ζέστες πριν δει το δέντρο να δίνει καρπούς έτσι ακριβώς λειτουργεί και η δική μας ζωή. Τίποτα σπουδαίο δεν χτίζεται μέσα σε μια νύχτα. Ένας δυνατός γάμος μια αληθινή φιλία που αντέχει στον χρόνο ή ένα όνειρο ζωής μοιάζουν με εκείνο το μικρό φυτό που χρειάζεται καθημερινό πότισμα φροντίδα και πίστη ακόμα κι όταν στην αρχή δεν φαίνεται τίποτα στην επιφάνεια. Σήμερα ζούμε σε μια εποχή που όλοι βιάζονται και τα θέλουν όλα αμέσως μα η φύση έχει τους δικούς της σοφούς ρυθμούς. Μην απογοητεύεστε λοιπόν αν κάτι αργεί ή αν οι κόποι σας δεν φαίνονται αμέσως. Συνεχίστε να κάνετε το σωστό. Να ρίχνετε καλούς σπόρους γύρω σας και να εμπιστεύεστε τη διαδρομή σας. Όταν έρθει η ώρα η ζωή θα σας ανταμείψει με τον πιο όμορφο τρόπο.
Και μέσα σε όλη αυτή την πορεία η μεγαλύτερη δύναμη που έχουμε στα χέρια μας είναι η ικανότητα να αγαπάμε. Μη διστάζετε να ανοίξετε την καρδιά σας, γιατί το αληθινό συναίσθημα δεν ζητάει ανταλλάγματα ούτε σε δένει, αντίθετα σου χαρίζει την πιο βαθιά γαλήνη και ελευθερία. Όταν δίνεστε στους ανθρώπους κάντε το με όλη σας την ψυχή. Όποιος προσφέρει απλόχερα έχει ήδη κερδίσει γιατί έχει καταλάβει πως η ζωή αποκτά ουσία μόνο όταν μοιράζεσαι. Κι αν βρεθούν στον δρόμο σας άνθρωποι που δεν ξέρουν πώς να δεχτούν ή να ανταποδώσουν αυτή τη ζεστασιά μην πικραίνεστε και μην κλείνεστε στον εαυτό σας. Όποιος νοιάζεται αληθινά δεν χάνει ποτέ απλώς αφήνει το αποτύπωμά του και διδάσκει με το παράδειγμά του.
Καθώς περνούν τα χρόνια μαθαίνουμε επίσης να προστατεύουμε όσα χτίζουμε. Θυμηθείτε τη μεγάλη σοφία που κρύβει η φράση, η ευτυχία αγαπά τη σιωπή. Στην εποχή μας, πολλοί νιώθουν την ανάγκη να φωνάζουν και να επιδεικνύουν τις χαρές τους για να νιώσουν αποδεκτοί. Όμως, η πραγματική ευτυχία δεν χρειάζεται χειροκροτήματα, αποδείξεις ούτε την έγκριση κανενός. Κρατήστε τις πιο όμορφες στιγμές σας σαν ιερό φυλαχτό μέσα στην ψυχή σας, μακριά από τα περιττά βλέμματα και τον φθόνο. Η αληθινή χαρά είναι ήσυχη, γαλήνια. Απλώς υπάρχει και αυτό αρκεί.
Στο τέλος της διαδρομής όταν πια τα φώτα χαμηλώνουν και κάνουμε τον απολογισμό μας κανείς δεν θα θυμάται πόσα χρήματα μαζέψαμε πόσα αντικείμενα αποκτήσαμε ή πόσο τέλεια τα κάναμε όλα. Αυτά μένουν πίσω. Αυτό που τελικά μετράει και παίρνουμε μαζί μας στην ψυχή μας είναι το βαθύ συναίσθημα του να έχεις ζήσει αληθινά. Να έχεις τολμήσει χωρίς να φοβάσαι τα λάθη να έχεις γελάσει μέχρι δακρύων να έχεις σταθεί όρθιος στις φουρτούνες και να έχεις αγαπήσει με όλο σου το είναι. Αυτό που μένει είναι οι ωραίες ιστορίες που συγκέντρωσες οι στιγμές που μοιράστηκες και οι άνθρωποι που άγγιξες. Ιστορίες που θα ζεσταίνουν την καρδιά σας στα γεράματα θα γίνουν το πιο γλυκό χαμόγελο στις αναμνήσεις σας και θα φωτίζουν σαν φάρος τον δρόμο για τους νεότερους που έρχονται πίσω σας. Γιατί τελικά ο πλούτος ενός ανθρώπου δεν μετριέται με όσα κράτησε για τον εαυτό του αλλά με όσα έζησε και όσα χάρισε απλόχερα στους άλλους...
Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Άκουσε με λίγο, άνθρωπε... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Έλα να καθίσουμε λίγο μαζί άνθρωπε. Μίλα μου ή μάλλον άκου με σαν να έχεις απέναντί σου έναν δικό σου άνθρωπο, έναν παππού ή έναν μεγάλο αδερφό που έχει περπατήσει πολλά χιλιόμετρα, έχει σκοντάψει έχει πέσει αλλά έμαθε τελικά πώς παίζεται αυτό το παιχνίδι που λέγεται ζωή.
Πρώτα απ όλα να είσαι καλός με τον εαυτό σου. Μην του φέρεσαι σαν να είναι ο χειρότερος εχθρός σου. Όταν νιώθεις την ψυχή σου βαριά σαν να κουβαλάει πέτρες σταμάτα και άφησέ την να πάρει μια ανάσα. Όταν το σώμα σου πονάει και ζητάει ξεκούραση άκουσέ το μην το ζορίζεις άλλο. Δεν είσαι μηχανή. Και όταν το μυαλό σου γεμίζει μαύρες βαριές σκέψεις μην προσπαθείς με το ζόρι να τις διώξεις. Άφησέ τες να περάσουν από πάνω σου όπως περνάνε τα σύννεφα στον ουρανό. Κάποια στιγμή θα φύγουν και θα ξαναβγεί ο ήλιος.
Δείξε υπομονή με τον εαυτό σου. Έκανες λάθη; Όλοι κάναμε. Πήρες λάθος δρόμους; Ποιος δεν πήρε; Συγχώρεσε τον εαυτό σου για αυτά που δεν ήξερες τότε. Στάσου δίπλα σου γίνε εσύ ο καλύτερός σου φίλος γιατί στο τέλος της ημέρας εσύ θα είσαι πάντα εκεί για σένα.
Κάνε μια παύση. Κάτσε στην άκρη του δρόμου, τρίψε τα χέρια σου να ζεσταθούν όσο μακρύ κι αν σου φαίνεται το ταξίδι που έχεις ακόμα μπροστά σου. Ξέρεις τι έμαθα μεγαλώνοντας; Πως αυτά που πραγματικά ψάχνουμε στη ζωή η ηρεμία η χαρά η αγάπη δεν είναι σημειωμένα σε κανέναν χάρτη. Δεν θα τα βρεις σε ακριβά σπίτια ούτε σε γεμάτες τσέπες. Η αξία του δρόμου που περπάτησες δεν μετριέται με το πόσο μακριά έφτασες ή πόσα πράγματα αγόρασες. Μετριέται με το πόσο καλά έμαθες να ακούς τη φωνή της καρδιάς σου. Μετριέται με το πόσο άνθρωπος έμεινες.
Όταν όλα γύρω σου μοιάζουν θολά και μπερδεμένα σαν να έχει πέσει πυκνή ομίχλη στη θάλασσα και δεν βλέπεις μπροστά σου μην τρέχεις πανικόβλητος. Όταν τρέχεις στα τυφλά το μόνο σίγουρο είναι ότι θα χτυπήσεις. Κάτσε ήσυχα. Φτιάξε ένα ζεστό τσάι ή έναν καφέ, κράτα την κούπα με τα δυο σου χέρια και κοίταξε μέσα σου. Ρώτα τον εαυτό σου, είμαι καλά εδώ που πάω; Αυτό θέλει η ψυχή μου; Η σιωπή έχει τις πιο καθαρές απαντήσεις αρκεί να της δώσεις λίγο χρόνο.
Μη φοβάσαι να βγεις έξω και να ζήσεις. Ναι, η ζωή έξω έχει κινδύνους έχει ρίσκα έχει πίκρες. Μπορεί να πληγωθείς μπορεί να απογοητευτείς. Αλλά αν μείνεις κλεισμένος μέσα στους τέσσερις τοίχους του φόβου σου τότε δεν ζεις απλώς αναπνέεις. Είναι σαν να έχεις ένα όμορφο καράβι και να το κρατάς δεμένο στο λιμάνι για να μη χτυπήσει στα κύματα. Μα τα καράβια δεν φτιάχτηκαν για τα λιμάνια, φτιάχτηκαν για τα ταξίδια.
Και μην κολλάς στα σχέδια που έκανες όταν ήσουν νέος. Η ζωή έχει δικά της σχέδια πολύ πιο σοφά από τα δικά μας. Να είσαι έτοιμος να αφήσεις τη ζωή που είχες φανταστεί στο χαρτί για να μπορέσεις να ζήσεις την αληθινή ζωή που στέκεται μπροστά σου και σε περιμένει.
Τέλος θέλω να κρατήσεις βαθιά στο μυαλό σου κάτι που το καταλαβαίνεις συνήθως όταν τα μαλλιά σου ασπρίσουν. Η ζωή είναι φτιαγμένη από τελευταίες φορές. Και το πιο ύπουλο πράγμα είναι πως ποτέ δεν χτυπάει ένα καμπανάκι για να μας προειδοποιήσει. Δεν ξέρεις ποια θα είναι η τελευταία φορά που θα γελάσεις με την καρδιά σου με έναν παλιό φίλο. Δεν ξέρεις ποια θα είναι η τελευταία φορά που θα ακούσεις τη φωνή της μάνας ή του πατέρα σου στο τηλέφωνο. Δεν ξέρεις ποια θα είναι η τελευταία φορά που το παιδί σου θα τρέξει στην αγκαλιά σου ή που θα σου ζητήσει να του κρατήσεις το χέρι για να κοιμηθεί πριν μεγαλώσει και ανοίξει τα δικά του φτερά. Δεν ξέρεις ποια θα είναι η τελευταία φορά που θα κρατήσεις το χέρι του ανθρώπου σου.
Γιαυτό μη συγκρατείς τίποτα. Μην τσιγκουνεύεσαι τις αγκαλιές σου. Άφησε για λίγο τη δουλειά και τα προβλήματα στην άκρη γονάτισε στο ύψος των παιδιών σου και παίξε μαζί τους, άκουσέ τα, γέλα μαζί τους. Μην κρατάς μέσα σου τα καλά λόγια το σ' αγαπώ, το μπράβο, το συγγνώμη, το ευχαριστώ. Μην αφήνεις εγωισμούς κούραση και ανόητες σιωπές να χτίζουν τοίχους ανάμεσα σε σένα και στους ανθρώπους που αγαπάς. Γιατί ότι δεν δίνεται την ώρα που πρέπει, χάνεται. Και μετά μένει μόνο το αχ, να μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω. Ζήσε αγάπα και δώσε τώρα όσο έχεις ακόμα φως μπροστά σου... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Όλα ή τίποτα... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Είσαι ελεύθερη να διαλέξεις όποιον δρόμο θέλεις. Άνοιξε τα φτερά σου και τράβα τον δρόμο σου αν αυτό ζητάει η ψυχή σου. Κανείς δεν μου χρωστάει τίποτα σε αυτόν τον κόσμο, ούτε ζητάω πίσω όσα έδωσα. Έχω μία μόνο αρχή, ξεκάθαρη, την καθαρή ατόφια αλήθεια όσο και αν καίει. Δεν έχω χώρο πια για ψέματα γιατί τα λόγια που δεν έχουν ρίζες τα παίρνει ο άνεμος και γίνονται στάχτη. Δεν χρειάζομαι παραμύθια και ψεύτικους παραδείσους. Τα μάτια μου έχουν δει πολλά και ξέρουν πια να διαβάζουν τι κρύβεται πίσω από τις λέξεις. Οι κάλπικες υποσχέσεις δεν με αγγίζουν. Τα μισόλογα και τα παιχνίδια μυαλού απλώς δεν μου ταιριάζουν πια. Ή στέκεσαι ολόκληρη στο φως, ή ο καθένας τραβάει τον δρόμο του. Τόσο απλά.
Εγώ εκτιμώ τους ανθρώπους που στέκονται όρθιοι μπροστά στη ζωή χωρίς φόβο και χωρίς μάσκες. Αγαπώ τις αληθινές γυναίκες, εκείνες που κάνουν ακόμα και τα πιο μεγάλα όνειρα να μοιάζουν απλά, φυσιολογικά και εφικτά. Αυτές που με το βλέμμα τους γκρεμίζουν τα πρέπει και μου θυμίζουν πως τίποτα δεν είναι υπερβολικό όταν η καρδιά το θέλει πραγματικά. Εκείνες που δεν φοβούνται το βάθος που γίνονται άνεμος στα πανιά μου και ανοίγουν τους ορίζοντές μου μέχρι εκεί που δεν φτάνει το μάτι. Που μεγαλώνουν το όραμά μου και με κάνουν να νιώθω δυνατός απλώς και μόνο επειδή στέκονται δίπλα μου ατόφιες και αληθινές, χωρίς καμία προσποίηση. Τέτοιες γυναίκες τις διεκδικείς, τις γεύεσαι αργά και αφήνεσαι να παρασυρθείς στον δικό τους πειρασμό. Άλλωστε στη ζωή δεν μετρούν οι στιγμές που απλώς κυλούν ήρεμα και σου δίνουν χώρο να αναπνεύσεις. Εκείνες οι δυνατές οι ανεπανάληπτες στιγμές που σου κόβουν την ανάσα και σταματούν τον χρόνο είναι που έχουν πραγματική σημασία. Και η αληθινή αγάπη δεν χρειάζεται θεατρινισμούς θόρυβο και μεγάλες χειρονομίες για να αποδειχθεί. Μερικές φορές η πιο βαθιά αγάπη είναι να κάθεσαι δίπλα σε κάποιον μέσα στο σκοτάδι, να μοιράζεσαι μια σιωπή που τα λέει όλα και να νιώθεις μέχρι το κόκαλο πως βρίσκεσαι επιτέλους σπίτι σου. Ακριβώς εκεί που ανήκεις, χωρίς να χρειάζεται να πεις ούτε μία λέξη.
Όταν όμως αυτό χαθεί μέσα από τα χέρια σου το μόνο που μένει πίσω είναι η νοσταλγία. Είναι εκείνο το αργό γλυκό δηλητήριο που επιστρέφει ξανά και ξανά μέσα στη νύχτα. Σε δοκιμάζει και σου θυμίζει το βάρος όσων έζησες και χάθηκαν. Μα κυρίως όσων ονειρεύτηκες και δεν θα ζήσεις ποτέ. Γιατί κάποιες αναμνήσεις δεν σβήνουν με τον χρόνο μένουν χαραγμένες βαθιά. Άλλες έρχονται ξαφνικά στο μυαλό με το πρώτο χτύπημα της βροχής στο τζάμι και άλλες αρκεί το άκουσμα ενός και μόνο ονόματος για να ξυπνήσουν όσα άφησες πίσω...
Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Η τέχνη της αληθινής αγάπης... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Να είσαι σοφός στις επιλογές και στις αντιδράσεις σου. Μπροστά στις αντιξοότητες της ζωής, αντί να λυγίζεις από τον φόβο στρέψε το βλέμμα σου μέσα σου και κράτα την πίστη και την ελπίδα σου ζωντανή ζήτησε τη δύναμη να αντέξεις την καταιγίδα, γνωρίζοντας πως κάθε μπόρα έρχεται για να καθαρίσει τον ουρανό σου. Όταν αντιμετωπίζεις μια άδικη προσβολή μείνε σιωπηλός, η σιωπή σου δεν είναι αδυναμία είναι η πιο δυνατή απάντηση σε όσους προσπαθούν να σε τραβήξουν στο δικό τους χαμηλό επίπεδο. Όταν συναντάς κουτσομπολιά και μικρότητες προσπέρασέ τα με αδιαφορία, μην σπαταλάς τον πολύτιμο χρόνο σου προσπαθώντας να αποδείξεις ποιος είσαι σε ανθρώπους που έχουν ήδη αποφασίσει να μην καταλάβουν.
Μπροστά στο μίσος να απαντάς πάντα με αγάπη. Μπροστά στον θυμό του άλλου να γίνεσαι εσύ η γαλήνη και η ησυχία. Όπως το νερό σβήνει τη φωτιά χωρίς να θορυβεί έτσι και η δική σου ψυχραιμία αφοπλίζει κάθε ένταση. Ποτέ μην επιτρέπεις στο κακό ή στη σκληρότητα των άλλων να σε χειραγωγεί και να αλλοιώνει τον χαρακτήρα σου. Αν απαντήσεις στην κακία με κακία τότε ο άλλος έχει νικήσει. Κράτα την ψυχή σου καθαρή.
Άνοιξε διάπλατα το παράθυρο της ζωής σου σε ατελείωτους φωτεινούς ορίζοντες. Διάλεξε συνειδητά τους ανθρώπους που θα περπατήσουν δίπλα σου. Κράτα στη ζωή σου θετικούς φίλους με ανθρώπους που σε στηρίζουν στα δύσκολα που χαίρονται ειλικρινά με τις χαρές σου και χτίζουν μαζί σου αληθινές άφθαρτες φιλίες. Αναζήτησε εκείνους που σε ενεργοποιούν που σου ανεβάζουν τη διάθεση με ένα τους χαμόγελο, που σε εμπνέουν να γίνεσαι καλύτερος και σε παρακινούν να κυνηγάς τα όνειρά σου. Απομακρύνσου ήρεμα από όσους σβήνουν το φως σου και πλησίασε εκείνους που το δυναμώνουν.
Και πάνω απόλα θυμήσου τι σημαίνει να αγαπάς τον συνάνθρωπό σου στην πράξη. Η αγάπη δεν είναι μια αφηρημένη θεωρητική έννοια. Η αγάπη είναι χρόνος και καθημερινή καλοσύνη. Είναι τα μικρά φαινομενικά απλά πράγματα που αλλάζουν τη μέρα κάποιου, ένα ζεστό χαμόγελο και μια αληθινή καλημέρα στον άνθρωπο που βλέπεις κάθε πρωί στον δρόμο το να παραχωρήσεις τη θέση σου ή τη σειρά σου με υπομονή, ένα απρόσμενο μήνυμα σε έναν φίλο που ξέρεις ότι περνάει δύσκολα απλώς για να του πεις είμαι εδώ. Είναι ο χρόνος που χαρίζεις απλόχερα για να ακούσεις κάποιον που πονάει χωρίς να τον διακόψεις ή να τον κρίνεις το να συγχωρήσεις ένα λάθος που έγινε από αδυναμία το να απλώσεις το χέρι για να βοηθήσεις έναν άγνωστο που δυσκολεύεται χωρίς να περιμένεις αντάλλαγμα.
Η αγάπη είναι ζήτημα δύο ανθρώπων, είναι η τέχνη του να είσαι πραγματικά παρών για τον άλλον και ταυτόχρονα να αφήνεις κι εκείνον ελεύθερο να είναι ο εαυτός του. Σε έναν κόσμο που βιάζεται θυμώνει εύκολα και συχνά ξεχνά να νοιαστεί κάποιος πρέπει να κάνει την αρχή. Κάποιος πρέπει να μας μάθει ξανά να αγαπάμε ο ένας τον άλλον πιο βαθιά πιο ουσιαστικά πιο ανθρώπινα. Ας γίνουμε εμείς αυτό το παράδειγμα από σήμερα κιόλας. Γιατί στο τέλος της ημέρας, το μόνο που μένει αληθινά ζωντανό είναι το αποτύπωμα καλοσύνης και αγάπης που αφήσαμε στις καρδιές των ανθρώπων που συναντήσαμε... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Ανάσα με ανάσα, ψυχή με ψυχή... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Είναι βαθιά λυτρωτικό σχεδόν μεθυστικό αυτό που νιώθω μαζί σου. Να ξέρω πως μπορώ να αφεθώ στη δική σου αγκαλιά, εκεί όπου η αλήθεια μου δεν χρειάζεται άδεια για να υπάρξει. Μαζί σου αφήνω όλες τις πανοπλίες μου να πέσουν βαριές στο πάτωμα, μένω ολότελα γυμνός από άμυνες μπροστά σου και θέλω μόνο να ακουμπήσω τα χείλη μου στο αυτί σου να νιώσω τη ζεστασιά του δέρματός σου και να σου ψιθυρίσω. Σε θέλω ολόκληρη με όλο μου το είναι και θέλω να χάνεσαι στην αγκαλιά μου χωρίς κανέναν φόβο. Δεν υπάρχει μεγαλύτερος αισθησιασμός για μένα από το να ξεγυμνώνω την ψυχή μου μπροστά στη γυναίκα που ποθώ τόσο πολύ γνωρίζοντας πως θα με αγκαλιάσεις ολόκληρο. Είναι εκείνη η απλή μαγική στιγμή που απλώνω το χέρι μου στο σκοτάδι και βρίσκω το δικό σου ή όταν με κοιτάς βαθιά με αυτό το αφοπλιστικό σου βλέμμα, ένα βλέμμα που με διαπερνά και με λιώνει ταυτόχρονα και νιώθω πως διαβάζεις κάθε μου σκέψη χωρίς να πούμε λέξη. Είναι το να μπορώ να σου πω φοβάμαι ή σε χρειάζομαι κι εσύ αντί να απομακρυνθείς να με τραβάς ακόμα πιο κοντά σου να νιώθω την καμπύλη του σώματός σου να κουμπώνει πάνω μου τη ζεστασιά σου και την κοφτή ανάσα σου στον λαιμό μου. Όσα μοιραζόμαστε μού δείχνουν πως οι κουβέντες μας ακόμα κι οι πιο δύσκολες ακόμα κι εκείνες που βγαίνουν μέσα στην ένταση της στιγμής δεν έρχονται ποτέ για να γκρεμίσουν όσα χτίζουμε αλλά για να μας δέσουν ακόμα πιο σφιχτά. Ανάσα με ανάσα δέρμα με δέρμα ψυχή με ψυχή.
Το αληθινό δέσιμο μαζί σου δεν γεννιέται μονάχα στις ξέγνοιαστες ώρες μας κάτω από το φως της μέρας και εκείνο το γέλιο σου που φωτίζει τα πάντα γύρω μου και με κάνει να ερωτεύομαι ξανά απο την αρχή. Ριζώνει βαθιά στα μισοσκόταδα της νύχτας εκεί που τα σώματά μας μπερδεύονται το άρωμά σου, αυτή η μοναδική μεθυστική μυρωδιά του δέρματός σου που μένει πάνω μου ακόμα κι όταν φεύγεις με τυλίγει σαν γλυκιά μέθη και τολμάμε να αγγίξουμε τα άβολα τα σκοτεινά όσα μας βαραίνουν και μας καίνε. Λατρεύω εκείνη τη στιγμή που τα βλέμματά μας καρφώνονται το ένα στο άλλο χωρίς φόβο, τα δάχτυλά μας πλέκονται σφιχτά, τα χέρια μας εξερευνούν κάθε σπιθαμή οικειότητας και οι λέξεις γίνονται γέφυρα ανάμεσά μας. Γιατί αυτό που ζούμε δεν είναι απλώς αγάπη, είναι ένας ακατανίκητος μαγνητισμός που με καίει ολόκληρο. Κάθε σου άγγιγμα κάθε σπινθήρας στα μάτια σου κάθε κίνηση του σώματός σου ξυπνά μέσα μου μια επιθυμία που δεν χορταίνεται, μια φωτιά που φουντώνει όσο πιο βαθιά γνωρίζω την ψυχή και το κορμί σου. Όταν με κοιτάζεις έτσι χάνω κάθε έλεγχο, παραδίνομαι ολοκληρωτικά στη χημεία μας και θέλω να σε κάνω δική μου ξανά και ξανά, να χανόμαστε ο ένας μέσα στον άλλον μέχρι να σβήσουν όλα γύρω μας και να μείνουμε μόνο εμείς.
Πολλοί μπερδεύουν τη γαλήνη με την απόσταση τη σιωπή με την ειρήνη. Μα αυτός ο ζωντανός παλλόμενος έρωτας που νιώθω για σένα, αυτός που μου κόβει την ανάσα και τρελαίνει τις αισθήσεις μου κάθε φορά που ακούω τη φωνή σου ή σε κοιτάζω δεν μετριέται από το να μην υπάρχουν καταιγίδες. Μετριέται από το ότι εσύ είσαι το ζεστό ασφαλές μου λιμάνι αλλά ταυτόχρονα και η πιο άγρια ακαταμάχητη επιθυμία μου. Εκεί όπου μπορώ να αφήσω το βάρος της ψυχής μου πάνω στο γυμνό σου στήθος να εισπνεύσω το άρωμά σου, να νιώσω το δέρμα σου να καίει κάτω από τα χέρια μου και τον χτύπο της καρδιάς σου να ηρεμεί τη δική μου γνωρίζοντας πως δεν θα με κρίνεις δεν θα με απορρίψεις και δεν θα με τιμωρήσεις επειδή σε ποθώ και σε νιώθω τόσο βαθιά. Δεν φοβάμαι, λοιπόν να σου ανοίγω την καρδιά μου ακόμα κι όταν η φωνή μου τρέμει ακόμα κι όταν η συγκίνηση με προδίδει και θέλω μόνο ένα δικό σου καυτό φιλί στα χείλη για να τη σβήσει. Οι έρωτες που αντέχουν στον χρόνο δεν είναι εκείνοι που έμειναν αλώβητοι και αψεγάδιαστοι. Είναι εκείνοι που έχουν το πάθος και το θάρρος να κοιτάζουν τις ρωγμές τους κατάματα να τις χαϊδεύουν με αστείρευτη τρυφερότητα και να τις γεμίζουν με κατανόηση αλήθεια και ατόφια αγάπη. Και με σένα αυτό το πάθος με κάνει να θέλω να σε κατακτήσω και να σου ανήκω ολόκληρος μέχρι το τέλος. Γιατί είσαι τα πάντα για μένα... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Η φωτιά σου... Γιάννης Χαραλαμπάκης

Κάθε γυναίκα κρύβει μέσα της μια φωτιά μα δεν καίγεται για οποιονδήποτε. Χρειάζεται εκείνα τα χέρια που ξέρουν πώς να την αγγίξουν αληθινά χωρίς βιασύνη με σεβασμό και πάθος. Όλες οι γυναίκες όσο δυνατές κι αν δείχνουν αφήνουν κάποια στιγμή το μυαλό τους να ταξιδέψει. Κλείνουν τα μάτια και ονειρεύονται εκείνον τον έναν άνθρωπο που τους κλέβει την ησυχία και γεμίζει τις σκέψεις τους. Εκείνον που δεν χρειάζεται να πει πολλά, αρκεί ένα του βλέμμα για να τις κάνει να ανατριχιάσουν από την κορυφή ως τα νύχια. Είναι αυτός ο άντρας που με το που πλησιάζει αλλάζει τον αέρα γύρω τους. Που η ανάσα του και μόνο αρκεί για να ξυπνήσει κάθε τους αίσθηση, να κάνει την καρδιά τους να χτυπά πιο δυνατά και το σώμα τους να τον λαχταρά. Για μια γυναίκα που ξέρει τι θέλει δεν αρκούν τα μεγάλα λόγια. Θέλει έναν άντρα που να την κάνει να τον σκέφτεται όλη μέρα, να χαμογελά μόνη της στη θύμησή του και να ανυπομονεί για τη στιγμή που θα βρεθεί ξανά στην αγκαλιά του.
Το υπέροχο με μια ώριμη γυναίκα είναι ότι έχει μάθει πια να στέκεται στα πόδια της και δεν φοβάται τη μοναξιά. Δεν ψάχνει κάποιον απλώς για να γεμίσει τα κενά της ούτε πιστεύει σε ψεύτικα παραμύθια. Έχει ζήσει ξέρει καλά τι θέλει και επιλέγει έναν άντρα μόνο επειδή τον ποθεί πραγματικά. Χορεύει στον δικό της ρυθμό απολαμβάνει το σώμα και τις αισθήσεις της και όταν βρει τον άνθρωπο που θα της ξυπνήσει το ενδιαφέρον θέλει να τον αγγίξει, να τον νιώσει και να αφεθεί μαζί του χωρίς αναστολές. Αυτό που την κάνει ακαταμάχητη είναι ο αυθεντικός της αισθησιασμός. Δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει, απλώς μαγνητίζει. Η θηλυκότητά της φαίνεται σε κάθε της κίνηση. Στον τρόπο που θα σε κοιτάξει βαθιά στα μάτια ενώ σου μιλάει, στο πώς θα αφήσει το χέρι της να ακουμπήσει τυχαία το δικό σου ή στο πώς θα πλησιάσει τόσο κοντά ώστε να νιώσεις τη ζέστη του σώματός της και το άρωμά της. Κατέχει την τέχνη της αποπλάνησης όχι με ψεύτικα κόλπα αλλά με τη σιγουριά και το πάθος της. Ξέρει πώς να σου ψιθυρίσει κάτι στο αυτί και να σε κάνει να ανατριχιάσεις, πώς να δίνεται ολοκληρωτικά όταν κλείνει η πόρτα πίσω σας και πώς να μετατρέπει ένα απλό άγγιγμα σε υπόσχεση. Δεν φοβάται να δείξει την επιθυμία της και κάνει τον άντρα που έχει απέναντί της να χάνει τον έλεγχο ξυπνώντας του συναισθήματα που δεν ήξερε καν ότι είχε.
Αυτή ακριβώς είναι εκείνη η γυναίκα. Και όταν βρει τον άνθρωπο που της αξίζει η ευτυχία παύει να είναι αναζήτηση και γίνεται παρουσία. Εκεί η καρδιά της ηρεμεί νιώθει πιο ζωντανή από ποτέ και ξέρει βαθιά μέσα της πως οτι γεννιέται ανάμεσά τους είναι φτιαγμένο για να κρατήσει για πάντα. Γίνεται ταυτόχρονα η φλόγα που καίει και το λιμάνι που γαληνεύει. Είναι το ασφαλές καταφύγιο, εκείνη η αγκαλιά όπου πέφτουν όλες οι άμυνες και οι φόβοι, εκεί όπου δύο σώματα σμίγουν ανταλλάσσουν ζεστασιά και βρίσκουν την απόλυτη ησυχία. Είναι η πιο ζωντανή απόδειξη πως οτι αξίζει αληθινά εμφανίζεται εκεί που δεν το περιμένεις, ακριβώς τη στιγμή που η ψυχή είναι έτοιμη να το δεχτεί.
Σε έναν τέτοιο έρωτα δεν χωράει η λογική ούτε χρειάζονται εξηγήσεις για κάθε σκέψη. Αρκεί ένα βλέμμα ένα άγγιγμα, το πώς μπλέκονται οι ανάσες και τα κορμιά στο σκοτάδι για να ειπωθούν όσα δεν χωρούν σε καμία λέξη. Είναι εκείνο το σπάνιο συναίσθημα το πάθος και η αγάπη που κάθε άνθρωπος περιμένει να ζήσει έστω μία φορά στη ζωή του. Όταν ένας τέτοιος έρωτας χαραχτεί στα μάτια μένει εκεί για πάντα. Φωλιάζει στη μνήμη στη μυρωδιά του δέρματος και κάθε φορά που η σκέψη γυρίζει πίσω, ξαναγεννιέται. Ριζώνει βαθιά στην καρδιά εκεί όπου φυλάσσονται τα πιο αληθινά μυστικά και δεν σβήνει ποτέ.
Είναι η αγάπη για το όλον. Για εκείνες τις σιωπηλές στιγμές του πρωινού, με τα βλέφαρα ακόμα βαριά από τον ύπνο και για το πρώτο φιλί στο ξημέρωμα όταν τα σώματα είναι ακόμα ζεστά το ένα μέσα στο άλλο. Είναι ο έρωτας που βιώνεται με κάθε εκατοστό του δέρματος, με αχαλίνωτο πάθος αλλά και με ολόκληρη την ψυχή. Αγκαλιάζει τις άγριες, θυελλώδεις νύχτες, όταν οι επιθυμίες ξεσπούν σαν πυρκαγιά και παρασύρουν τα πάντα στο πέρασμά τους, μα τιμά εξίσου και τις φωτεινές ώρες όταν η καρδιά ανοίγει και τα φτερά απλώνονται ελεύθερα στον ουρανό. Αυτά είναι λόγια που δεν γράφονται για να διαβαστούν αλλά για να ψιθυριστούν με χείλη που καίνε πάνω σε γυμνό δέρμα καθώς ξημερώνει. Κι ακόμα κι όταν οι αποστάσεις χωρίζουν τα σώματα μένουν σαν αόρατο τατουάζ στην ψυχή, ένας σιωπηλός παλμός και μια υπόσχεση αγάπης που ξυπνά κάθε φορά που κλείνουν τα μάτια και τα δάχτυλα χαϊδεύουν απαλά το δέρμα...
Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Το παρελθόν πέθανε... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Βάλε τέλος σε αυτό το φτηνό θέατρο του παραλόγου μέσα στο μυαλό σου και άκου με καλά. Αυτή η ατέλειωτη συζήτηση ανάμεσα στη λογική και το συναίσθημα δεν είναι σημάδι βάθους, είναι η απόλυτη απόδειξη αδυναμίας. Είναι το άλλοθι που κατασκευάζεις για να μένεις ακίνητη, την ώρα που ξέρεις πολύ καλά τι πρέπει να κάνεις.
Στη ζωή καμία δεν κέρδισε ποτέ τίποτα κάνοντας φιλοσοφικές αναλύσεις πάνω από τα λάθη της. Όση ώρα εσύ σπαταλάς το πιο πολύτιμο νόμισμα που έχεις, τον χρόνο σου, παζαρεύοντας με τις σκέψεις σου, η πραγματικότητα σε προσπερνάει με ιλιγγιώδη ταχύτητα και δεν πρόκειται να γυρίσει ποτέ να κοιτάξει πίσω. Ξύπνα γιατί όσο εσύ κάνεις τον δικαστή και την κατηγορούμενη στον εαυτό σου οι άλλοι προχωράνε και παίρνουν τη θέση που σου άξιζε. Η λογική σου δείχνει τη σκληρή πραγματικότητα, ενώ το συναίσθημά σου απλώς σκαρφίζεται φτηνές δικαιολογίες για να σε κρατήσει καθηλωμένη στα ίδια.
Δεν άφησες κανένα θάρρος στα απομεινάρια του παρελθόντος. Απλώς φοβάσαι να αντιμετωπίσεις το σήμερα, γιαυτό σκαλίζεις τα συντρίμμια. Είναι εύκολο να κλαις πάνω από όσα έχασες γιατί έτσι δεν χρειάζεται να ρισκάρεις ξανά. Είτε μιλάμε για μια σχέση που πέθανε, είτε για μια δουλειά που ναυάγησε, είτε για ανθρώπους που σε πούλησαν η πραγματικότητα είναι μία. Τελείωσε. Όσο μένεις εκεί και αναλύεις το γιατί, χάνεις τη ζωή σου.
Λες ότι χωρίς το παρελθόν δεν ξέρεις ποια είσαι. Λάθος. Είσαι οι επιλογές που κάνεις αυτή τη στιγμή όχι τα λάθη που έκανες χθες. Αν το μόνο που σε ορίζει είναι οι πληγές σου τότε έχεις ήδη ηττηθεί. Οι δυνατές γυναίκες δεν κουβαλάνε τα σπασμένα γυαλιά στην τσέπη τους για να θυμούνται ότι κόπηκαν. Τα πετάνε στα σκουπίδια, δένουν την πληγή τους και συνεχίζουν να χτίζουν. Ο πόνος δεν είναι παράσημο, είναι μάθημα. Αν το έμαθες προχώρα. Αν το αναμασάς απλώς βασανίζεις τον εαυτό σου.
Και όσο γιαυτό το φως που λες ότι έχει νόημα μόνο επειδή γνώρισες τη σκιά, είναι απλώς μια φιλοσοφία της ήττας που βολεύει τους αδύναμους. Όσο μένεις εγκλωβισμένη στη σκιά δεν κερδίζεις σοφία, απλώς συνηθίζεις τη μιζέρια και χάνεις τη μέρα σου. Όποια πέφτει σε ένα σκοτεινό πηγάδι δεν κάθεται στον πάτο να θαυμάζει το σκοτάδι για να εκτιμήσει τον ήλιο. Παλεύει με νύχια και με δόντια να σκαρφαλώσει έξω. Το ίδιο κάνει και μια μαχήτρια που δέχτηκε ένα βαρύ χτύπημα στο ρινγκ. Δεν μένει πεσμένη στο καναβάτσο για να φιλοσοφήσει πάνω στον πόνο, σηκώνεται πριν μετρήσει ο διαιτητής μέχρι το δέκα. Δεν χρειάζεται να σαπίσεις στο σκοτάδι για να καταλάβεις την αξία του ήλιου. Χρειάζεται να βγεις έξω, να ιδρώσεις και να τον κερδίσεις.
Κόψε τον ομφάλιο λώρο με το χθες, τώρα. Σκέψου μια καπετάνισσα που βλέπει το πλοίο της να βάζει νερά. Δεν κάθεται στη γέφυρα να κλαίει για τα εμπορεύματα που βράχηκαν ούτε να βρίζει τη φουρτούνα. Πετάει τα άχρηστα βάρη στη θάλασσα για να επιπλεύσει το σκαρί και να σωθεί το πλήρωμα. Το ίδιο πρέπει να κάνεις κι εσύ.
Κανείς δεν πρόκειται να έρθει να σε σώσει, ούτε ο χρόνος θα γυρίσει πίσω για να διορθώσεις όσα χάλασαν. Άσε κάτω τις πέτρες που κουβαλάς στην πλάτη σου από παλιούς πολέμους. Δεν μπορείς να χτίσεις καινούργιο σπίτι κρατώντας στα χέρια σου τα καμένα ξύλα του παλιού. Άδειασε τα χέρια σου, σήκω όρθια και κοίτα μπροστά. Το παρελθόν πέθανε. Μην πεθάνεις κι εσύ μαζί του...
Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Ζήσε στα ίσια... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Από μικρό παιδί έκανα το ίδιο λάθος που κάνουμε οι περισσότεροι. 'Εβαζα φρένο στον εαυτό μου. Έπνιγα το γέλιο μου, έκρυβα όσα γούσταρα πραγματικά και πήγαινα με τα νερά των άλλων. Έκανα συνέχεια εκπτώσεις, από φόβο μη με στραβοκοιτάξουν και μη χρειαστεί να δώσω λογαριασμό.
Με τα χρόνια, αυτό έγινε συνήθεια. Πριν ρωτήσω εγώ τι θέλω, κοίταγα αν αυτό που θέλω βολεύει τον κόσμο γύρω μου. Θα σου πω όμως κάτι που το έμαθα με τον δύσκολο τρόπο. Ο πιο σίγουρος δρόμος για να νιώσεις ξένος με τον ίδιο σου τον εαυτό είναι να ζεις μια ζωή κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των άλλων. Αν κόβεις συνέχεια κομμάτια από σένα για να χωρέσεις, στο τέλος δεν μένει τίποτα. Σταμάτα να ζητάς την έγκριση του κόσμου. Η ουσία δεν είναι να σε χειροκροτάνε όλοι, αλλά να έχεις το θάρρος να είσαι ο εαυτός σου. Δεν χρωστάς σε κανέναν απολογία ούτε για όσα νιώθεις, ούτε για όσα ονειρεύεσαι. Τράβα τον δρόμο σου με το κεφάλι ψηλά, χωρίς τύψεις και χωρίς να κοιτάς πίσω.
Και όταν η καθημερινότητα σε πνίγει, χρησιμοποίησε το μυαλό και τη φαντασία σου σαν όπλο. Μην αφήνεις τη ρουτίνα να σε ισοπεδώσει. Φτιάξε εικόνες, ονειρέψου όσα λαχταράς βαθιά μέσα σου, ακόμα κι αν φαίνονται τρελά ή απαγορευμένα για τους πολλούς. Η φαντασία είναι εκεί για να σου θυμίζει ότι έχεις ακόμα φωτιά μέσα σου. Αν δεν την αφήσεις να σβήσει και το τολμήσεις, μπορείς να κατακτήσεις πολλά.
Κράτα μόνο αυτό, γιατί στο τέλος της μέρας είναι το μόνο που μετράει. Διώξε όσους σε μικραίνουν και κράτα δίπλα σου μόνο ανθρώπους που αντέχουν την αλήθεια σου. Ευλογημένα τα χέρια που σε αγγίζουν με σεβασμό, που νοιάζονται και σου γιατρεύουν τις πληγές. Ευλογημένα και τα χείλη που έχουν τα κότσια να σου λένε την αλήθεια κατάματα, σε ξυπνάνε από τον λήθαργο και αγκαλιάζουν όσα πραγματικά ποθείς.
Μην κάθεσαι στην άκρη να παρακολουθείς τη ζωή να περνάει. Μπες μέσα, τόλμησε και ζήσε την στα ίσια, με αλήθεια, αγάπη και πείσμα για το αύριο... 
Γιάννης Χαραλαμπάκης.