Θυμήσου και γύρνα... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Και απόψε χωρίς νόημα βαδίζω σ'αυτόν το δρόμο, που
αυτοκίνητα και άνθρωποι πηγαινοέρχονται σαν να μην
έχουνε κανέναν προορισμό, σαν γύρους χωρίς τελειωμό
να κάνουνε σε μια τεράστια πλατεία.

Ένα πράγμα συνεχώς στριφογυρίζει στο μυαλό μου, πως 
θα σε βγάλω για πάντα από μέσα μου, πως θα σε ξεχάσω.
Να ξεχάσω όλα όσα είχα ονειρευτεί, όλα όσα είχαμε ζήσει.
 Και ήταν πολλά... πάρα πολλά.

Ήταν οι μέρες που ζούσαμε σαν παιδιά, που σου έλεγα
αστεία και εσύ γελούσες δυνατάπου έτρεχες και περίμενες
να σε κυνηγήσω.
Πολύ μου άρεσε να σε βλέπω να προσπαθείς να με κάνεις να
χαρώ, να θες να με  κάνεις ευτυχισμένο.
Ήμουν χαρούμενος, μακάρι να'ξερες πόσο ευτυχισμένος ένιωθα,
πόσο σε αγαπούσα, πόσο πολύ σε ήθελα.

Μια ερωτευμένη γυναίκα πολιορκεί τον αγαπημένο της (ένα γοητευτικό ερωτικό ποίημα από την αρχαιότητα)

Ο ένας μας τον άλλο διάλεξε. Ζευγάρι γίναμε
και της αγάπης μας ο ανάδοχος η Αφροδίτη είναι.
Με κυριεύει οδύνη σαν θυμάμαι
πώς με φιλούσε γλυκά, μα επίβουλα,
σκοπεύοντας να με εγκαταλείψει
της ταραχής μου ο δημιουργός, που την αγάπη μου τιμώρησε.

Ο έρωτας με κυρίεψε, δεν το αρνούμαι.
Άστρα αγαπημένα και σεβάσμια Νύχτα
μαζί μου αγαπώντας στείλε με σ' εκείνον
που ακόμη και τώρα η Αφροδίτη μ' οδηγεί παραδομένη
κι ο μεγάλος Έρωτας αφού με συνέλαβε.

Γουίλιαμ Σαίξπηρ.

Αν τα φιλιά ήταν όλη κι όλη η χαρά στο κρεβάτι... 
Η μια γυναίκα θα παντρευόταν με την άλλη...

Marilyn Monroe.

Το μόνο που φοράω στο κρεβάτι μου... 
Είναι Chanel No 5, φυσικά... 

Ο άνθρωπος δεν μπορεί να ανακαλύψει νέους ωκεανούς... Αν δεν έχει το θάρρος να απομακρυνθεί από την ακτη..! (André Gide)

Λάο Τσε.

Ο καλός ταξιδευτής δεν έχει σταθερά σχέδια... 
Και δεν έχει καμιά πρόθεση να φτάσει κάπου..!

Το κρασί αυξάνει την επιθυμία... Αλλά μειώνει το αποτέλεσμα..! (Γουίλιαμ Σαίξπηρ)

Η μάγισσα... (Δημοτικό τραγούδι)

Μαύρα μου χελιδόνια απ’ την έρημο,
κι άσπρα μου περιστέρια της ακρογιαλιάς,
αυτού ψηλά που πάτε κατ’ τον τόπο μου,
μηλιά ’χω στην αυλή μου και κονέψετε,
και πείτε της καλής μου, της γυναίκας μου:

Θέλει καλόγρια ας γίνει, θέλει ας παντρευτεί,
θέλει τα ρούχα ας βάψει, μαύρα να ντυθεί,
να μη με παντυχαίνει, μη με καρτερεί.
Τι εμένα με παντρέψαν δω στην Αρμενιά,
και πήρα Αρμενοπούλα, μάγισσας παιδί,
οπού μαγεύει τ’ άστρη και τον ουρανό,
μαγεύει τα πουλάκια και δεν απετούν,
μαγεύει τα ποτάμια και δεν τρέχουνε,
τη θάλασσα μαγεύει και δεν κυματεί,
μαγεύει τα καράβια και δεν αρμενούν,
μαγεύει με κι εμένα και δεν έρχομαι.

Εδώ που η νύχτα ξέχασε να τελειώσει... (Νίκος Ορφανίδης)

Το όνειρο μας χτίζαμε κι' εμείς
να βρούμε λίγο χρώμα
μα ήρθαν άστατοι καιροί
τώρα πνιγμένο στην σιωπή
και η λιτή μας η ζωή
στης νύχτας τον ξενώνα

Εδώ που η νύχτα ξέχασε να τελειώσει
και το φεγγάρι που δεν λέει να φανεί
τα όνειρο μας στον βυθό έχει στεριώσει
εδώ δεν έχει πια ελπίδα η ζωή

Το στολίδι ενός σπιτιού είναι... Οι φίλοι που συχνάζουν σ’ αυτό..! (Ralph Waldo Emerson)

angelicpleasure:
“sitki-world:
“Yoho N.P. Canada
” ”

Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Το να θες να ζήσεις στον παράδεισο είναι κάτι καλό
Το να αποφασίσεις με ποιον θα τον μοιραστείς, είναι σημαντικό.
Γιατί αν δώσεις τα κλειδιά του Παραδείσου σε ένα διάβολο...
Ο Παράδεισός σου... Κόλαση θα γίνει.

"Κόκκινη έγινε η θάλασσα στα πόδια της... Και ρούφηξε κοχύλια, αγάπη και ζωή"..!

Και τα ψάρια και το κρασί δεν μ’ αγαπάνε... Αλλά εγώ τα απολαμβάνω... (Αρίστιππος).

flensburgpaar:
“flensburgpaar:
“November 14 / 2015
”
Look at the Archive:
http://flensburgpaar.tumblr.com/archive/
”

Η Επιστημονική Φαντασία έχει πριτσίνια... Η Φανταστική Λογοτεχνία έχει δέντρα..! (Orson Scott Card)

Όνειρο καλοκαιρινού μεσημεριού... (Γιάννης Ρίτσος).

Χτες βράδυ δεν κοιμήθηκαν καθόλου τα παιδιά. 
Είχανε κλείσει ένα σωρό τζιτζίκια στο κουτί των μολυβιών, και τα τζιτζίκια τραγουδούσαν κάτου απ’ το προσκεφάλι τους ένα τραγούδι που το ξέραν τα παιδιά από πάντα και το ξεχνούσαν με τον ήλιο. 

Χρυσά βατράχια κάθονταν στις άκρες των ποδιών χωρίς να βλέπουν στα νερά τη σκιά τους. 
Κι ήτανε σαν αγάλματα μικρά της ερημιάς και της γαλήνης. 

Τότε το φεγγάρι σκόνταψε στις ιτιές κι έπεσε στο πυκνό χορτάρι. 
Μεγάλο σούσουρο έγινε στα φύλλα. 

Από το ημερολόγιο της Αριάδνης... (Τζιοκόντα Μπέλι)

Μ’ έριξαν στης Κρήτης το λαβύρινθο
γνωρίζοντας τον έρωτά μου για το Μινώταυρο
και βρίσκομαι παγιδευμένη σε μια γωνιά
σε μια χαραμάδα όπου εκείνος να με δει δεν το μπορεί.

Τόσο κοντά μου βρίσκεται
που ως και την ανάσα του ακούω.
Δεν ψάχνει να με βρει, γνωρίζοντάς με δέσμια
του προσεχτικού του γρίφου που εξύφανε για να με πιάσει.
Τον γνωρίζω και συνάμα δεν τον κατανοώ,
τον αγαπώ και ταυτοχρόνως τον απεχθάνομαι:
άγρυπνη τις νύχτες με κρατά η θύελλα των ήχων του.

Ο κανένας... Νίκος Ορφανίδης..!

Σε ψάχνω πάλι μοναξιά να σου μιλήσω 
μες της σιωπής την αγκαλιά σου να πιαστώ 
να φτιάξω όνειρα τρελά και να μεθύσω 
απ' της ζωής μου την αλήθεια να κρυφτώ

Θέλω κάπου να μιλήσω πια για μένα
με τα λόγια τα κρυμμένα της σιωπής
γιατί τώρα μοιάζω να μαι ο κανένας
σ’ αυτό το άστατο τοπίο της ζωής

Με λίγα λόγια μοναξιά θα σου μιλήσω
και να μου πεις απ' τα παλιά πως να χαθώ
αυτό το βάρος δεν τ' αντέχω θα λυγίσω
στον εαυτό μου πια να πω το σ'αγαπώ

Ο έρωτας είναι ψύχωση, η αγάπη είναι λογική...

"Το αίμα κοχλάζει και η καρδιά χτυπάει δυνατά. 
Κάθε σκέψη στρέφεται γύρω από ένα μοναδικό πρόσωπο, που – φυσικά – είναι το πιο όμορφο και ελκυστικό άτομο σ’ όλο το πλανήτη. 
Ο ερωτευμένος δεν ζητάει τίποτε άλλο από το να βρίσκεται κοντά σ’ αυτό το ξεχωριστό πλάσμα κάθε στιγμή, όσο πιο πολύ γίνεται. 
Όταν το αποχωρίζεται, βιώνει μια βαθιά αίσθηση απώλειας και ο χωρισμός τον βυθίζει σε μια κατάμαυρη διάθεση που αγγίζει τα όρια της κατάθλιψης. 
Ο έρωτας είναι μια υπέροχη εμπειρία, αλλά μπορεί να γίνει και μια εξαιρετικά οδυνηρή διαδικασία, αν δεν υπάρχει ανταπόκριση ή αν το εκλεκτό πρόσωπο θελήσει να διακόψει τη σχέση. 
Το πάθος όμως δε διαρκεί αιώνια. 
Υποχωρεί σιγά, σιγά, και όταν ο ερωτοχτυπημένος «συνέρχεται» από την κατάσταση αυτή, που θυμίζει ψυχασθένεια, τα θυελλώδη συναισθήματα κατά κανόνα δίνουν τη θέση τους σε μια βαθύτερη αίσθηση ενότητας – το μονιμότερο συναίσθημα της αγάπης. 
Τα ερευνητικά δεδομένα αποδεικνύουν ότι οι δύο αυτές καταστάσεις δεν έχουν ιδιαίτερη σχέση μεταξύ τους όσον αφορά την εγκεφαλική χημεία και τις ορμόνες. 
Μάλιστα, μια πρώτη διαφορά μετριέται σχετικά εύκολα, με μια απλή εξέταση αίματος. 
Επιπλέον, οι έρευνες δείχνουν ότι ο έρωτας και η αγάπη πηγάζουν από εντελώς διαφορετικά σημεία του εγκεφάλου. 
Μια παλιά παροιμία λέει: "αν δεν μπορείς να έχεις αυτόν/ην που αγαπάς, αγάπα αυτόν/ην που έχεις". 
Οι επιστήμονες απέδειξαν ότι πράγματι μαθαίνουμε να αγαπάμε. 
Γιατί οι ορμόνες μας μπορούν -με λίγη τύχη και με την πάροδο του χρόνου - να μεταμορφώσουν σε ποθητό πρίγκιπα αυτόν που στα μάτια μας αρχικά φαινόταν βάτραχος.

Μια του ύψους, µια του βάθους.

Ν. Εγγονόπουλος, «Ύμνος δοξαστικός για τις γυναίκες που αγαπούμε»!

Ειν’ οι γυναίκες π’ αγαπούμε σαν τα ρόδια 
έρχονται και μας βρίσκουνε τις νύχτες, όταν βρέχει/ με τους μαστούς τους καταργούν τη μοναξιά μας
μες στα μαλλιά μας εισχωρούν βαθιά και τα κοσμούνε σα δάκρυα
σαν ακρογιάλια φωτεινά, σα ρόδια. 

Ειν’ οι γυναίκες π’ αγαπούμε κύκνοι
τα πάρκα τους ζουν μόνο μέσα στην καρδιά μας/ ειν’ τα φτερά τους τα φτερά αγγέλων…/

Ειν’ οι γυναίκες π’ αγαπούμε λίμνες
στους καλαμιώνες τους τα φλογερά τα χείλη μας σφυρίζουν/ τα ωραία πουλιά μας κολυμπούνε στα νερά τους…

Άργησα τόσο στην πορεία μου στον κόσμο... Που ήρθε το σούρουπο κι έχασα τον δρόμο μου για πάντα..! (Γουίλιαμ Σαίξπηρ)

Κυρία των μέσα μου ανέμων... (Γιάννης Αγγελάκας)

Κυρία των μέσα μου ανέμων,
δεν θέλω ν' αρνηθώ ό,τι ακριβώς σε οδήγησε, 
να σπείρεις μέσα μου την ευλογία της κίνησης,
της πράξης, να ρίξεις το σκοινί
στο σκοτεινό κι αλλόκοτο πηγάδι,
που χρόνια λαθροζούσα,
για να βρεθώ ξανά στο λαμπερό σου κόσμο,
τον θαυμαστό, τον πληγωμένο.

Σου υπόσχομαι να ξεκοιλιάζω κάθε βράδυ,
τους θλιβερούς ορίζοντες της λογικής μου,
ν'απογειώνομαι από τις φλούδες του γραπτού μου λόγου,
στους πλησιέστερους φιλάσθενους πλανήτες,
κάθε φορά και μ' ένα αλλιώτικο τραγούδι,
να ξεμουδιάζω γλείφοντας τον κοφτερό σου σκελετό.

Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Όταν νιώσεις ότι είσαι σημαντικός...
Είσαι ένα βήμα πριν την παράνοια!!!

Η πιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει... (Ναζίμ Χικμέτ)

Η πιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει
Τα πιο όμορφα παιδιά δεν έχουν μεγαλώσει ακόμα
Τις πιο όμορφες μέρες μας δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα
Κι αυτό που θέλω να σου πω... 
Το πιο όμορφο απ’ όλα, δε στο ‘χω πει ακόμα..!

Η πιο όμορφη θάλασσα – Ναζίμ Χικμέτ
(Από “Τα ποιήματα των 9-10Μ.Μ”, γραμμένο για τη γυναίκα του Πιραγιέ μέσα από τη φυλακή).

Γυμνός γεννήθηκα... (Νίκος Ορφανίδης)

Εγώ εδώ το τόλμησα να ζω με τους τρελούς
εσύ εκεί σκυφτός μες τους λογαριασμούς
επάνω στα δεφτέρια
Εγώ τα όνειρα δεν ψάχνω σ’ ουρανούς
παρέα κάνω με τους ταπεινούς
και την ζωή μου την κρατώ στα δυο μου χέρια
Εγώ τον γρίφο μου τον έλυσα και πάω
βίδα στο σύστημα να γίνω δεν μασάω
γυμνός γεννήθηκα γυμνός πάλι θα φύγω
σκλάβος του χρήματος δεν πρόκειται να γίνω
Εγώ εδώ επίστεψα σ’ εκείνο τον Χριστό
εσύ εκεί και του Καγιάφα πια πιστός 
να ψάχνεις εξουσίες
Εγώ παράδεισο δεν ψάχνω σ' ουρανό
ανθρώπους ξέρω πια να συμπονώ 
κι εσύ ζωές να ξεπουλάς σε ευκαιρίες

Λίγοι άνθρωποι με πίστεψαν... (Γιώργος Γκανέλης)

Λίγοι άνθρωποι με πίστεψαν: 
Ο μεθυσμένος παλαιοπώλης 
Ο σταθμάρχης των τρένων 
Και μια ξυπόλητη γυναίκα.
Ο πρώτος γιατί του αγόρασα Όλες τις διεγερμένες μνήμες
Ο δεύτερος επειδή με είδε Να ξαπλώνω πάνω στις ράγες
Και η γυναίκα διότι λέει Κατασκευάζω θλιβερές εικόνες
Πάνω στη γυμνή άσφαλτο.
Εγώ όμως δεν τους πιστεύω
Το μόνο που ακόμα καταφέρνω 
Είναι να ξυπνώ τα μεσάνυχτα 
Και να καρφώνω στο χαρτί 
Τα δυο μου χέρια.

«Έγινε λίμνη η μοναξιά έγινε λίμνη η στέρηση ανέγγιχτη κι αχάραχτη.» (Γ. Σεφέρης)

Εσβήναν τα χρυσάνθεμα σαν πόθοι στον κήπον όταν ήρθες..! (Καρυωτάκης)

Λατρεύουμε να είμαστε έξω... Μέσα στη φύση... Επειδή δεν έχει καμιά άποψη για μας..! (Φρήντριχ Νίτσε).

Η υγεία του ματιού φαίνεται πως χρειάζεται έναν ορίζοντα... Δεν κουραζόμαστε ποτέ όσο μπορούμε να δούμε αρκετά μακριά..! (Ralph Waldo Emerson).

Εγώ τόσα της έλεγα και τη παρθένα πήρα... Αρχίλοχος 690 πΧ.

Εγώ τόσα της έλεγα και τη παρθένα πήρα.
Τη πλάγιασα σιγά-σιγά στα χόρτα τ’ ανθισμένα,
τύλιξα το γυμνό κορμί στη μαλακή μου χλαίνη,
η αγκαλιά μου σφάλισε τριγύρω στο λαιμό της.

Κι έτρεμε απ’ το φόβο της σα το μικρό λαφάκι,
που τρέχει και το κυνηγούν οι κυνηγοί στο δάσο.
Κι η πεθυμιά του έρωτα σφίγγοντας τη καρδιά
σα σύννεφο πελώριο μου τύλιξε τα μάτια
κι έκλεψεν απ’ τα στήθια μου τη πιο γλυκιά πνοή.

Αρχίλοχος... Ο αρχαιότερος λυρικός ποιητής της Ευρώπης γεννημένος στην Πάρο έγραφε γύρω στο 690πΧ:

Όλο το χρώμα... Σε ένα λουλούδι..!

Πάμε να χορέψουμε ή να σκοτωθούμε... (Βύρων Λεοντάρης)

volodiunacapinera:
“♠…Non voglio vedere… voglio solo sentire, percepire. Voglio solo sfiorare, solo immaginare… solo credere di accarezzare. Desidero solo vivere, senza pensare… per qualche secondo… solo volare…
Web
”
“Τόσα φιλιά- μα δίχως χείλη/ τόσες αφές- μα δίχως χέρια
τόσοι φρουροί- μα δίχως πύλη/ τόσες ειδήσεις- δίχως περιστέρια
 τόσοι αγώνες- δίχως μάχη/ τόσες μαγείες- δίχως θάμα.

Κρυφά θα φύγει δίχως να ‘χει/ αφήσει ούτε ένα ίχνος η γενιά μας…
 Έρωτας- δίχως ν’ αγαπάμε./ Ζωή- χωρίς ποτέ να ζούμε.
Έλα λοιπόν κι απόψε, ας πάμε/ να χορέψουμε ή να σκοτωθούμε.

 Τι μπέρδεμα η ζωή μας, τι ιστορία…/- Σάμπως να υπάρχει πια Ιστορία
δική σου ή άλλη… Τι σκαλίζεις/ τα σπλάχνα του ραδιοφώνου;

 Ήμασταν θάλασσα κι έχουμε γίνει/ σάπια βροχή και τιποτένια.
Ξύσε το λούστρο των νυχιών σου,/ το ρίμελ, το make up και μίλησέ μου.

 -Είμαστε μεσοπόλεμος σου λέω,/ ανίατα μεσοπόλεμος… Ας πάμε
λοιπόν κι απόψε, ας πάμε πάλι κάπου/ να χορέψουμε ή να σκοτωθούμε…”

Ζίγκμουντ Φρόυντ.

carolinesfantasy:
“🌹🌹
”
Πίσω από κάθε ισχυρή γυναίκα... 
Κρύβεται ένας τυραννικός πατέρας..!

Άλλοτε νόμιζα πως η γυναίκες είναι ανόητα όντα, όμως όταν καλοκοίταξα με προσοχή τους άνδρες άλλαξα γνώμη..! (Ντουρακόφ)

lalunainalcanzable:
“afairyheart:
“The Archer by MissDarling23
” ”

Φλοίσβος φιλί στη χαϊδεμένη του άμμο... (Οδυσσέας Ελύτης...)

Φλοίσβος φιλί στη χαϊδεμένη του άμμο - Έρωτας
Τη γαλανή του ελευθερία ο γλάρος
Δίνει στον ορίζοντα
Κύματα φεύγουν έρχονται
Αφρισμένη απόκριση στ' αυτιά των κοχυλιών

Ποιος πήρε την ολόξανθη και την ηλιοκαμένη;
Ο μπάτης με το διάφανό του φύσημα
Γέρνει πανί του ονείρου
Μακριά
Έρωτας την υπόσχεσή του μουρμουρίζει - Φλοίσβος.

«Αν εμένα δεν πιστεύεις, τζόγια μου, τα λουλούδια μαρτυρούν σε μεγάλον όρκο βάλτα την αλήθεια να σου πουν…» (παραδοσιακό τραγούδι)

Ένα γραφικό... Λιμανάκι..!

Ένα καταπληκτικό φυσικό τοπίο...

Στης μοναξιάς την λήθη... Νίκος Ορφανίδης

Κάποτε απλώναμε του χάρτες στα αστέρια
και χτίζαμε καινούριους ουρανούς
τώρα χαθήκαν τ' όνειρα κι εμείς με άδεια χέρια
σε άχαρο ταξίδι και σ' αδάμστους καιρούς

Πάλι μας πνίγει η σιωπή στην μοναξιάς την λήθη
κι ο έρωτας μας έγινε ξεκούρδιστο παιχνίδι
τώρα το παίζουν τα παιδιά λόγια αγάπης λένε
χρόνια τα λέγαμε κι' εμείς μα τώρα μόνο κλαίμε

Τώρα μες του σύμπαντος κυλάμε τα σκοτάδια
σαν άγνωστοι κομήτες της σιωπής
τώρα χαμένοι στ' άγνωστο μετράμε τα φεγγάρια
που κάποτε αρμενίζαμε με φλόγα και ορμή

Της θάλασσας νεράιδα... Κώστας Καρυωτάκης.

55-581:
“by Elena Vizerskaya
”
Από τα βράχι’ ανάμεσα πετιέται ’να κεφάλι 
και βλέμματα ολόγυρα σκορπάει φοβισμένα. 

Εγώ, κρυμμένος κάπου κει στο έρημ’ ακρογιάλι, 
το βλέπω —σαν σε όνειρο— με μάτια λιγωμένα. 

Ένα κορμί παρθενικό, γυμνό αργοπροβάλλει 
κι απλώνεται ηδονικά σε κύματ’ αφρισμένα· 
ο ήλιος εσκυθρώπασε μπροστά στα τόσα κάλλη, 
τα κάλλη τ’ απολλώνεια και τα φωτολουσμένα.

Υεμένη... Πέτρινη γέφυρα... Παραδοσιακά κατασκευασμένη, θυμίζει αιωνίως... Την προσπάθεια του ανθρώπου να υπερβεί την φύση..!

thevintagearab:
“Yemen.
”

Το Σικάγο... Την νύχτα..!

italian-luxury:
“Chicago Cityscape at Night via Toney’s Photo Journey
”

Η λίμνη Βουλιαγμένης αποτελεί έναν κρυμμένο, Αττικό θησαυρό.

Η λίμνη Βουλιαγμένης αποτελεί έναν κρυμμένο, Αττικό θησαυρό. 
Το τοπίο είναι ειδυλλιακό, εξαιτίας ενός σπάνιου γεωλογικού φαινομένου, παγκόσμιας εμβέλειας. 
Τα σπηλαιώματα της λίμνης φαίνεται να συνδέονται με το ηφαιστειακό τόξο που διατρέχει τα ελληνικά νησιά. 
Τα συνεχώς ανανεωνόμενα, υφάλμυρα νερά της, οι δαιδαλώδεις υποβρύχιες σήραγγες και η βλάστηση που τυλίγει τα βράχια δημιουργούν ένα μικρό, μαγικό σύμπαν. 
Η λίμνη, ενταγμένη στον Εθνικό κατάλογο NATURA 2000, αποτελεί Τόπο Ιδιαίτερου Φυσικού Κάλους του Υπουργείου Πολιτισμού και προστατευόμενο υγροβιότοπο της διεθνούς σύμβασης RAMSAR.   
Στο εσωτερικό του βράχου, εκεί όπου η γνωστή λίμνη τελειώνει, ξεκινά ένα υποβρύχιο σπήλαιο το οποίο έχει εξερευνηθεί σε μήκος 3.123 μέτρων. 
Κανείς όμως δεν έχει καταφέρει να φτάσει ως το τέρμα του σπηλαίου. 
Μία από τις 14 σήραγγές του είναι η μεγαλύτερη στον κόσμο, με μήκος 800 μέτρα, ενώ η ανακάλυψη ενός τεράστιου σταλαγμίτη στο σπήλαιο προσέφερε νέα δεδομένα στην έρευνα για το σχηματισμό της Μεσογείου. 

Κρύβεσαι... Ελένη Σοφια Στοιλου

Κρύβεσαι πισω απο το δάχτυλο σου
Χάνεσαι στο απύθμενο εγω σου
Παραδίδεται στην δεινή των ηδη πεπραγμένων
Στης ζωης σου το άπιαστο το απωθημενο!

Στριφογύριζεις γύρω απο της ζωης τα χαμένα
Μοιραία θα αναρωτηθείς τα κακώς γινόμενα;;
Οι αναμνήσεις φορτιο, οι τύψεις πολλες
Δεν αλλαζει ομως τίποτε, οτι κι αν λες

Φοβάσαι την αναμέτρηση, η σύγκρουση μοιραία
Τα κακώς γενομενα, στην ψυχή χαραγμένα
Μικρο παιδι, δικαιολογίες ζητάς
Την δεινή των αποφάσεων σου, αναμασάς

Χτύποι καρδιάς... Νέλλη Κουμεντάκη.

Σε ανακαλύπτω,
στις κρύες μου νύχτες,
που ισορροπεί η ψυχή,
όταν είσαι η σκέψη εσύ!

Σε ανακαλύπτω
στου φθινόπωρου
τη μοναξιά, στις ανάσες μου
όταν τη μνήμη ακουμπάς,
στους χτύπους της καρδιάς!

Σε ανακαλύπτω
στα κρυμμένα ονειρά μου,
στα τραγούδια που σε
φέρνουν κοντά μου!

Φως Μου... Στέλλα Βρακά.

Δεν κοιμήθηκα χθες
παμφάγο μου φως.
Ήθελα να συνομιλήσω
μαζί σου
να με κοιτάει κατάματα
η αγάπη.

Μα κατάκλειστο το μάγεμα
στο πιο μεγάλο σημείο
της σιωπής
κι εγώ να χασομεράω στην ειρωνεία
του όλου πράγματος.

Πόσο μόνος είμαι... Γιάννης Ανδρεόπουλος..!

Πόσο μόνος είμαι! 
Κανείς δεν ακούει την κραυγή μου,
την καρδιά μου που τρέχει σαν τραίνο. 

Πόσο μόνος είμαι! 
Εγώ που μοίρασα την αγάπη μου δίκαια, 
που έγραψα για όλους ένα καλό λόγο, 
που ανίχνευσα την άνοιξη στις καρδιές τους. 
Σκληροί, ανελέητοι, αδιάφοροι, 
μου καρφώνουν όλοι τους ανεξαίρετα, 
τους ήλους, στα ρημαγμένα χέρια μου..

Δεν είμαι αθηναίος, ούτε Έλληνας πολίτης, αλλά πολίτης του κόσμου..! (Σωκράτης)

“Σώπα μη μιλάς”... (του Τούρκου συγγραφέα Αζίζ Νεσίν)


Σώπα, μη μιλάς , είναι ντροπή
κόψ' τη φωνή σου
σώπασε επιτέλους
κι αν ο λόγος είναι αργυρός
η σιωπή ειναι χρυσός.
Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί
έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα μου λέγανε: "σώπα".
Στο σχολείο μού κρύψαν την αλήθεια τη μισή,
μου λέγανε: "εσένα τι σε νοιάζει; Σώπα!"
Με φιλούσε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα και μου λέγανε:
"κοίτα μην πείς τίποτα, σσσσ... σώπα!"
Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.
Κι αυτό βάσταξε μέχρι τα εικοσί μου χρόνια.
Ο λόγος του μεγάλου
η σιωπή του μικρού.
Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο,
"Τι σε νοιάζει εσένα;", μου λέγανε,
"θα βρείς το μπελά σου, σώπα".
Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι
"Μη χώνεις τη μύτη σου παντού,
κάνε πως δεν καταλαβαίνεις, σώπα"
Παντρεύτηκα, έκανα παιδιά ,
η γυναίκά μου ήταν τίμια κι εργατική και
ήξερε να σωπαίνει.
Είχε μάνα συνετή, που της έλεγε "σώπα".