
Υπάρχουν σπίτια που δεν γερνούν απλώς, πεθαίνουν αργά μένοντας όρθια σαν σκελετοί μιας ζωής που τα πρόδωσε. Όταν σβήσει το τελευταίο φως και η εξώπορτα κλείσει οριστικά πίσω από ανθρώπους που δεν γύρισαν ποτέ οι τοίχοι αρχίζουν να θυμούνται. Μέσα σε αυτή την απόκοσμη ησυχία η εγκατάλειψη δεν είναι απλώς απουσία, είναι μια βαρια σκοτεινή παρουσία που καταβροχθίζει σιγά σιγά κάθε ίχνος χαράς μετατρέποντας τα δωμάτια σε κρύπτες λησμονημένων αναμνήσεων.
Στο κέντρο αυτής της ερημιάς η ξεχαρβαλωμένη πόρτα χάσκει σαν πληγή οδηγώντας το βλέμμα σε ένα βαθύτερο σκοτάδι εκεί όπου τα γυμνά φαγωμένα τούβλα στέκουν σαν σάρκα που έχασε το δέρμα της. Το χλωμό φως της ημέρας τρυπώνει δειλά από το μισογκρεμισμένο παράθυρο στο βάθος μα αντί να ζεστάνει τον χώρο φωτίζει ανελέητα τα συντρίμμια, σαν προβολέας στραμμένος πάνω σε ένα έγκλημα που διέπραξε ο ίδιος ο χρόνος.
Ο σοβάς ξεφλουδίζει και πέφτει στο πάτωμα σαν νεκρά φύλλα αποκαλύπτοντας στρώσεις από παλιές ξεθωριασμένες ταπετσαρίες. Κάποτε πίσω από αυτούς τους τοίχους χτυπούσαν καρδιές ακούγονταν παιδικά γέλια ψίθυροι έρωτα ή πνιγμένα κλάματα. Τώρα μονάχα οι σκουριασμένοι σωλήνες τα σπασμένα ξύλα και η παχιά σκόνη μαρτυρούν πως κάποτε εδώ υπήρχε ζωή. Κάθε γωνιά μυρίζει υγρασία μοναξιά και ανεκπλήρωτες υποσχέσεις.
Μέσα σε αυτή την αβάσταχτη μελαγχολία το κόκκινο γκράφιτι πίσω από το εσωτερικό άνοιγμα μοιάζει με ανοιχτή φλέβα που αιμορραγεί ενώ οι μαύρες ατίθασες γραμμές ψηλά στον τοίχο μοιάζουν με κραυγές απελπισίας χαραγμένες στο κενό. Είναι τα σημάδια περαστικών σκιών που βρήκαν καταφύγιο στα ερείπια αφήνοντας το δικό τους σκοτεινό αποτύπωμα πάνω στο πτώμα ενός σπιτιού.
Ο άνεμος θα συνεχίσει να ουρλιάζει μέσα από τα γυμνά πλαίσια παίρνοντας μαζί του κι άλλα κομμάτια από αυτό το πληγωμένο κουφάρι ώσπου η γη να το καταπιεί ολοκληρωτικά. Μα όσο στέκουν ακόμα όρθιοι αυτοί οι ρημαγμένοι τοίχοι θα ψιθυρίζουν στο σκοτάδι μια σκληρή αλήθεια, πως ότι κι αν χτίσουμε όση αγάπη κι αν κλείσουμε μέσα του στο τέλος η λήθη έρχεται πάντα να διεκδικήσει το μερίδιό της.
Στους τοίχους που ματώνουνε σιωπή,
οι μνήμες γίναν σκόνη και συντρίμμια,
κι ο χρόνος σέρνει αργά την αναπνοή,
πάνω σε ξεχασμένα, άδεια αγρίμια.
οι μνήμες γίναν σκόνη και συντρίμμια,
κι ο χρόνος σέρνει αργά την αναπνοή,
πάνω σε ξεχασμένα, άδεια αγρίμια.
Κλειστές φωνές στα σπασμένα τα τζάμια,
σκιές που ψάχνουν μάταια μια ζωή,
σβήσαν τα γέλια, λιώσανε τα χάδια,
κι έμεινε μόνο η άβυσσος να ζει.
σκιές που ψάχνουν μάταια μια ζωή,
σβήσαν τα γέλια, λιώσανε τα χάδια,
κι έμεινε μόνο η άβυσσος να ζει.
Κι όταν σωπάσει κι ο στερνός σπασμός,
κι η πέτρα γίνει χώμα και σκοτάδι,
θα μείνει μόνο ο άδειος ουρανός,
να κλαίει πάνω στου κόσμου το ρημάδι.
κι η πέτρα γίνει χώμα και σκοτάδι,
θα μείνει μόνο ο άδειος ουρανός,
να κλαίει πάνω στου κόσμου το ρημάδι.
Γιάννης Χαραλαμπάκης.













