Σήκω Τώρα...Τίνα Παπαβασιλείου.

Τη μια στιγμή είσαι στα σύννεφα και την άλλη μετράς το πάτωμα
πόντο πόντο. Κάπου στο βάθος ακούς και μια σειρήνα
ασθενοφόρου, αλλά μάλλον δεν προορίζεται για σένα,
αφού είσαι ακόμα ζωντανός.
Ποιον τρέχουν να σώσουν για να τον αφήσουν υγιή
βορά στα θηρία έπειτα; Δυστυχώς, έτσι είναι η ζωή.
Μια συνεχής πτώση από σκάλες, ένας απόηχος από κόκκαλα
που σπάνε και σάρκα που υπομένει τον πόνο.

Το έχω δει να συμβαίνει στους πιο δυνατούς, στους πιο
γενναίους, στους πιο οργανωτικούς που παλεύουν να
αποκλείσουν το χάος από τη ζωή τους. Το είδα να συμβαίνει
και σε εκείνους που στέκουν πάντα διστακτικοί και καχύποπτοι
απέναντι στους καλοθελητές. Το είδα να συμβαίνει και σε εμένα,
με πρωταγωνιστές ανθρώπους που τους πίστευα.

"Η τυφλή Αγάπη".......!

Κάποτε ήταν μια κοπέλα τυφλή. 
Μισούσε τον εαυτό της που ήταν τυφλή. Μισούσε τον καθένα, 
εκτός από τον αγαπημένο της.
Αυτός ήταν πάντα εκεί γι’ αυτήν. Την αγαπούσε πολύ 
και ήταν πάντα δίπλα της.
Του είχε πει ότι αν μπορούσε να δει τον κόσμο, 
τότε θα τον παντρευόταν!
Μια μέρα κάποιος της δώρισε δύο μάτια και τότε 
μπόρεσε να δει τον κόσμο που τόσο πολύ ήθελε. 
Είδε και τον αγαπημένο της.

Δείξε μου τι κρύβεις... Κάτω απ’ τη μάσκα που φοράς.

Eπειδή φόρεσες την αποκριάτικη μάσκα σου 
νομίζεις ότι μου κρύφτηκες?
Επειδή φόρεσες το καλό σου το φουστάνι 
νομίζεις ότι με θάμπωσες?
Επειδή είπες ωραία λόγια 
νομίζεις ότι έκρυψες την μιζέρια της ψυχής σου?
Επειδή κρύβεσαι πίσω από την οθόνη σου, 
νόμισες ότι δεν σε κατάλαβα?
Επειδή κατάφερες να χωθείς μέσα στη σκιά σου, 
πιστεύεις ότι δεν θα σε ξετρυπώσω

Μην εφησυχάζεις θα σε βρω... 
Εγώ μπορώ... Κάποια στιγμή... 
Θα σπάσω τους κωδικούς της υποκρισίας σου 
και θα σε καταλαβω
Θα δω οτι φοράς 365 μάσκες το χρόνο... 
Κάθε μέρα Καρναβάλι…

Όμως… Να το ξέρεις...  
Στο τέλος τον καίνε τον καρνάβαλο?

Όνειρα... (Νίκος Ορφανίδης)

coffeenuts:
“Valley of Fire by Stuck in Customs http://flic.kr/p/S3oDAh
”
Στα μεγάλα ταξίδια του έρωτα,
στης ζωής τα στενά μονοπάτια
όνειρα της αυγής μου ατέλειωτα
της νυχτιάς τα μεγάλα μου μπάρκα
Όνειρα θερινής νυχτός που λένε κι σπουδαίοι
γιατί εγώ δεν έζησα δεν είδα την ζωή
τις νύχτες μου ταξίδευα με της καρδιάς τα χρέη 
σε όνειρα πλανιόμουνα ν' αγγίξω ένα φιλί
Τόσες νύχτες βαρένουν την πλάτη μου
κι χαρά μου σε ξένα πλοκάμια
την αγάπη να ψάχνω στον χάρτη μου
της καρδιάς τα χαμένα λιμάνια.

Εμένα θα με κοιτάς και τα μάτια σου θα τα κατεβάζεις... Μπέττυ Κούτσιου.

Εμένα θα με κοιτάς και τα μάτια σου θα τα κατεβάζεις.
Θα τα έχεις εκεί ακριβώς που πρέπει. Πιο κάτω από της
ψυχής σου το ανάστημα. Χαμηλά.
Και τώρα σιωπή να σου πω δύο λόγια πριν φύγω.

Εμένα με έπαιξες και με έχασες. Κάλυψες την ματαιοδοξία σου
και κέρδισες το στοίχημα με τον εγωισμό σου.
Όμως δεν είναι αυτό η μαγκιά σε έναν άνδρα.
Μαγκιά είναι να αγαπήσει, να μείνει, να παλέψει.
Μαγκιά είναι να μαζεύει τα κομμάτια της αγάπης του,
για να τα χτίσει από την αρχή.

Ξεχασμένες Στιγμές... Νέλλη Κουμεντάκη.

Με πνίγουν
οι νύχτες τ'αφηρημένα
τα βράδια, στους ήχους
ξεχνιέμαι στου ρολογιού
τα χνάρια!

Με πνίγουν
οι νύχτες, οι ξεχασμένες
στιγμές ρηχές απαντήσεις,
θαμπές σιωπές!

Σαστίζεις
μα ψάχνεις της ψυχής
το κενό λυγίζεις αντιστέκεσαι,
σε σκιές στο παρόν!

Κάποτε, αν θυμάμαι καλά... Αρθούρος Ρεμπώ

Κάποτε, αν θυμάμαι καλά, με συμπόσιο έμοιαζε η ζωή μου, όπου κάθε καρδιά ανοίχθηκε και κάθε λογής κρασί έτρεξε. 

Ένα βράδυ, κάθισα την Ομορφιά στα πόδια μου -και τη βρήκα πικρή -και τη βεβήλωσα. 

Όρθωσα το ανάστημα μου ενάντια στη δικαιοσύνη. 

Τράπηκα σε φυγή. 
Ω Μάγισσες, 
Ω Δυστυχία, 
Ω Μίσος , είναι που σε σας τον θησαυρό μου εμπιστεύθηκα.

Κατάφερα να εξαφανίσω μέσα μου, όλη την ανθρώπινη ελπίδα. 
Με δρασκέλισμα αθόρυβο, κτήνους βαρύθυμου, έπνιξα κάθε ευχαρίστηση.

Ας κοιμηθούμε αγκαλιά...

Παντού γράφει το όνομα μου 
και οι χτύποι δυναμώνουν 
με τους ρυθμούς της δικής σου καρδιάς.....

Ας κοιμηθούμε αγκαλιά,
αυτή η βραδιά να είναι δικιά μας!!! 
Μέσα στα γλυκά σου μάτια 
μια θάλασσα με μαγεύει....
Στα διάφανα νερά της 
καθρεπτίζεται η αγάπη....

Μια σύντομη παραβολή για την αυτοπεποίθηση...

Κάποτε ένας νέος πήγε σε έναν σοφό άντρα και του είπε:
Έχω έρθει σε σένα για να με συμβουλεύσεις, 
καθώς αισθάνομαι, ότι δεν αξίζω τίποτα και θέλω 
να σκοτώσω τον εαυτό μου. 
Όλοι μου λένε, ότι είμαι χαζός και αποτυχημένος. 
Σε παρακαλώ, αφέντη, βοήθησέ με.

Ο σοφός άντρας έριξε μια ματιά στον νεαρό και του είπε: 
Συγχώρεσε με, αλλά είμαι πολύ απασχολημένος 
αυτή την στιγμή και δεν μπορώ να σε βοηθήσω. 
Υπάρχει ένα πολύ επείγον περιστατικό στο οποίο 
πρέπει να πάω. Αλλά, αν δεχτείς να με βοηθήσεις, 
θα σου ανταποδώσω την χάρη.

Φυσικά αφέντη”, απάντησε ο νεαρός.
Ωραία”, είπε ο σοφός άντρας και έβγαλε από 
το δάχτυλό του ένα ωραίο δαχτυλίδι 
με ένα πολύτιμο λίθο πάνω.

Πάρε το άλογο και πήγαινε στην αγορά. 
Πάρε το δαχτυλίδι και κάνε ό,τι μπορείς για να το πουλήσεις, 
γιατί χρειάζομαι τα χρήματα για να ξεπληρώσω ένα χρέος. 
Προσπάθησε να το πουλήσεις σε καλή τιμή και μην 
συμβιβαστείς με τίποτα λιγότερο από ένα χρυσό νόμισμα. 
Πήγαινε τώρα και κάνε όσο πιο γρήγορα μπορείς.

Ο νεαρός πήρε το δαχτιλίδι και έφυγε. 
Όταν έφτασε στην αγορά, έδειξε το δαχτυλίδι σε αρκετούς 
εμπόρους, οι οποίοι το εξέτασαν με πολύ μεγάλη προσοχή. 
Αλλά, μόλις άκουγαν ότι το αντάλλασε μόνο με χρυσό 
έχαναν τελείως το ενδιαφέρον τους. 

Κάποιοι από τους εμπόρουα γέλαγαν με τον νεαρό 
και κάποιοι άλλοι τον απέρριπταν αμέσως. 
Μόνο ένας ηλικιωμένος έμπορος έκανε τον κόπο να του 
εξηγήσει, ότι το χρυσό ήταν πάρα πολύ για το δαχτυλίδι 
του και ότι θα μπορούσε να το ανταλλάξει με χαλκό 
ή στην καλύτερη με ασήμι.

Όταν άκουσε αυτά τα λόγια ο νεαρός αναστατώθηκε 
και θυμήθηκε την συμβουλή του σοφού να μην δεχτεί 
τίποτα λιγότερο από χρυσό. 
Αφού γύρισε όλη την αγορά και δεν βρήκε κανέναν 
αγοραστή, ανέβηκε απογοητευμένος στο άλογο 
και πήγε πίσω στομ σοφό

Παραλογισμός... Ηλέκτρα Στρατωνίου.

Πιάσε με!
Θα σε τραβήξω
στα σκοτεινά μου μονοπάτια,
εκείνα που τα τρυγόνια και οι πέρδικες
ξεχάσανε για πάντα.

Πιάσε με!
Θα σε ταξιδέψω
στην άλλη πλευρά του τείχους,
εκεί που ο λογισμός
γίνεται παραλογισμός
και ζει τη δική του αλήθεια!

Πιάσε με!
Θα σε αγκαλιάσω σφιχτά,
για να μη χορεύω μόνη
στην πίστα της ψυχής μου,
εκεί που κόκκινο
και μαὐρο μπερδεύονται
σ’ αναπόφευκτη έκρηξη.

Η θάλασσα του Ουρανού σου... Στέλλα Βρακά.

Οι ρίζες βαθιές, πεισματάρες,
τρέφονται στο αλφαβητάρι της ψυχής,
αφού για σπίτι τους έχουν, 
το ευχετικό της καρδιάς.

Ανασαίνουν τα χρώματα τα εαρινά,
τα φθινοπώρια,
εισπνέουν του ονείρου την αντοχή,
εκπνέουν την λαχτάρα του,
γεύονται την μουσική των σφαιρών.

Νίκος Καρούζος.

Βλέπεις τη φύση και τη λες Αγνούλα μες στη θάλασσα
την ομορφιά στοχάζοντας πιότερο δακρυσμένη
τα ερεβώδη γεγονότα δίχως
του προπάτορα πόνου την αλλόφρονη κραυγή
το άπειρο κοντινότερο στην οικουμένη.
Βλέπεις τη μάνα τρικυμία σαν αρχόντισσα
να συναδράχνει τα δρακόντεια παιδιά της
τα γαλανόστηθα κύματα στον πόλεμο
τον αναμάρτητο με τ’ άστρα.

Άγγελος Σικελιανός

Όλυμπε, ανήφορε του Δία
το χώμα σου είναι μαύρο,
ζυμωμένο μ’ όλα τα χινόπωρα
των καστανιών και των πλατάνων,
και το πόδι χώνεται βαθύτερα απ' το στραγάλι
για να σ’ ανεβεί ! 

Σε όλους τους τόνους του μενεξεδί... Σταυρούλα Δεκούλου.

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα και κοντινό πλάνο
Τούτο το φθινόπωρο με βρίσκει ακόμα ξυπόλυτη
να ερωτροπώ με τη θάλασσα,
να γεύομαι την αλμύρα της παράδοσης 
στο λίκνισμά της.

Ενδύομαι τα χρυσοκόκκινα φύλλα των δέντρων
που πρόθυμα υποχωρούν στο βλέμμα σου
και νοτίζω τα χείλη σου με οίνο ημίγλυκο
αρωματισμένο με γαρύφαλλο
να φλέγεται η σάρκα μου
σαν ανταμώνει το φιλί σου.

Κάτω απ την Ακρόπολη... Νέλλη Κουμεντάκη.

Κιτρινισμένο
όνειρο, ασημοκίτρινα
κεντίδια, του αποσπερίτη
προσμονή!

Διαδρομή
ενδιάμεση μιας
μελωδίας του δειλινού!

Σιωπή
γλυκόπικρες
αποχρώσεις και μια
γουλιά απο καφέ!

Άσπρο περιστέρι... Νίκος Γκάτσος.

Όποιος πόνεσε μέσα στη ζωή
όποιος έκλαψε σαν μικρό παιδί
τώρα τίποτα πια δε σου ζητά
μόνο στ’ όνειρο θα σ’ αναζητά

Άσπρο περιστέρι μεσ’ τη συννεφιά
μου `δωσες το χέρι να `χω συντροφιά
άσπρο περιστέρι μαύρο μου φτερό
κάθε καλοκαίρι θα σε καρτερώ

Θάλασσα μου... ‎Αθηνά Μιχπαπ.

Θάλασσα μου Εσύ... Λαχταρησα να δω τους ιριδισμους σου..
Στέκομαι εδώ μπροστά σου..Να αφουγκραστω τα μυστικά σου...
αλλά κρυφά από όλους....έτσι δα..σιωπηλη σαν χαζή..
Ναι έτσι θάλασσα μου..

Λαχταρησα το βαθύ μπλε σου να δω..
Να χαθεί το βλέμμα μου στην αγκαλιά σου..και να κλαψω..
Να κλαψω..Να αφήσω ελεύθερη την ψυχή μου...
στο βυθό και στο απέραντο σου..

Τα μυστικά σου να τα κάνω δικά μου..και να ζήσω ελεύθερη
Ναι..ελεύθερη και αληθινή ..
Μέσα στο βαθύ μπλε σου..Να ταξιδεύει η ψυχή μου..
Να βλέπω...Παφλαζοντας σαν το κυμα, μια βρεγμενη φιλοδοξία..
..και όταν.. ..όταν αυτή στεγνώσει..θάλασσα μου..

"Αγαπάω τις κλαμένες γυναίκες"... Νίκος Καββαδίας.

Αγαπάω τ’ ό,τι είναι θλιμμένο στον κόσμο
Τα θολά ματάκια, τους αρρώστους ανθρώπους,
τα ξερά γυμνά δέντρα και τα έρημα πάρκα,
τις νεκρές πολιτείες, τους τρισκότεινους τόπους.

Τους σκυφτούς οδοιπόρους που μ’ ένα δισάκι
για μια πολιτεία μακρινή ξεκινάνε,
τους τυφλούς μουσικούς των πολύβοων δρόμων,
τους φτωχούς, τους αλήτες, αυτούς που πεινάνε.

Μάγισσά μου...

namk1:
“,The moment you think you understand a great work of art, it’s dead for you.“
~ Oscar Wilde ~
”
Μαγισσα μου..
κοιταζοντας σημερα ολα τα τετραδια μου εδω μεσα, 
και τα προχειρα γραφτα μου..
προσεξα οτι ενα ποιημα για σενα 
δεν σου εγραψα ποτε....

ισως γιατι..
δεν προσπαθησα ποτε εδω ποιηματα 
να σου γραψω ουτε ενα...
θα προσπαθησω σημερα να γραψω 
της Μαγισσας το ποιημα..

Μαγισσα μου..
στιχοι νομιζω δεν σου ταιριαζουν..
ποιημα εσυ εισαι απο μονη σου..
σε κορμι σε καρδια σε ψυχη και σε σκεψη..
εισαι μονη σου ποιημα εσυ...
γιατι εισαι τρελη αλλοκοτη αταιριαστη μοιραια..
ποιημα εισαι με μετρο και αμετρο ατιθασο και ωραιο..
ποιος ξερει πως σε σμιλεψαν εκει τα δακτυλα του πλαστη..
ισως να επασχε απο μοναξια και τοτε σε στοχαστη...
και ακομη Μαγισσα μου..

Να Ξανάρθεις... Νέλλη Κουμεντάκη.

Να ξανάρθεις
σαν τότε με τα
χαλιδόνια μαζί, θα ναι
αλλιώτικη η μέρα,
μια άλλη αυγή!

Θα χτυπούν
οι καμπάνες στο ρυθμό
της καρδιάς, θα κλείσω τα μάτια,
σε στιγμές λησμονιάς!

Σαν φεγγάρι
θα λάμψεις, σαν πανσέληνη
νύχτα, στων ματιών σου τα
πέλαγα θ' αχνοφέγγει ελπίδα!

Θωρακισμένες Αναμνήσεις... Βαρβάρα Χριστιά.

Η εικόνα ίσως περιέχει: ωκεανός, ουρανός, παραλία, υπαίθριες δραστηριότητες, νερό και φύση
Κλείδωσε στον ουρανίσκο της
το τελευταίο του φιλί.
Σφράγισε στην παλάμη της
το τελευταίο του χάδι.
Βύθισε στην καρδιά της
το τελευταίο του σ΄αγαπώ.

Πέταξε το κόκκινο μαντήλι της στη θάλασσα,
έσβησε το φεγγάρι
κι έφυγε.

Εγώ ειμί Γυνή... Σταυρούλα Δεκούλου.

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.
Ονείρου άλικη προσμονή
σε μανδήλα γυμνής γυναικός,
συντάσσομαι.

Κίβδηλες αλήθειες
σε δρόμους χαραγμένους με απάθεια,
αποτάσσομαι.

Ιδεογράμματα κεντημένα
στον καμβά της αλήθειας
ευωδιάζουν αγιόκλημα.

Φύλλα Φθινοπώρου... Φαίδρα Καψωμενάκη.

Αυτό το πρωϊνό του Οκτώβρη την βρήκε να περπατά
την άκρη του δρόμου αρκετά σκεπτική και μελαγχολική !
Λες και η καρδιά της είχε φορέσει την θλιμμένη
ομορφιά του φθινοπώρου !
Ένα ελαφρύ αεράκι ανακάτευε τα ανέμελα μαλλιά της
και το μολυβί του ουρανού προμήνυε τις πρώτες σταγόνες
στο διψασμένο χώμα ..
Άργησε το καλοκαίρι να φύγει για άλλες γειτονιές ...σκέφθηκε !
Ένα χαμόγελο αδιόρατο ξέφυγε από τα καλογραμμένα της χείλη!
Ήταν πια μια ώριμη γυναίκα ,πέρασε πριν καιρό τα δεύτερα ήντα
... Περίεργα σκεφτόταν σήμερα ..
Σχεδόν είχε διανύσει τα τρία τέταρτα της απόστασης
από την κωμόπολη που έμενε ,ως το κοντινό κεφαλοχώρι
που ήταν ο προορισμός της !
Ένα πανέμορφο χωριουδάκι ,με καταπράσινα έλατα
και τεράστια πλατάνια και ανάμεσα τους κατακόκκινες πινελιές,
οι γυρτές στέγες των λίγων σπιτιών του !
Αυτό τον παραδεισένιο τόπο δεν θα τον ξεχνούσε ποτέ ..

Λουλούδι Της Καρδιάς Μου... Ζερβού Τριάδα.

Ανάμεσα σε χίλια άνθη εσένα διάλεξα!
Στους κήπους τ' ουρανού σ' είχαν φυτέψει.
Σε βρήκα αφού δεκάδες άλλα μάδησα!
Ήθελε τόσο η καρδιά να σε πιστέψει.

Του έρωτα την άγια λάμψη έκλεισα,
στο πήλινο πιθάρι των ευχών!
Ήπια το νέκταρ των πηγών σου, απο πόθο έλιωσα!
Ησουν το δώρο των δικών μου προσευχών!

Στους Ήχους Της Νύχτας... Νέλλη Κουμεντάκη.

Εύθραστο γυαλί η ψυχή
......όταν πέφτει η νύχτα....

Ταξιδεύω σ' εκείνα τ' αυγουστιάτικα ρεφρέν
.........στις θάλασσινές της εκρήξεις......

Λυποτακτώ ακόμα
νοερή ανατριχίλα η μουσική της!

Κι εκείνος ο χρυσοκόκκινος ουρανός
...........με μαγεύει είναι η στιγμή
του δειλινού!

Σε ευχαριστώ για τα συναισθήματα που μου χάρισες... Γεωργία Μαυρίδου.

Φέρνω τα αστέρια κοντά τα βάζω στη χούφτα μου και τα 
φυλάω στήν καρδιά μου. Είσαι μακριά μα για μένα είσαι πιο 
κοντά από ποτέ, κατοικείς μέσα στη καρδιά μου. Και από εκεί 
δε θα σε βγάλει ποτέ κανείς ούτε όταν το μαύρο σεντόνι 
τη σκεπάσει. Σε βρίσκω στις ομορφιές που χαϊδεύει 
η ματιά μου. Είσαι στα πουλιά που κελαηδούν. 

Είσαι στο πράσινο των φύλλων. Είσαι στα σύννεφα τα 
ταξιδιάρικα που αλλάζουν μεμιάς τα σχήματα. Είσαι στον ήλιο 
που στις δέσμες του έστηνες παιχνίδια. Τώρα που λείπεις 
παίρνω ζωή απο εκεί που στο χθες το ‘χα σαν τίποτα. 

Πάμε να χορέψουμε ή να σκοτωθούμε... (Βύρων Λεοντάρης)

volodiunacapinera:
“♠…Non voglio vedere… voglio solo sentire, percepire. Voglio solo sfiorare, solo immaginare… solo credere di accarezzare. Desidero solo vivere, senza pensare… per qualche secondo… solo volare…
Web
”
“Τόσα φιλιά- μα δίχως χείλη/ τόσες αφές- μα δίχως χέρια
τόσοι φρουροί- μα δίχως πύλη/ τόσες ειδήσεις- δίχως περιστέρια
 τόσοι αγώνες- δίχως μάχη/ τόσες μαγείες- δίχως θάμα.

Κρυφά θα φύγει δίχως να ‘χει/ αφήσει ούτε ένα ίχνος η γενιά μας…
 Έρωτας- δίχως ν’ αγαπάμε./ Ζωή- χωρίς ποτέ να ζούμε.
Έλα λοιπόν κι απόψε, ας πάμε/ να χορέψουμε ή να σκοτωθούμε.

 Τι μπέρδεμα η ζωή μας, τι ιστορία…/- Σάμπως να υπάρχει πια Ιστορία
δική σου ή άλλη… Τι σκαλίζεις/ τα σπλάχνα του ραδιοφώνου;

 Ήμασταν θάλασσα κι έχουμε γίνει/ σάπια βροχή και τιποτένια.
Ξύσε το λούστρο των νυχιών σου,/ το ρίμελ, το make up και μίλησέ μου.

 -Είμαστε μεσοπόλεμος σου λέω,/ ανίατα μεσοπόλεμος… Ας πάμε
λοιπόν κι απόψε, ας πάμε πάλι κάπου/ να χορέψουμε ή να σκοτωθούμε…”