Ἕνα μεγάλο τετρακάταρτο καράβι ἀφήνει ἀγάλια τὸ λιμάνι πρὸς τὸ βράδυ. Ἡ νηνεμία τῶν νερῶν, καθὼς τὴ σχίζει, μ᾿ ἀντιφεγγίσματα λευκῶν πανιῶν γεμίζει. Εἶν᾿ἕνα ξενικὸ καράβι, στὰ πλευρά του μὲ κόπο συλλαβίζει ὁ κόσμος τ᾿ὄνομά του. Ἀπὸ ποιὰ μακρινὰ ἔχει ἔρθει μέρη καὶ τὸ ποῦ πάει κανένας δὲν τὸ ξέρει. Οὔτ᾿ ἕνα ἄσπρο μαντήλι δὲν τὸ χαιρετάει, τώρα ποὺ ἀπ᾿ τ᾿ ἀκρολίμανο σιγὰ περνάει. Μόνο οἱ γυναῖκες τὸ κοιτᾶν ἀπ᾿ τὰ μπαλκόνια, σὰ ν᾿ ἀπολησμονήθηκαν ἐκεῖ ἀπὸ χρόνια. Ὡστόσο ἀφήνοντας γιὰ πάντα τὸ λιμάνι, ἕνα τεράστιο ψυχρὸ κενὸ ἔχει κάνει. Καὶ τώρα ποὺ στὸ πέλαγο ἀρμενίζει κι ὁ δειλινὸς ὁ ἥλιος τὸ φωτίζει, λάμπουν ἀπὸ χρυσάφι τὰ κατάρτια, πορφύρες κυματίζουνε στὰ ξάρτια οἱ ἀνθρῶποι ποὺ κοιτᾶν στὴν παραλία νοιώθουν πιὸ ἄδεια, πιὸ στενὴ τὴν πολιτεία καὶ πιὸ γυμνὴ ὁ καθένας τὴ ζωή του σὰν κάτι νὰ τοὺς ἔφυγε μαζί του… Κώστας Ουράνης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου