Φαντάσματα από Σοβά και Σιωπή... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Υπάρχουν σπίτια που δεν γερνούν απλώς, πεθαίνουν αργά μένοντας όρθια σαν σκελετοί μιας ζωής που τα πρόδωσε. Όταν σβήσει το τελευταίο φως και η εξώπορτα κλείσει οριστικά πίσω από ανθρώπους που δεν γύρισαν ποτέ οι τοίχοι αρχίζουν να θυμούνται. Μέσα σε αυτή την απόκοσμη ησυχία η εγκατάλειψη δεν είναι απλώς απουσία, είναι μια βαρια σκοτεινή παρουσία που καταβροχθίζει σιγά σιγά κάθε ίχνος χαράς μετατρέποντας τα δωμάτια σε κρύπτες λησμονημένων αναμνήσεων.
Στο κέντρο αυτής της ερημιάς η ξεχαρβαλωμένη πόρτα χάσκει σαν πληγή οδηγώντας το βλέμμα σε ένα βαθύτερο σκοτάδι εκεί όπου τα γυμνά φαγωμένα τούβλα στέκουν σαν σάρκα που έχασε το δέρμα της. Το χλωμό φως της ημέρας τρυπώνει δειλά από το μισογκρεμισμένο παράθυρο στο βάθος μα αντί να ζεστάνει τον χώρο φωτίζει ανελέητα τα συντρίμμια, σαν προβολέας στραμμένος πάνω σε ένα έγκλημα που διέπραξε ο ίδιος ο χρόνος.
Ο σοβάς ξεφλουδίζει και πέφτει στο πάτωμα σαν νεκρά φύλλα αποκαλύπτοντας στρώσεις από παλιές ξεθωριασμένες ταπετσαρίες. Κάποτε πίσω από αυτούς τους τοίχους χτυπούσαν καρδιές ακούγονταν παιδικά γέλια ψίθυροι έρωτα ή πνιγμένα κλάματα. Τώρα μονάχα οι σκουριασμένοι σωλήνες τα σπασμένα ξύλα και η παχιά σκόνη μαρτυρούν πως κάποτε εδώ υπήρχε ζωή. Κάθε γωνιά μυρίζει υγρασία μοναξιά και ανεκπλήρωτες υποσχέσεις.
Μέσα σε αυτή την αβάσταχτη μελαγχολία το κόκκινο γκράφιτι πίσω από το εσωτερικό άνοιγμα μοιάζει με ανοιχτή φλέβα που αιμορραγεί ενώ οι μαύρες ατίθασες γραμμές ψηλά στον τοίχο μοιάζουν με κραυγές απελπισίας χαραγμένες στο κενό. Είναι τα σημάδια περαστικών σκιών που βρήκαν καταφύγιο στα ερείπια αφήνοντας το δικό τους σκοτεινό αποτύπωμα πάνω στο πτώμα ενός σπιτιού.
Ο άνεμος θα συνεχίσει να ουρλιάζει μέσα από τα γυμνά πλαίσια παίρνοντας μαζί του κι άλλα κομμάτια από αυτό το πληγωμένο κουφάρι ώσπου η γη να το καταπιεί ολοκληρωτικά. Μα όσο στέκουν ακόμα όρθιοι αυτοί οι ρημαγμένοι τοίχοι θα ψιθυρίζουν στο σκοτάδι μια σκληρή αλήθεια, πως ότι κι αν χτίσουμε όση αγάπη κι αν κλείσουμε μέσα του στο τέλος η λήθη έρχεται πάντα να διεκδικήσει το μερίδιό της.
Στους τοίχους που ματώνουνε σιωπή,
οι μνήμες γίναν σκόνη και συντρίμμια,
κι ο χρόνος σέρνει αργά την αναπνοή,
πάνω σε ξεχασμένα, άδεια αγρίμια.
Κλειστές φωνές στα σπασμένα τα τζάμια,
σκιές που ψάχνουν μάταια μια ζωή,
σβήσαν τα γέλια, λιώσανε τα χάδια,
κι έμεινε μόνο η άβυσσος να ζει.
Κι όταν σωπάσει κι ο στερνός σπασμός,
κι η πέτρα γίνει χώμα και σκοτάδι,
θα μείνει μόνο ο άδειος ουρανός,
να κλαίει πάνω στου κόσμου το ρημάδι.
Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Πυρετός σε Άσπρο και Μαύρο... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Ο πόθος δεν χρειάζεται σκοτεινά δωμάτια για να φουντώσει, καμιά φορά γεννιέται στο φως της μέρας, εκεί που κανείς δεν υποψιάζεται τη φωτιά που σιγοκαίει κάτω από το δέρμα. Υπάρχουν στιγμές που ο αέρας ανάμεσα σε δύο ανθρώπους βαραίνει από την επιθυμία και η πόλη γύρω χάνεται αφήνοντας μονάχα το άρωμα του δέρματος τη ζέστη της ανάσας και την ακατανίκητη ανάγκη για άγγιγμα.
Εκεί στην άκρη του πεζοδρομίου, ο χρόνος λιώνει αργά πάνω στις γυμνές επιφάνειες των σωμάτων τους. Χωρίς χρώματα, το βλέμμα γλιστρά αβίαστα στις λεπτομέρειες που προκαλούν ρίγος: στους ακάλυπτους ώμους που ζητούν ένα χάδι στην καμπύλη του γυμνού λαιμού όπου χτυπά γρήγορα ο σφυγμός στα δάχτυλα που σφίγγουν τα γόνατα σαν να προσπαθούν να συγκρατήσουν μια ανυπόμονη έξαψη.
Το διάτρητο δαντελένιο ύφασμα αφήνει τη φαντασία να μαντέψει όσα κρύβονται από κάτω, ενώ το γυμνό πέλμα πλησιάζει διστακτικά σχεδόν προκλητικά αναζητώντας επαφή. Τα λυμένα πυκνά μαλλιά πέφτουν σαν μετάξι στην πλάτη έτοιμα να μπλεχτούν στα δάχτυλα ενός χεριού που θα τα τραβήξει απαλά προς τα πίσω.
Και ύστερα, είναι αυτό το βλέμμα. Ένα βλέμμα υγρό βαθύ, που καρφώνεται στα μάτια της άλλης και υπόσχεται όσα δεν μπορούν να ειπωθούν δημόσια. Το μισάνοιχτο αινιγματικό χαμόγελο στα χείλη της ψιθυρίζει σκέψεις απαγορευμένες ξυπνώντας στη μνήμη ή στην προσμονή, το βάρος ενός φιλιού τη γεύση του αλατιού στο δέρμα τη στιγμή που οι ανάσες θα μπερδευτούν και τα ρούχα θα γίνουν περιττά. Κάθε χιλιοστό απόστασης ανάμεσά τους μοιάζει πια με βασανιστήριο μια γλυκιά αναμονή πριν παραδοθούν ολοκληρωτικά η μία στην αγκαλιά της άλλης.
Σώματα σιωπηλά μα φλεγόμενα,
δύο βλέμματα που γδύνουν τη στιγμή,
κι ένα άγγιγμα που αργεί να έρθει,
μα καίει ήδη βαθιά στην ψυχή.
Στους γυμνούς σου ώμους γλιστρά το φως,
στα χείλη σου κρύβεται η αμαρτία,
κι όλος ο κόσμος σβήνει απαλά,
μπροστά στης σάρκας την αληθινή μαγεία.
Σε λίγο, θα σηκωθούν και θα χαθούν μέσα στα στενά της πόλης κρατώντας καλά κρυμμένο το μυστικό αυτής της ηλεκτρισμένης συνάντησης. Γιατί η πιο δυνατή ηδονή δεν ξεκινά στο κρεβάτι, αλλά ακριβώς σε αυτή τη στιγμή, όταν δύο βλέμματα συναντιούνται υπόσχονται τα πάντα, και μετρούν αντίστροφα τα δευτερόλεπτα μέχρι να κλείσει πίσω τους η πόρτα.
Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Χορός από Αλάτι και Χρυσό... Γιάννης Χαραλαμπάκης,

Υπάρχουν στιγμές που ο άνθρωπος δεν χωράει στη στεριά. Στιγμές που η ψυχή ζητά επίμονα να ξεφύγει από το βάρος της καθημερινότητας να αφήσει πίσω της το γνώριμο έδαφος και να αναμετρηθεί με το άγριο το απρόβλεπτο το απέραντο. Αυτή η εικόνα δεν είναι απλώς μια φωτογραφία είναι η ακριβής καταγραφή εκείνου του δευτερολέπτου όπου το ανθρώπινο θάρρος συναντά την ωμή δύναμη της φύσης και, αντί να συντριβεί, γεννά ομορφιά. Εκεί ακριβώς στο μεταίχμιο όπου η θάλασσα παύει να είναι υγρή μάζα και μεταμορφώνεται σε φως ο χρόνος παίρνει μια βαθιά ανάσα και σταματά.
Δεν είναι πια νερό αυτό που εκρήγνυται στον ορίζοντα. Είναι υγρό κεχριμπάρι, χρυσός που λιώνει κάτω από το αδυσώπητο βλέμμα ενός απογευματινού ήλιου και σκορπίζεται στον αέρα σαν χιλιάδες μικροσκοπικά αστέρια. Κάθε σταγόνα που αποκολλάται από την κορυφή του κύματος κουβαλά μέσα της τη μνήμη του βυθού και την υπόσχεση του ουρανού, αιωρούμενη για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου σε μια εύθραυστη, μαγική ακινησία.
Και στο κέντρο αυτής της υδάτινης έκρηξης μια ανθρώπινη σκιά στέκεται όρθια ενάντια σε κάθε νόμο της βαρύτητας. Μια σκοτεινή φιγούρα σμιλεμένη από αλάτι, ένστικτο και απόλυτη ελευθερία που δεν παλεύει με το στοιχείο της φύσης αλλά χορεύει μαζί του. Τα μαλλιά, λυμένα και ατίθασα γίνονται προέκταση του ανέμου ενώ το σώμα λυγίζει τεντώνεται και ισορροπεί πάνω στη λεπίδα της σανίδας, σαν τοξότης που μόλις εξαπέλυσε το βέλος του προς το άπειρο. Το λεπτό σχοινί που ενώνει τη σανίδα με τον άνθρωπο, σχίζει το γαλάζιο σαν μια λεπτή, αυθόρμητη πινελιά μελανιού πάνω σε καμβά, θυμίζοντας πως ακόμα και στην πιο απόλυτη απογείωση, υπάρχει πάντα ένας δεσμός που σε κρατά συνδεδεμένο με το ταξίδι σου.
Εκεί ψηλά, ανάμεσα στο βαθύ γαλάζιο του ουρανού και τη χρυσή ανταύγεια της θάλασσας, δεν υπάρχει χθες και δεν υπάρχει αύριο. Υπάρχει μόνο η ορμή. Η γλυκιά μέθη της στιγμής που τολμάς να αφήσεις τη γη πίσω σου, να γίνεις ένα με το κύμα και να αγγίξεις, έστω και για μια ανάσα, την αιωνιότητα. Και ύστερα, η βαρύτητα θα διεκδικήσει ξανά τα δικαιώματά της. Η σανίδα θα ξαναβρεί την επιφάνεια του νερού, ο χρυσός αφρός θα σβήσει ήσυχα μέσα στο κύμα και ο ήλιος θα συνεχίσει την πορεία του προς τη δύση. Όμως, τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο για εκείνον που άγγιξε τον ουρανό. Γιατί όποιος έμαθε έστω και για μια στιγμή να πετά πάνω από την άβυσσο, κουβαλά για πάντα μέσα του τη γεύση της αληθινής ελευθερίας... Γιάννης Χαραλαμπάκης,

Εξωτική Ομορφιά,,, Γιάννης Χαραλαμπάκης,

Υπάρχουν βλέμματα που δεν χρειάζονται λέξεις για να κατακτήσουν τον χώρο, παρά αρκεί η σιωπηλή τους παρουσία για να σταματήσει ο χρόνος. Όταν η αρχέγονη ομορφιά της μαύρης γυναίκας συναντά τη γλυκιά πρόκληση ενός γυμνού ώμου, ο αέρας βαραίνει από επιθυμία και η τέχνη υποκλίνεται στη φύση. Κοίταξέ την καλά και θα καταλάβεις γιατί η ομορφιά της μαύρης γυναίκας μοιάζει με μυστήριο που δεν λύνεται ποτέ, παρά μονάχα βιώνεται. Το δέρμα της έχει το ζεστό, βελούδινο χρώμα της καμένης γης και του μελιού, λείο και λαμπερό, σαν να κράτησε πάνω του όλη τη ζέστη ενός καλοκαιρινού δειλινού.
Οι κατάμαυρες, ατίθασες μπούκλες της πέφτουν ελεύθερες, ενώ μερικές λεπτές τούφες γλιστρούν παιχνιδιάρικα πάνω στο μέτωπο και τα ζυγωματικά της χαϊδεύοντας το πρόσωπό της σαν αόρατα δάχτυλα. Και μέσα από αυτή τη σκοτεινή κορνίζα τα μάτια της βαθιά υγρά γεμάτα φως και υποσχέσεις σε κοιτάζουν ευθεία, χωρίς δισταγμό, ξυπνώντας μέσα σου εκείνη τη γλυκιά, ακατανίκητη ταραχή του πόθου. Τα γεμάτα, αισθησιακά της χείλη, μισάνοιχτα στην άκρη μιας σιωπηλής ανάσας, κουβαλούν όλη τη γλύκα και τη φωτιά του έρωτα. Και το λευκό πουκάμισο αφημένο χαλαρά να πέφτει και να αποκαλύπτει τον γυμνό της ώμο εκεί όπου ακουμπά τρυφερά το χέρι της δημιουργεί την πιο μεθυστική αντίθεση, το απόλυτο λευκό να αγκαλιάζει τη ζεστή, εξωτική της επιδερμίδα.
Δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει, δεν παίζει ρόλους, δεν ζητά την έγκριση κανενός. Η γοητεία της πηγάζει από την ίδια της τη φύση  μια ομορφιά άγρια και συνάμα τρυφερή περήφανη, αισθησιακή και αληθινή που σε κάνει να ξεχνάς όσα ήξερες και να παραδίνεσαι αμαχητί στη σαγήνη της. Υπάρχουν γυναίκες που περνούν και ξεχνιούνται και υπάρχουν εκείνες που αρκεί μία μόνο ματιά τους για να χαραχτούν βαθιά στη μνήμη και στις αισθήσεις. Η εξωτική της χάρη είναι ο πιο όμορφος ύμνος στη θηλυκότητα... Γιάννης Χαραλαμπάκης,

Όταν η Ιστορία Ματώνει Ξανά στο Πεζοδρόμιο. Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Υπάρχουν ημερομηνίες που δεν ανήκουν στα ημερολόγια μα στη συνείδηση ενός λαού. Κάθε Νοέμβρη οι δρόμοι της Αθήνας γεμίζουν βήματα ανθρώπων που περπατούν για να θυμούνται πως η ελευθερία δεν χαρίστηκε μα κατακτήθηκε. Όμως όταν η μνήμη συναντά την ωμή βία όταν το γκλομπ γίνεται η μοναδική απάντηση σε ένα αίτημα για αξιοπρέπεια τότε η ίδια η Δημοκρατία δοκιμάζεται. Οι γραμμές που ακολουθούν είναι μια κατάθεση ψυχής για όσα είδαμε όσα πονέσαμε και όσα δεν πρέπει ποτέ να συνηθίσουμε. Κάθε Νοέμβρη οι δρόμοι της Αθήνας γεμίζουν ανάσες. Είκοσι πέντε χιλιάδες ψυχές βγαίνουν στο φως κουβαλώντας στα βήματά τους το βάρος μιας ιστορίας που αρνείται να σκονιστεί στα βιβλία. Πενήντα τρία χρόνια μετά η μνήμη του Πολυτεχνείου δεν είναι μια τυπική επέτειος είναι ένας ζωντανός παλμός που ζητά δικαιοσύνη ψωμί παιδεία και ελευθερία. Κι όμως, για άλλη μια φορά η γιορτή της μνήμης βάφτηκε με γκρίζο καπνό και οργή. Οι ψυχρές ανακοινώσεις μίλησαν για αριθμούς είκοσι τρεις προσαγωγές τέσσερις συλλήψεις πέντε τραυματίες  δύο αστυνομικοί και τρεις γυναίκες στο νοσοκομείο. Μα πίσω από τους αριθμούς κρύβονται πρόσωπα ανάσες κομμένες και εικόνες που δεν χωρούν σε κανένα δελτίο τύπου. Γιατί καμία στατιστική δεν μπορεί να σβήσει εκείνο το βίντεο που πάγωσε τις οθόνες και τις καρδιές μας. Το χέρι της εξουσίας να σηκώνεται βίαιο ανεξέλεγκτο πάνω στο σώμα μιας γυναίκας. Μια εικόνα ωμή που γκρεμίζει κάθε ψευδαίσθηση περί τάξης και ασφάλειας και γυμνώνει την αλήθεια της κρατικής καταστολής. Όταν η δύναμη που ορκίστηκε να προστατεύει τον πολίτη μετατρέπεται σε τυφλό μένος όταν η στολή γίνεται ασπίδα για την αυθαιρεσία τότε το πρόβλημα δεν είναι πια ένα μεμονωμένο περιστατικό. Είναι μια βαθιά πληγή στο σώμα της κοινωνίας. Σίγουρα οι αψιμαχίες στους δρόμους δεν έχουν ποτέ μόνο μία όψη, και ο πόνος του τραυματισμού βαραίνει όποιον κι αν χτυπήσει. Όμως η Δημοκρατία δεν μετριέται με το πόσο σκληρά χτυπά αλλά με το πόσο αντέχει να ακούει. Και οι έρευνες που διατάσσονται εκ των υστέρων όταν τα φώτα σβήσουν και η οργή καταλαγιάσει συχνά μοιάζουν με στάχτη στα μάτια μιας κοινωνίας που διψά για πραγματική λογοδοσία. Δεν γεννηθήκαμε για να σκύβουμε το κεφάλι μπροστά στον φόβο ούτε για να μετράμε τα δικαιώματά μας με τα χτυπήματα ενός γκλομπ. Η φωνή του δρόμου δεν φιμώνεται γιατί κουβαλά μέσα της την ίδια την ανάγκη του ανθρώπου να αναπνέει ελεύθερος. Η ιστορία δεν γράφεται στα γραφεία των ανακοινώσεων μα στα πεζοδρόμια εκεί που η αξιοπρέπεια στέκεται όρθια απέναντι στην ωμή δύναμη. Κι όσο υπάρχουν άνθρωποι που αρνούνται να συνηθίσουν τη βία και να σιωπήσουν μπροστά στο άδικο, το μήνυμα εκείνου του Νοέμβρη θα μένει ζωντανό αδάμαστο και φωτεινό.... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Εσύ και η φωτιά μου... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Υπάρχουν στιγμές που ο έρωτας παύει να είναι απλώς μια λέξη και γίνεται ανάσα που σε καίει. Είναι εκείνη η σπάνια ώρα που οι άμυνες λυγίζουν, το μυαλό παραδίνεται και η ψυχή ζητάει να ενωθεί με μια άλλη, χωρίς φίλτρα και χωρίς φόβο. Οι γραμμές που ακολουθούν είναι μια κατάθεση ψυχής και σώματος, αφιερωμένη σε εκείνη τη γυναίκα που κάνει τα πάντα μέσα σου να φλέγονται.

Είναι νύχτες που ο θόρυβος της πόλης σωπαίνει και η μοναξιά βαραίνει το στήθος, μέχρι τη στιγμή που συναντώ το βλέμμα σου. Εκείνο το βλέμμα που μου κόβει την ανάσα και ανατρέπει κάθε μου βεβαιότητα. Στα χρόνια που ζούμε, μάθαμε να μετράμε τα αισθήματα με ζυγαριά. Μα ο αληθινός, παλλόμενος έρωτας για εσένα δεν χωράει σε ισολογισμούς, ούτε σε προσεκτικές αποστάσεις. Είναι μια βουτιά στο κενό χωρίς δίχτυ ασφαλείας, μια ακατανίκητη φωτιά που καίει τα σωθικά και με λυτρώνει την ίδια στιγμή.
Σε αγαπώ χωρίς να περιμένω και χωρίς να απαιτώ αντάλλαγμα. Απλώς ευχαριστώ που μέσα από εσένα αποκαλύπτω τον αληθινό μου εαυτό, αφήνοντας πίσω κάθε φόβο και κάθε άμυνα που κρατούσα μια ζωή. Γιατί η αληθινή σου γοητεία δεν κρύβεται σε επιτηδευμένα στολίδια. Βρίσκεται στην ατόφια απλότητά σου, στο βάθος της προσωπικότητάς σου, στον τρόπο που με κοιτάζεις και μου λύνεις τα χέρια, γδύνοντας πρώτα το μυαλό μου. Όλα τα υπόλοιπα, οι ψίθυροι στο σκοτάδι, τα αχόρταγα χάδια, οι νύχτες που φλέγονται, έρχονται αργότερα σαν φυσική, αναπόφευκτη συνέχεια αυτής της αλήθειας.
Έχω κουραστεί από την υποκρισία των ανθρώπων που σε πλησιάζουν μόνο όσο τους είσαι χρήσιμος, κι ύστερα σβήνουν σαν φθηνά κεριά μόλις στερέψει το όφελός τους. Εγώ δεν ζητώ τέτοιες χλιαρές, ξένες αγκαλιές. Εγώ χρειάζομαι εσένα. Μια γυναίκα να μιλήσω, να ανοίξω την ψυχή μου διάπλατα χωρίς τον φόβο της κριτικής, να αφήσω τις σκέψεις μου να μπλεχτούν με τις δικές σου πριν ακόμα μπλεχτούν τα σώματά μας. Κι αν είσαι μακριά, δεν με νοιάζει. Κάπου, σε κάποιο σταυροδρόμι του χρόνου, θα βρεθούμε. Θα συναντηθούν οι ανάσες μας και θα σβήσουν κάθε χιλιόμετρο.
Υπάρχουν, βλέπεις, αγάπες που σε σημαδεύουν ανεξίτηλα, ακόμα κι αν πέρασαν σαν καλοκαιρινή καταιγίδα, όχι για να μείνουν, μα για να σου διδάξουν ποιος είσαι. Μα εσύ είσαι αλλιώς. Είσαι για πάντα εσύ, αυτό το σχεδόν ακατανόητο συναίσθημα, υπέροχο, γλυκό και άυλο, που όμως γίνεται καυτή σάρκα και ηλεκτρισμός μόλις πλησιάσεις. Είσαι η ομιχλώδης ανάμνηση του γαλάζιου ουρανού μου και της δικής σου γης, άγριας και αδάμαστης, που διψά να κατακτηθεί χωρίς ποτέ να υποταχθεί.
Είναι εκείνη η ιερή, βασανιστικά γλυκιά στιγμή που πέφτουν τα ρούχα σου και μαζί τους κάθε μας συστολή. Όταν τα χείλη μου βρίσκουν τον δρόμο τους στο σκοτάδι, καυτά και διψασμένα, εξερευνώντας κάθε σπιθαμή του λαιμού και του στήθους σου. Όταν τα δάχτυλά μου χάνονται στα μαλλιά σου και γλιστρούν αργά στις καμπύλες του γυμνού σου δέρματος, νιώθοντας το ρίγος να διαπερνά το κορμί σου. Εκεί όπου οι ανάσες μας βαραίνουν, οι καρδιές μας χτυπούν σαν τρελές στον ίδιο ρυθμό, και τα σώματά μας γίνονται ένα, ιδρωμένα, παραδομένα απόλυτα στην ηδονή και την ένωση, μέχρι να χαθεί κάθε όριο ανάμεσα στο εγώ και στο εσύ.
Ανάμεσα σε τόσες ημιτελείς ιστορίες που άφησα πίσω μου, δεν θέλω πια να είμαι ανάμνηση. Θέλω να είμαι το παρόν σου, η ανάσα σου, το άγγιγμα που ξυπνά κάθε πόρο του κορμιού σου, κι εσύ να συνεχίσεις να είσαι τα πάντα μου. Πάνω απ' όλα, θέλω να σε αγαπώ και να σε ποθώ σαν να είναι το μόνο πράγμα που ξέρω να κάνω σε αυτόν τον κόσμο. Να σου δίνω το κορμί μου, την ψυχή μου, τον χρόνο μου, χωρίς φειδώ, χωρίς ντροπή και χωρίς πισωγυρίσματα.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, όταν πέσουν οι μάσκες και σβήσουν τα φώτα, όλα αποκτούν επιτέλους νόημα. Τίποτα δεν έχει σημασία, παρά μόνο η αγάπη και εκείνη η βαθιά, σαρκική και ψυχική σύνδεση μαζί σου. Θα μετρηθώ μόνο από το πόσο βαθιά αφέθηκα, από το πώς άγγιξα την ψυχή και το σώμα σου, και από τη φωτιά που άναψα μέσα σου πριν φύγω.
Κλείνοντας τούτες τις γραμμές, ας μείνει μόνο η αλήθεια του αγγίγματος. Ο έρωτας δεν ζητάει άδεια για να υπάρξει, ούτε εξηγήσεις για να μείνει. Αρκεί να τολμήσεις να αφεθείς ολόκληρος, ψυχή τε και σώματι, σε εκείνη τη μία γυναίκα που κάνει τη ζωή σου να αξίζει κάθε της ανάσα... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Δεν Είναι Πια Μόνη... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Υπάρχουν κείμενα που δεν γράφονται με μελάνι μα με το αίμα τον ιδρώτα και τα αθόρυβα δάκρυα αιώνων. Η κακοποίηση της γυναίκας δεν είναι απλώς μια είδηση στις οθόνες μας, είναι μια ανοιχτή πληγή που ξεκινά από την ενοχή που της φόρτωσαν από παιδί και φτάνει μέχρι το τελευταίο μοιραίο χτύπημα πίσω από κλειστές πόρτες. Οι γραμμές που ακολουθούν είναι μια κραυγή ενάντια στη σιωπή ένας φόρος τιμής σε κάθε γυναικείο σώμα που άντεξε και ένα χέρι απλωμένο σε όποια παλεύει ακόμη να βγει στο φως.
Γυναίκα που σε πέταξαν αιώνες στα αζήτητα της ιστορίας αφού πρώτα φρόντισαν να σε πείσουν πως έφταιγες εσύ για όλα. Για το βλέμμα που προκάλεσες για το ρούχο που φόρεσες για τη φωνή που ύψωσες ακόμα και για το χέρι που σηκώθηκε να σε χτυπήσει. Κοίτα αυτό το σώμα που τόσο κακοποίησαν και τόσο αχάριστα εκμεταλλεύτηκαν. Αυτά τα λεπτά χέρια τα χοντροκομμένα που καθαρίζουν σιδερώνουν ξεσκατώνουν που κρατούν όρθια ολόκληρα σπιτικά. Αυτά τα δυνατά χέρια απο την αρθρίτιδα διαλυμένα που αγγίζουν τρυφερά ράβουν πληγές, πληκτρολογούν και παλεύουν για το μεροκάματο. Αυτά τα λεπτά πόδια τα στραβοκάνικα που περπατούν χιλιόμετρα μέσα στη βροχή για το σχολείο για τη δουλειά για το ψωμί. Αυτά τα παχιά πόδια τα ντροπιασμένα απο τα ξένα βλέμματα που τα στίζει ο φλεβίτης τα μωλωπισμένα απο τα κλωτσήματα της σιωπής. Αυτό το εφηβικό στήθος το γαλακτοφόρο που τροφοδοτεί τη ζωή και απ’ την ηδονή αναρριγεί. Αυτό το λιπόσαρκο στήθος το σακουλιασμένο που το πετσοκόβουν το φαρμακώνουν και το καταδικάζουν μόλις πάψει να υπηρετεί τις φαντασιώσεις τους. Αυτό το γέρικο πρόσωπο το πρησμένο απο το κλάμα που το κρύβουν πίσω από κλειστά παντζούρια και το κακολογούν. Αυτό το τέλειο πρόσωπο το μακιγιαρισμένο που το αποθεώνουν το ιδεολογικοποιούν μα στην ουσία το θέλουν άφωνο υπάκουο διακοσμητικό.
Δεν έχω φόβο πια, είπε εκείνη. Είμαι έτοιμη να καταβροχθίσω το ζώο που σπαράζει μέσα μου να τυλίξω το δέρμα του σ’ ένα χαρτί και να το ταχυδρομήσω πίσω στον δολοφόνο. Έχω κάνει πρόοδο είπε, θα μπορούσα να γίνω παράδειγμα για παράδειγμα ένα λάθος. Και πόσες φορές δεν ένιωσες αυτά τα πόδια να περπατούν κοφτά ασθματικά γρήγορα στο σκοτάδι της νύχτας προσπαθώντας να μην προδώσουν τον τρόμο. Και αυτά τα χέρια να σφίγγουν τα κλειδιά ανάμεσα στα δάχτυλα σε στάση μάχης έτοιμα να υπερασπιστούν τη ζωή σου ενώ τα δάχτυλα τρέμουν καθώς σχηματίζουν ένα νούμερο στο κινητό. Αυτό ήταν αυτό είναι μα δεν πρέπει να είναι πια μία γυναίκα.
Άκουσέ με καλά εσύ που διαβάζεις αυτές τις γραμμές πίσω από το φόβο σου. Η ντροπή δεν γράφεται πάνω στο δέρμα σου ανήκει αποκλειστικά σε εκείνον που σηκώνει χέρι σε εκείνον που απειλεί σε εκείνον που σε ταπεινώνει. Η ζωή σου δεν χωράει σε φωνές σκληρές ούτε σε κλειδωμένα δωμάτια. Είναι δικό σου αναφαίρετο δικαίωμα το φως ο καθαρός αέρας το γέλιο και οι χαρές. Μην πιστέψεις ποτέ πως είσαι αδύναμη πως δεν θα τα καταφέρεις μόνη ή πως έτσι είναι η μοίρα. Καμία κακοποίηση δεν είναι αγάπη καμία ζήλια δεν είναι πάθος και καμία συγγνώμη μετά το χτύπημα δεν είναι αληθινή. Σήμερα ίσως κλαις γονατισμένη μα αύριο πρέπει να σηκώσεις το βλέμμα ψηλά στον ουρανό. Δεν είσαι μόνη. Όποια τολμά να φύγει ας ξέρει πως εκεί έξω υπάρχει χέρι ανοιχτό, ζεστό, υπάρχουν άνθρωποι, φωνές και καταφύγια έτοιμα να σε αγκαλιάσουν και να σε προστατεύσουν. Γιατί αλήθεια να κρυφτείς πού; Υπόγειο δεν έχουμε χωράφια δεν υπάρχουν για χιλιόμετρα και αν πας σε άλλη πόλη σκύβοντας το κεφάλι τα ίδια ακριβώς θα πάθεις όσο το τέρας κυκλοφορεί ελεύθερο και ατιμώρητο. Αν δεν είσαι εσύ σήμερα θα είναι αύριο. Κι αν γλιτώσεις εσύ θα είναι η κόρη σου. Η αδερφή σου. Η φίλη σου. Και μετά ξανά από την αρχή τον επόμενο μήνα στις ίδιες ειδήσεις με τα ίδια δάκρυα. Δεν υπάρχει μέρος πάνω στη γη που να χωράει να μας κρύψει όλες.
Γι αυτό σου λέω. Σήκω. Ετοιμάσου. Μίλα. Φύγε. Γιατί αλλιώς η ιστορία γράφεται πάντα με το ίδιο, μαύρο τέλος. Με φίλησε και όταν πια με άφησε είπε σε όλους πού ανήκω. Το αίμα ήταν δικό μου, λέκιασε το πουκάμισο. Τώρα δεν έχει ρούχο να βάλει στην κηδεία εκεί που όλοι του εύχονται με περισσή υποκριτική θλίψη. Ζωή σ’ εσένα… (χωρίς εμένα πια). Καμία γυναίκα δεν ανήκει σε κανέναν. Δεν γεννήθηκε για να γίνει στατιστική ούτε λεκές σε ένα πουκάμισο ούτε ένα ακόμη όνομα σε μια λίστα που ξεχνιέται την επόμενη μέρα. Κάθε φορά που μια γυναίκα σπάει τη σιωπή της σπάει μαζί και μια αλυσίδα για όλες τις επόμενες. Βγες στο φως. Η ζωή σου σού ανήκει... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Η αληθινή νίκη... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Υπάρχουν στιγμές που η καθημερινότητα σε παρασύρει σαν ορμητικό ποτάμι και ξεχνάς ποιος είσαι και πού πηγαίνεις. Μέσα στον θόρυβο τις απαιτήσεις και τα αμέτρητα πρέπει που φορτωνόμαστε χάνουμε συχνά την ουσία κυνηγώντας επιβεβαιώσεις που δεν γεμίζουν ποτέ την ψυχή. Οι σκέψεις που ακολουθούν είναι μια μικρή στάση για ανάσα μια υπενθύμιση για το τι σημαίνει να στέκεσαι όρθιος και αληθινός σε έναν κόσμο που λατρεύει το φαίνεσθαι.
Ζούμε σε μια εποχή που μας έμαθε να σπαταλάμε τις μέρες μας σε ανούσιες βιτρίνες κυνηγώντας φαντάσματα και χειροκροτήματα ανθρώπων που, στην πραγματικότητα δεν νοιάζονται για εμάς. Ξοδεύουμε κομμάτια της ψυχής μας προσπαθώντας να χωρέσουμε σε ξένα καλούπια να αποδείξουμε την αξία μας μέσα από τίτλους αριθμούς και εφήμερες λάμψεις που σβήνουν μόλις πέσει το σκοτάδι. Τρέχουμε λαχανιασμένοι στους δρόμους της πόλης μετρώντας βήματα λογαριασμούς και υποχρεώσεις λες και η ζωή είναι μια ατελείωτη λίστα που περιμένει να διαγραφεί.
Όμως η ζωή αλλάζει ριζικά τη στιγμή που παίρνεις τη μεγάλη απόφαση να σταματήσεις να κυνηγάς ότι εντυπωσιάζει τους άλλους και αρχίζεις να χτίζεις πέτρα την πέτρα αυτό που σε κάνει να νιώθεις αληθινά περήφανος για τον εαυτό σου. Είναι εκείνη η ευλογημένη ώρα της ωριμότητας που πίνεις τον πρωινό σου καφέ στη σιωπή κοιτάζεσαι στον καθρέφτη χωρίς βιασύνη πετάς από πάνω σου τις μάσκες και τα περιττά βάρη και επιλέγεις να ζήσεις χωρίς συμβιβασμούς. Γιατί στο τέλος της ημέρας όταν κλείνει η πόρτα του σπιτιού σου και σβήνουν τα φώτα του δρόμου δεν έχει καμία σημασία πόσο ψηλά έφτασες στα μάτια του κόσμου αλλά πόσο καθαρό είναι το βλέμμα σου όταν μένεις μόνος με τη συνείδησή σου.
Αυτός ο δρόμος απαιτεί τρία πράγματα που δεν αγοράζονται σε καμία αγορά του κόσμου. Απαιτεί κομψότητα στην παρουσία σου όχι μέσα από ακριβά ρούχα και επιτηδευμένους τρόπους αλλά μέσα από το ήθος το ζεστό βλέμμα σε έναν άγνωστο που κουβαλάει το δικό του βουβό φορτίο τον σεβασμό και την αξιοπρέπεια με την οποία στέκεσαι απέναντι στους ανθρώπους. Απαιτεί πειθαρχία στο μονοπάτι σου εκείνη την αθόρυβη καθημερινή συνέπεια του ανθρώπου που δεν λυγίζει στην πρώτη φουρτούνα που κρατάει τον λόγο του όταν οι υποσχέσεις δεν αξίζουν πια τίποτα και φροντίζει τους δικούς του ανθρώπους σαν να είναι ολόκληρο το σύμπαν. Και πάνω απ όλα απαιτεί γαλήνη στην ψυχή σου. Εκείνη τη βαθιά αδιαπραγμάτευτη εσωτερική ειρήνη που γεννιέται όταν ξέρεις πως έδωσες ότι καλύτερο είχες αγάπησες αληθινά συγχώρεσες χωρίς έπαρση και δεν πρόδωσες ποτέ τις αρχές σου.
Άφησε λοιπόν τους άλλους να καίγονται στον θόρυβο και τη ματαιοδοξία τους. Εσύ κράτα γερά το τιμόνι στα χέρια σου. Άνοιξε το παράθυρο να μπει καθαρός αέρας περπάτα με το κεφάλι ψηλά και φρόντισε η πορεία σου να αφήνει πίσω της φως αλήθεια και ουσία.
Κλείνοντας τούτες τις γραμμές, ας κρατήσουμε μια απλή, αδιαπραγμάτευτη αλήθεια. Η μεγαλύτερη νίκη στη ζωή δεν είναι να κατακτήσεις τον κόσμο, αλλά να μην χάσεις τον εαυτό σου προσπαθώντας να τον κερδίσεις. Να κοιμάσαι τα βράδια με ήσυχη τη συνείδησή σου ξέροντας πως έζησες αυθεντικά, χωρίς πανοπλίες και χωρίς ενοχές... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Το κερί της μνήμης... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Ο χρόνος έχει έναν παράξενο τρόπο να κυλά σβήνοντας σιγά σιγά τον θόρυβο της επικαιρότητας και αφήνοντας πίσω μόνο όσα σημάδεψαν βαθιά την ψυχή μας. Υπάρχουν όμως πληγές που δεν κλείνουν όσοι μήνες κι αν περάσουν. Πληγές που γίνονται συλλογική μνήμη ευθύνη και υπόσχεση. Οι γραμμές που ακολουθούν είναι ένα μικρό κερί στη μνήμη εκείνων που έφυγαν τόσο άδικα μα και μια υπενθύμιση για το χρέος που έχουμε όλοι εμείς που μείναμε πίσω.

Υπάρχουν στιγμές που οι λέξεις μοιάζουν φτωχές. Που το μελάνι βαραίνει και αρνείται να κυλήσει στο χαρτί γιατί ο πόνος είναι τόσο μεγάλος που δεν χωράει σε προτάσεις. Εκείνο το βράδυ στα Τέμπη δεν συγκρούστηκαν απλώς δύο τρένα. Συγκρούστηκαν τα όνειρα μιας ολόκληρης γενιάς με την αδιαφορία την ανευθυνότητα και την ωμή λογική των αριθμών. Κοιτάζω τις φωτογραφίες από Τα τσακισμένα βαγόνια. Κοιτάζω τα λουλούδια που άφησαν άνθρωποι άγνωστοι δίπλα στις ράγες ανάμεσα στις πέτρες σαν μια σιωπηλή υπόσχεση πως δεν θα ξεχάσουμε. Μα πιο πολύ στέκομαι μπροστά σε εκείνες τις ζωγραφισμένες μορφές στον τσιμεντένιο τοίχο. Λευκές, αθώες σκιές που στέκονται όρθιες γύρω από το τρένο κοιτάζοντάς μας κατάματα.
Πάρε με όταν φτάσεις. Μια φράση που έμελλε να γίνει η πιο σκληρή κραυγή μιας ολόκληρης χώρας. Γιατί κάποια παιδιά δεν έφτασαν ποτέ. Έμειναν εκεί παγωμένα στον χρόνο αφήνοντας πίσω μανάδες πατεράδες αδέρφια και φίλους να μετρούν τα γιατί σε έναν κόσμο που συχνά μετράει τα κέρδη του πάνω στις ανθρώπινες ζωές. Ως πατέρας ως άνθρωπος που βλέπει καθημερινά την ευαλωτότητα της ζωής νιώθω την ανάγκη να φωνάξω πως δεν έχουμε δικαίωμα στη λήθη. Η μνήμη δεν είναι απλώς μια υποχρέωση στις επετείους. Είναι η φωνή μας απέναντι στο άδικο. Είναι η απαίτηση να μην ξαναγίνει ποτέ η ανθρώπινη ζωή παράπλευρη απώλεια να μη θυσιαστεί ξανά κανένα χαμόγελο στον βωμό της αμέλειας. Ας κρατήσουμε αναμμένο το κερί της μνήμης και της δικαιοσύνης. Για εκείνες τις ψυχές που ταξιδεύουν πια στον ουρανό, μα μένουν για πάντα χαραγμένες στη συνείδησή μας.
Κλείνοντας τούτες τις σκέψεις, μένει μόνο η σιωπή. Εκείνη η βαριά, εκκωφαντική σιωπή που απαιτεί απαντήσεις. Δεν αρκεί πια μόνο να θρηνούμε και να ανάβουμε κεριά. Χρωστάμε σε αυτά τα παιδιά έναν κόσμο πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο, όπου η ζωή θα μετριέται με αγάπη και σεβασμό, και ποτέ ξανά με αριθμούς. Γιατί μόνο τότε οι ψυχές τους θα βρουν την αληθινή δικαίωση, κι εμείς θα μπορούμε να κοιτάζουμε τα παιδιά μας στα μάτια χωρίς ντροπή.... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Λίγα λόγια για εμένα... ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΑΚΗΣ

Λίγα λόγια για εμένα... ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΑΚΗΣ

Δεν μου άρεσαν ποτέ οι τυπικές συστάσεις ούτε τα βιογραφικά που μετρούν τη ζωή ενός ανθρώπου με τίτλους και αριθμούς. Αν θέλεις να μάθεις ποιος είμαι αρκεί να διαβάσεις ανάμεσα στις γραμμές των κειμένων μου. Είμαι ο Γιάννης Χαραλαμπάκης. Γεννήθηκα στην Καλαμάτα κουβαλώντας πάντα μέσα μου το φως τη θάλασσα και την ατόφια περηφάνια της και ζω στην Αθήνα παλεύοντας κι εγώ μέσα στους γρήγορους ρυθμούς και τις αντιφάσεις της μεγάλης πόλης.
Στην καθημερινότητά μου εργάζομαι στο διοικητικό προσωπικό του Νοσοκομείου Ευαγγελισμός. Είναι ένας χώρος που σε φέρνει κάθε μέρα πρόσωπο με πρόσωπο με την αλήθεια της ζωής την ευαλωτότητα τον ανθρώπινο πόνο αλλά και την ελπίδα. Εκεί μαθαίνεις να εκτιμάς όσα πραγματικά έχουν αξία και να ξεχωρίζεις το ουσιαστικό από το περιττό.
Εδώ και πάνω από τριάντα χρόνια προσπαθώ να χωρέσω όσα νιώθω όσα βλέπω και όσα ονειρεύομαι μέσα σε λέξεις. Για εμένα το γράψιμο δεν υπήρξε ποτέ χόμπι ή βιτρίνα. Είναι τρόπος να αναπνέω να ξεγυμνώνω την ψυχή μου να στέκομαι απέναντι στον έρωτα στην κοινωνία και στον ίδιο μου τον εαυτό χωρίς μάσκες και μισόλογα. Άλλοτε με τη φωτιά του πάθους κι άλλοτε με το θάρρος της αλήθειας απέναντι στο άδικο καταθέτω σε αυτό εδώ το ιστολόγιο κομμάτια της διαδρομής μου μαζί με σκέψεις δημιουργών που με εμπνέουν.
Πέρα όμως από τις λέξεις η αληθινή μου ζωή έχει ρίζες βαθιές και γερές. Από τις 8 Μαρτίου 1986 πορεύομαι παντρεμένος χτίζοντας μια οικογένεια που αποτελεί το δικό μου απάνεμο λιμάνι με τέσσερα παιδιά να μου θυμίζουν καθημερινά τι σημαίνει αγάπη ευθύνη και συνέχεια. Εκεί έμαθα πως η μεγαλύτερη δημιουργία του ανθρώπου δεν γράφεται στο χαρτί αλλά χτίζεται μέρα με τη μέρα με παρουσία σεβασμό και συνέπεια.
Καλώς ήρθες στον κόσμο μου. Εδώ θα βρεις τις δημοσιεύσεις και τα ποιήματά μου τις ανησυχίες μου, τους έρωτες που εξυμνώ και τις αλήθειες που αρνούμαι να καταπιώ. Κι αν θέλεις να συνεχίσουμε την κουβέντα και πέρα από το blog μπορείς να με βρεις και στη σελίδα μου στο Facebook: ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΑΚΗΣ (20+) Facebook

Έρωτας χωρίς άμυνες... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Σε έναν κόσμο που συχνά μας μαθαίνει να συμβιβαζόμαστε να μετράμε τα λόγια μας και να κρύβουμε όσα νιώθουμε πίσω από καθωσπρέπει χαμόγελα υπάρχουν ακόμα γυναίκες που αρνούνται να μπουν σε καλούπια. Είναι εκείνες που δεν φοβούνται να τσαλακωθούν να καούν και να ζήσουν στα άκρα. Για μια τέτοια γυναίκα αξίζει να γράφονται λέξεις αληθινές.
Αγαπώ τις παθιασμένες γυναίκες γιατί δεν ξέρουν να ζουν με ημίμετρα. Δεν επιλέγουν ποτέ αυτό που απλώς τις βολεύει ή τους ταιριάζει αλλά εκείνο που τις κάνει αληθινά ευτυχισμένες, όσο κι αν τους κοστίσει Γι αυτό και δεν φοβούνται να αγαπήσουν δυνατά, να ρισκάρουν και να δοθούν ολοκληρωτικά με όλο τους το είναι.
Είναι εκείνη η γυναίκα που σε φέρνει στα όριά σου. Αυτή με την οποία μαλώνεις μανιωδώς, γιατί καίγεστε για την αλήθεια μα την επόμενη κιόλας στιγμή την ποθείς το ίδιο μανιασμένα για να τη φιλήσεις, να γευτείς τα χείλη της και να σβήσεις κάθε θυμό πάνω στο δέρμα της. Είναι η γυναίκα της φωτιάς και της έντασης που κάνει τη σιωπή να μοιάζει με θόρυβο, το βλέμμα της με πρόσκληση και κάθε της άγγιγμα με υπόσχεση.
Είναι εκείνη που ανοίγει την ψυχή και το σώμα της και μαζί και τα δικά σου στο κρεβάτι, γκρεμίζοντας κάθε άμυνα και σε αφήνει να την απολαύσεις αχόρταγα χωρίς φόβο και χωρίς ενοχές. Μαζί της ο έρωτας δεν είναι συνήθεια αλλά μια συνεχής ανακάλυψη μια ανάσα καυτή στο σκοτάδι ένα ταξίδι αισθήσεων που σε αφήνει γυμνό από κάθε περιττό βάρος παραδομένο μόνο στην ηδονή της στιγμής.
Πάνω από όλα, αγαπώ τη γυναίκα που δεν φορά ποτέ μάσκες. Που δεν έχει καλυμμένη εμφάνιση ούτε επιτηδευμένους τρόπους. Που διαβάζει τον κόσμο μέσα της με τα δικά της μάτια και τη δική της καρδιά και τον ζει στο έπακρο. Γιατί ξέρει καλά πως η ζωή είναι πολύ μικρή για να την περνάς στη σκιά φοβούμενη μην καείς από τη φλόγα του έρωτα.
Τελικά, ίσως το μεγαλύτερο δώρο που μπορείς να κάνεις στον εαυτό σου είναι να αφεθείς στα χέρια μιας τέτοιας γυναίκας. Να τολμήσεις να αισθανθείς χωρίς δίχτυ ασφαλείας. Γιατί όταν περάσουν τα χρόνια δεν θα θυμάσαι όσες σου πρόσφεραν ησυχία και ασφάλεια αλλά εκείνη που έκανε την καρδιά σου να χτυπά τόσο δυνατά και το αίμα σου να βράζει που ένιωσες επιτέλους ζωντανός... Γιάννης Χαραλαμπάκης

Πέρα από τα περιττά... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Υπάρχουν στιγμές που σταματάς για λίγο τον ξέφρενο ρυθμό της καθημερινότητας κοιτάζεις πίσω και αναρωτιέσαι τι είναι τελικά αυτό που μένει. Μέσα στον θόρυβο της πόλης και τις αμέτρητες υποχρεώσεις χάνουμε συχνά την ουσία ξεχνώντας ποιοι είμαστε και τι πραγματικά αναζητάμε. Οι σκέψεις που ακολουθούν είναι μια μικρή κατάθεση ψυχής μια υπενθύμιση για όσα αξίζουν και όσα αργά ή γρήγορα αποδεικνύονται περιττά.
Αυτός που δεν ξέρει πώς να νοσταλγεί λίγο παραπάνω μοιάζει να μην κρύβει τίποτα αληθινά σπουδαίο μέσα του. Γιατί η νοσταλγία δεν είναι αδυναμία. Είναι η απόδειξη πως ζήσαμε πως αγαπήσαμε και πως αφήσαμε ένα κομμάτι της ψυχής μας σε ανθρώπους και στιγμές που άξιζαν.
Στην εποχή μας τα πιο πολύτιμα αγαθά έχουν γίνει και τα πιο σπάνια. Η εσωτερική γαλήνη η αληθινή ευτυχία η ουσιαστική επικοινωνία το να ακούς πραγματικά τον άλλον και η ανθρώπινη οικειότητα δεν αγοράζονται. Κοστίζουν χρόνο ψυχή και αφοσίωση.
Κι όμως συχνά σπαταλάμε τη ζωή μας κυνηγώντας χίμαιρες. Καταναλώνουμε τις μέρες μας σε ματαιότητες σε ψεύτικες ανάγκες σε άσκοπους θυμούς και σε αγώνες δρόμου που δεν οδηγούν πουθενά. Ξεχνάμε πως ο χρόνος κυλά αμείλικτος και πως στο τέλος της διαδρομής, τίποτα από όσα μετρούσαμε με αριθμούς ή τίτλους δεν θα έχει σημασία. Όλη η ματαιότητα του κόσμου αποκαλύπτεται τη στιγμή που συνειδητοποιούμε πόσα πρέπει αφήσαμε να κλέψουν τη χαρά των θέλω μας.
Τελικά όλα ξεκινούν και τελειώνουν μέσα μας. Το δικό μας μυαλό είναι ο αρχιτέκτονας της πραγματικότητάς μας. Αυτό μας κάνει υγιείς ή άρρωστους λυπημένους ή χαρούμενους εσωτερικά πλούσιους ή φτωχούς ανεξάρτητα από το τι συμβαίνει γύρω μας. Οι δρόμοι της ζωής δεν έχουν προκαθορισμένο τέρμα, φτάνουν μέχρι εκεί που αντέχει και επιθυμεί η ψυχή μας να περπατήσει.
Η ζωή δεν είναι μια λίστα από κατορθώματα που περιμένουν να διαγραφούν. Η αληθινή ευτυχία δεν κρύβεται στην τελειότητα ούτε στην κατάκτηση κάθε κορυφής. Βρίσκεται στην ικανότητα να αγκαλιάζεις το ίδιο το ταξίδι με όλες του τις ατέλειες. Βρίσκεται στο να βρίσκεις φως στα πιο απλά καθημερινά πράγματα και πάνω απο όλα στο να είσαι συμφιλιωμένος και σε ειρήνη με τον ίδιο σου τον εαυτό.
Κλείνοντας ας κρατήσουμε μια απλή αλήθεια. Δεν ήρθαμε σε αυτόν τον κόσμο για να εντυπωσιάσουμε, αλλά για να νιώσουμε να μοιραστούμε και να αγαπήσουμε. Ας αφήσουμε πίσω ότι βαραίνει την ψυχή χωρίς λόγο και ας δώσουμε χώρο σε όσα μας κάνουν αληθινά ανθρώπους. Γιατί στο τέλος η ζωή μας δεν θα κριθεί από όσα αποκτήσαμε αλλά από το πόσο βαθιά ζήσαμε την κάθε της στιγμή... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Παίξε τη ζωή σαν ντάμα... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Στέκεσαι συχνά στην άκρη του κόσμου σαν θεατής περιμένοντας το τέλειο σημάδι τον κατάλληλο άνεμο ένα χέρι να σε τραβήξει στο φως. Μα η ζωή δεν κατοικεί στην αναμονή. Ζει στην κίνηση στο βήμα που τρέμει στην αποδοχή της ρωγμής σου. Πάρε ξανά το τιμόνι. Άσε την ψυχή σου να μιλήσει χωρίς φίλτρα. Μην περιμένεις να ζήσουν οι άλλοι τη ζωή μαζί σου ούτε να σου υπογράψουν την άδεια για να υπάρξεις. Ο χρόνος κυλά σαν νερό μέσα από τα δάχτυλα και η αδράνεια τρώει τα όνειρα. Πάρε το προβάδισμα. Βγες έξω ρούφηξε τον αέρα άρπαξε κάθε στιγμή πριν γίνει ανάμνηση. Όταν περπατάς μόνος σου ολόκληρος προς αυτό που φλέγεται μέσα σου γίνεσαι φάρος. Και τότε θα μαζευτούν γύρω σου τόσοι συνοδοιπόροι της ίδιας φωτιάς που θα έχεις περισσότερη παρέα απ όση αντέχεις.

Χτυπάμε στον δικό μας παλμό. Στον άγριο ακατέργαστο ρυθμό της ύπαρξης που δεν χωρά σε καλούπια. Είμαστε θάρρος φόβος και επανάσταση στην ίδια ανάσα. Είμαστε η ακτή όπου γεννιόμαστε και σβήνουμε αφήνοντας για λίγο τα βήματά μας στην υγρή άμμο πριν τα σκεπάσει το κύμα. Είμαστε μικροί εύθραυστοι ατελείς μπροστά στην απεραντοσύνη κι όμως κουβαλάμε ολόκληρους γαλαξίες στα στήθη μας. Είμαστε τελικά ότι τολμάμε να γίνουμε. Είμαστε εκείνοι οι λίγοι που δεν κρύβονται πίσω από μάσκες. Αγκαλιάζουμε τα λάθη μας σαν παράσημα μαθαίνουμε από τις πτώσεις και παλεύουμε να γίνουμε λίγο πιο φωτεινοί απ ότι χθες. Συγχωρούμε τους άλλους και τον εαυτό μας χωρίς έπαρση με καθαρό βλέμμα και αξιοπρέπεια. Και κατά βάθος διψάμε για εκείνη τη γνώριμη λυτρωτική καταιγίδα την καταστροφή που έχει ξαναχτυπήσει μόνο και μόνο για να νιώσουμε ξανά το αίμα να βράζει και να χτίσουμε τον εαυτό μας από τις στάχτες.
Σε αυτό το ταξίδι κοίτα ποιον κρατάς δίπλα σου. Η μόνη αλήθεια για έναν άνθρωπο δεν κρύβεται στα λόγια του αλλά στον αέρα που αναπνέεις μαζί του, όταν είσαι στο πλευρό του η ψυχή σου πετάει ή βουλιάζει. Και όταν πέσει η νύχτα θυμήσου. Η ζωή μοιάζει με σκάκι, γεμάτη παγίδες σκέψη και βάρος. Μην την αφήσεις να σε λυγίσει. Παίξε την σαν ντάμα. Πιο απλά. Πιο ανάλαφρα. Πιο αληθινά. Γιατί στο τέλος, αξίζει να τη χαρείς. Δεν χρειάζεσαι όλους τους χάρτες πριν ξεκινήσεις ούτε πρέπει να τρέμεις τις στροφές του δρόμου. Μείνε γυμνός από ψέματα κράτα κοντά σου όσους σου χαρίζουν ουρανό και θυμήσου, η πιο βαθιά μαγεία κρύβεται πάντα στα απλά... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Η Μαγεία της Διαδρομής... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Υπάρχουν στιγμές που η καθημερινότητα μοιάζει με έναν δρόμο αυστηρά χαραγμένο γεμάτο πρέπει βιασύνη και κλειστούς ορίζοντες. Τότε είναι που η ψυχή ζητάει επίμονα να σπάσει τα δεσμά της ρουτίνας και να θυμηθεί τι σημαίνει να ζεις όχι απλώς να υπάρχεις. Γιατί το αληθινό ταξίδι δεν ξεκινά από έναν σταθμό ή ένα λιμάνι, αλλά από την εσωτερική ανάγκη του ανθρώπου να αναπνεύσει ελεύθερα. Μακριά από τους πολυσύχναστους δρόμους και τους θορυβώδεις ρυθμούς της καθημερινότητας εκεί όπου δεν υπάρχουν όρια στην περιπλάνηση ανοίγονται μονάχα μακρινοί ουρανοί και ένας ολόκληρος κόσμος που περιμένει να τον αποκαλέσεις σπίτι. Δεν χρειάζεσαι χάρτες με προκαθορισμένες διαδρομές για να νιώσεις ζωντανός, παρά μόνο την απόφαση να αφήσεις πίσω σου ότι σε βαραίνει και να ακολουθήσεις τον ορίζοντα.
Με μια βαλίτσα γεμάτη όνειρα μια καρδιά γεμάτη χάρη και το βλέμμα στραμμένο στις ατελείωτες δυνατότητες που απλώνονται μπροστά σου κάθε βήμα γίνεται μια μικρή αποκάλυψη. Συνειδητοποιείς γρήγορα πως η ουσία δεν βρίσκεται στον ίδιο τον προορισμό ούτε στην ταχύτητα με την οποία φτάνεις εκεί αλλά στη μαγεία της διαδρομής. Είναι εκείνη η βαθιά, ατόφια αίσθηση της ελευθερίας που νιώθεις όταν αφήνεις τον άνεμο να ορίζει την πορεία σου όταν κάθε στροφή του δρόμου κρύβει μια νέα υπόσχεση.
Γιατί η αληθινή πολυτέλεια στη ζωή δεν μετριέται με τα υλικά αγαθά που καταφέρνουμε να αποκτήσουμε ούτε με τα αποκτήματα που συσσωρεύουμε πίσω από κλειστές πόρτες. Η πραγματική πολυτέλεια είναι η ελευθερία της ψυχής η δίψα για περιπέτεια και εκείνη η γαλήνια ευτυχία που γεννιέται όταν είσαι αυθεντικά παρών στη στιγμή. Είναι η εσωτερική ικανοποίηση του ανθρώπου που τόλμησε να βγει από τα στενά του όρια και να αγκαλιάσει το άγνωστο χωρίς φόβο.
Τα καλύτερα ταξίδια της ζωής δεν μετριούνται ποτέ σε χιλιόμετρα, σε μίλια ή σε σφραγίδες πάνω σε ένα διαβατήριο. Μετριούνται μονάχα σε εκείνες τις όμορφες, απρόσμενες στιγμές που χαράζονται ανεξίτηλα στη μνήμη, σε ένα αυθόρμητο χαμόγελο με έναν άγνωστο σε ένα ηλιοβασίλεμα που σου κόβει την ανάσα σε μια συζήτηση κάτω από τα αστέρια. Αυτές είναι οι αναμνήσεις που μένουν ζωντανές όταν τελειώσει ο δρόμος ζεσταίνοντας την καρδιά και θυμίζοντάς μας πως, τελικά ζήσαμε πραγματικά.
Στο τέλος της διαδρομής, όταν η σκόνη του ταξιδιού κατακαθίσει και επιστρέψουμε στη γνώριμη βάση μας δεν θα θυμόμαστε τα ακριβά εισιτήρια ούτε τις ανέσεις που απολαύσαμε. Θα θυμόμαστε μόνο τη φωτιά που άναψε μέσα μας κάθε νέα εικόνα το πόσο ελαφριά έγινε η καρδιά μας και εκείνη τη σπάνια πληρότητα που νιώσαμε. Γιατί ο προορισμός είναι απλώς μια αφορμή, η ελευθερία του να ταξιδεύεις είναι η ίδια η ζωή... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Ο άνθρωπος του εαυτού μου... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Έρχεται εκείνη η στιγμή της ωριμότητας που παύεις να κοιτάς τον ουρανό περιμένοντας απαντήσεις και γυρίζεις το βλέμμα σου στον καθρέφτη. Εκεί μέσα στην απόλυτη σιωπή συνειδητοποιείς πως ολόκληρη η ζωή σου είναι μια αδιάκοπη αναζήτηση νοήματος μέσα σε έναν κόσμο που συχνά δεν βγάζει κανένα. Δεν ξέρω ποιος είναι ο θεός του κάθε ανθρώπου ούτε έχω την αλαζονεία να ισχυριστώ πως κατέχω τις μεγάλες αλήθειες του σύμπαντος. Ξέρω όμως ένα πράγμα με απόλυτη βεβαιότητα πως είμαι άνθρωπος. Και πάνω απ όλα είμαι άνθρωπος του εαυτού μου. Αυτό σημαίνει πως δεν περιμένω κανέναν από μηχανής θεό να με σώσει από τις κακοτοπιές ούτε ψάχνω εξιλαστήρια θύματα για τα δικά μου λάθη. Πατάω γερά στα πόδια μου αναλαμβάνω το βάρος της ύπαρξής μου και κοιτάζω την πραγματικότητα κατάματα χωρίς ψευδαισθήσεις.

Και όταν την κοιτάζω δεν βλέπω έναν παράδεισο. Ας είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας. Ο κόσμος γύρω μας δεν είναι πλασμένος από αγγελικά φτερά. Είναι ένας κόσμος βαθιά πληγωμένος συχνά άδικος γεμάτος αντιφάσεις σιωπηλές μοναξιές και δυστυχία. Βλέπεις καθημερινά ανθρώπους να λυγίζουν όνειρα να συντρίβονται ψυχές να σκληραίνουν για να επιβιώσουν και την αδιαφορία να κερδίζει έδαφος. Όποιος λέει πως όλα είναι ρόδινα απλώς κλείνει τα μάτια μπροστά στην αλήθεια. Κι όμως παρά τη δυστυχία του παρά τις πληγές και τη σκληρότητά του επιλέγω να τον κρατήσω και να τον προστατεύσω. Όχι επειδή τον θεωρώ τέλειο μα επειδή ζω μέσα του. Είμαι κομμάτι αυτού του κόσμου. Η ανάσα μου μπλέκεται με τη δική του οι ρίζες μου είναι βαθιά χωμένες στο χώμα του και γνωρίζω καλά πως δεν μπορώ να τον γκρεμίσω χωρίς να θαφτώ κι εγώ στα ερείπιά του. Δεν μπορείς να βάλεις φωτιά στο σπίτι που σε στεγάζει όσο κι αν σε πνίγουν οι τοίχοι του χωρίς να καείς κι εσύ μαζί του.
Σκέψου πόσο εύκολο είναι να παραδοθείς στην οργή. Να πεις αφού ο κόσμος είναι σκληρός θα γίνω κι εγώ σκληρός. Να δεις έναν άνθρωπο να σε προδίδει και να αποφασίσεις πως από εδώ και πέρα δεν θα εμπιστευτείς ξανά κανέναν δηλητηριάζοντας έτσι τη δική σου ικανότητα να αγαπάς. Να δεις την αδικία να βασιλεύει γύρω σου και να απαντήσεις με μίσος νομίζοντας πως έτσι τιμωρείς τους άλλους ενώ στην πραγματικότητα σκοτώνεις ότι πιο καθαρό είχε απομείνει μέσα σου. Κάθε φορά που διαλέγεις να καταστρέψεις να πληγώσεις ή να ισοπεδώσεις ότι βρίσκεται γύρω σου σκάβεις τον λάκκο της δικής σου ψυχής. Η αληθινή δύναμη δεν κρύβεται στην καταστροφή, αλλά στην επιλογή να μείνεις όρθιος και ανθρώπινος μέσα στα χαλάσματα. Γι αυτό αντί να γκρεμίζεις διάλεξε να χτίζεις.
Αντί να αφήσεις τη δυστυχία του κόσμου να σε καταπιεί γίνε εσύ η εξαίρεση που αλλάζει τον κανόνα. Όταν συναντάς τη σκληρότητα απάντησε με αξιοπρέπεια όχι με κακία. Μην γίνεις το τέρας που πολεμάς γιατί τότε η ήττα σου είναι οριστική. Φρόντισε τον εαυτό σου και τον μικρό σου κύκλο σαν να είναι ολόκληρο το σύμπαν. Χαμογέλα σε έναν άγνωστο που κουβαλάει το δικό του βουβό φορτίο, άπλωσε το χέρι σε έναν φίλο που βουλιάζει κράτα τον λόγο σου σε μια εποχή που οι υποσχέσεις δεν αξίζουν ούτε μια δεκάρα. Εκεί σε αυτές τις μικρές καθημερινές πράξεις ανθρωπιάς σώζεται ο κόσμος. Όχι στις μεγάλες θεωρίες μα στο βλέμμα που δεν προσπερνά αδιάφορα.
Αγκάλιασε τις ατέλειες της ζωής χωρίς να παραιτείσαι. Δέξου πως ο πόνος και η χαρά είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Δεν χρειάζεται να είσαι τέλειος ούτε να διορθώσεις τα πάντα μονομιάς. Αρκεί να μένεις πιστός στη συνείδησή σου να αγαπάς αληθινά και να φροντίζεις ώστε το πέρασμά σου από αυτή τη γη να αφήνει λίγο περισσότερο φως απ όσο βρήκες. Γιατί στο τέλος της ημέρας φίλε όταν σβήσουν οι θόρυβοι και πέσουν οι μάσκες, δεν θα κριθούμε από το αν φτιάξαμε έναν τέλειο κόσμο. Θα κριθούμε από το αν καταφέραμε να μην καταστρέψουμε αυτόν που βρήκαμε. Δεν είμαστε θεοί για να ξαναγράψουμε τους νόμους της δημιουργίας είμαστε όμως άνθρωποι. Κι αυτός είναι ο πιο ιερός τίτλος που θα φορέσουμε ποτέ. Να στέκεσαι όρθιος μέσα στη φουρτούνα να αγαπάς αυτόν τον ατελή πληγωμένο κόσμο με όλες του τις ρωγμές και τις σκιές γνωρίζοντας πως κάθε φορά που σώζεις ένα κομμάτι του από το σκοτάδι σώζεις την ίδια σου την ψυχή... Γιάννης Χαραλαμπάκης.