Άβυσσος η ψυχή μου μην με ρωτάς εξηγήσεις. Γέλια, δάκρυα, υποσχέσεις, όλα ξεχνιούνται. Για τις αγκαλιές που έδωσες κι έμεινες με άδεια χέρια. Για το χώρο που έδωσες και τελικά έμεινε κενή η θέση δίπλα σου. Άβυσσος η ψυχή ονειρεύεται, ελπίζει, περιμένει, φοβάται όλα μαζί και λαχταρά να τα ζήσει. Και κει που ξεκινάει χάνει το δρόμο, η ελπίδα πουλί πετούμενο δεν έχει να περιμένει, και ο φόβος γίνεται μονίμως σύντροφος. Αυτός ο φόβος μαθαίνει την ψυχή να φυλάγεται που γυμνάζει να πολεμά και της ξαναδίνει ελπίδα, η ψυχή δυναμώνει και ξαναβρίσκει τα φτερά της ελπίδας. Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου, άβυσσος και η δική μου. Κι εκει που νομίζεις ότι έχεις όλες τις απαντήσεις η ζωή αλλάζει τις ερωτήσεις τι να πιστέψω. Όσο γράφω τη λέξη άβυσσος τόσο περισσότερο συγουρευομαι πώς γράφεται με δύο "σ" όπως βασσίλισα ποιά σχέση έχει η άβυσσος με την Βλασσίλισα εκτός από τα δύο "σ", αλλά είπαμε άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου, η μέρα πέρασε και θα σβήσει με τη μέρα που θα αρχίσει έζησα, ζω και θα ζήσω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου