Θυμήσου και γύρνα... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Και απόψε χωρίς νόημα βαδίζω σ'αυτόν το δρόμο, που
αυτοκίνητα και άνθρωποι πηγαινοέρχονται σαν να μην
έχουνε κανέναν προορισμό, σαν γύρους χωρίς τελειωμό
να κάνουνε σε μια τεράστια πλατεία.

Ένα πράγμα συνεχώς στριφογυρίζει στο μυαλό μου, πως 
θα σε βγάλω για πάντα από μέσα μου, πως θα σε ξεχάσω.
Να ξεχάσω όλα όσα είχα ονειρευτεί, όλα όσα είχαμε ζήσει.
 Και ήταν πολλά... πάρα πολλά.

Ήταν οι μέρες που ζούσαμε σαν παιδιά, που σου έλεγα
αστεία και εσύ γελούσες δυνατάπου έτρεχες και περίμενες
να σε κυνηγήσω.
Πολύ μου άρεσε να σε βλέπω να προσπαθείς να με κάνεις να
χαρώ, να θες να με  κάνεις ευτυχισμένο.
Ήμουν χαρούμενος, μακάρι να'ξερες πόσο ευτυχισμένος ένιωθα,
πόσο σε αγαπούσα, πόσο πολύ σε ήθελα.

Ζεϊμπέκικο βαρύ... Ευθυμιος φαλτακας.

Τα χέρια του ανοίγει σα φτερά,
περήφανος, σαν αετός φαντάζει,
στην πίστα ολομόναχος γυρνά,
κι ο χάρος ο ανίκητος τρομάζει.

Χορεύει να συντρίψει τους καημούς,
που έχουνε τα σπλάχνα του κουρσέψει.
Κι αν έχει ζήσει τόσους χωρισμούς,
αυτός εδώ, τον έχει καταστρέψει.

Κοράλλια του Γιαλού... Νέλλη Κουμεντάκη.

Κι ας είχανε
τα μάτια σου κάτι
απ' το λιγμό σου κρυστάλινο
το δάκρυ σου, όπως ο λογισμός σου!

Συνάντησα τις
θάλασσες το πελαγίσιο
χρώμα, σιωπές αγγίγματα
του νού που αναπολεί ακόμα!

Πάντα σιωπώ
σαν σε κοιτώ, χάνομαι
στη ματιά σου, καταμεσής
στο πέλαγο, σαν ναύτης τη θωριά του!

Πάμε να χορέψουμε ή να σκοτωθούμε... (Βύρων Λεοντάρης)

volodiunacapinera:
“♠…Non voglio vedere… voglio solo sentire, percepire. Voglio solo sfiorare, solo immaginare… solo credere di accarezzare. Desidero solo vivere, senza pensare… per qualche secondo… solo volare…
Web
”
“Τόσα φιλιά- μα δίχως χείλη/ τόσες αφές- μα δίχως χέρια
τόσοι φρουροί- μα δίχως πύλη/ τόσες ειδήσεις- δίχως περιστέρια
 τόσοι αγώνες- δίχως μάχη/ τόσες μαγείες- δίχως θάμα.

Κρυφά θα φύγει δίχως να ‘χει/ αφήσει ούτε ένα ίχνος η γενιά μας…
 Έρωτας- δίχως ν’ αγαπάμε./ Ζωή- χωρίς ποτέ να ζούμε.
Έλα λοιπόν κι απόψε, ας πάμε/ να χορέψουμε ή να σκοτωθούμε.

 Τι μπέρδεμα η ζωή μας, τι ιστορία…/- Σάμπως να υπάρχει πια Ιστορία
δική σου ή άλλη… Τι σκαλίζεις/ τα σπλάχνα του ραδιοφώνου;

 Ήμασταν θάλασσα κι έχουμε γίνει/ σάπια βροχή και τιποτένια.
Ξύσε το λούστρο των νυχιών σου,/ το ρίμελ, το make up και μίλησέ μου.

 -Είμαστε μεσοπόλεμος σου λέω,/ ανίατα μεσοπόλεμος… Ας πάμε
λοιπόν κι απόψε, ας πάμε πάλι κάπου/ να χορέψουμε ή να σκοτωθούμε…”

Η Μπαλάντα Των Προδομένων... Τριάδα Ζερβού.

Που πας αλύγιστος,ωχρός,άνθρωπε αδικημένε;
Η καταφρόνια των καιρών ακόμα να σε ρίξει;
Αυτοί οι τάχα μου άρχοντες, άνθρωπε προδομένε,
κάθε όνειρο που έκανες, στο βούρκο το 'χουν πνίξει..

Το άσχημο,το βρώμικο,το μοχθηρό και το παράλογο,
κουρνιάζει μες στο λίκνο των απάτητων βυθών τους!
Μα το ξεφάντωμα του νου σου που καλπάζει σαν το άλογο,
τυπώνει πρόλογο στην βίβλο των παθών τους!

Θέλει Χρόνο Η Καρδιά... Αθηνά Μιχπαπ.

..Ναι..το ξέρω..
Κάθε μέρα λες ..Σε αγαπώ..και όχι μόνο το λες..
το δείχνεις κιόλας κάθε στιγμή, κάθε λεπτό..
Όμως.. ..σου λένε..Η αγάπη σου με ..πιέζει..

Το άκουσα και εγω..Με πνιγεις..είπαν..
Και Εσύ..φαντάζομαι το άκουσες..
Δεν αντέχουν βλέπεις οι άνθρωποι την αγάπη την πολύ..
Αγάπησε..αγαπησε λοιπόν..διακριτικά.

Αχ.....Άνθρωπε... Μαριαννα Κοκεδημα.

Πεταμένα κορμιά από δω κι από κει δήθεν ερωτευμενα.
κορμιά μέσα στη σαπίλα της ψεύτικης Ζωής του σήμερα .
πεταμένα κορμιά 'πτώματα ' μίας εικονικής 'πραγματικότητας '
που έφτιαξε ο άνθρωπος να 'γλυτώσει '
από την αλήθεια της ρεαλιστικής Ζωής.

Πεταμένες ψυχές στο δήθεν Σ'αγαπώ
Πεταμένα κορμιά στα σκουπίδια του ΕΓΩ .

Μα άνθρωπε
δε ξέρεις πως ο εγωισμός δε πήρε ποτέ δίπλωμα οδηγήσεις ;
καλά αυτό δε το ήξερες
μα εσύ εξακολουθείς να σερνεσσι
σαν σαύρα πίσω από ένα ψέμα που είπες ο ιδιος στον εαυτό σου.
κι εξακολούθηση στους γύρω σου .

Εχω μεγαλη θλιψη... Κακος Δημητριος.

Αν ειχα αυτη την στιγμη
το χαμογελο στα χειλη
δεν θα κοιταζα απομακρη
σαν τιποτα να μην υπαρχει

εχω μεγαλη θλιψη
μεσα μου βαθια
ειμαι πολυ ευαισθητη
ποναω στην καρδια

Δείξε μου τι κρύβεις... Κάτω απ’ τη μάσκα που φοράς.

Eπειδή φόρεσες την αποκριάτικη μάσκα σου 
νομίζεις ότι μου κρύφτηκες?
Επειδή φόρεσες το καλό σου το φουστάνι 
νομίζεις ότι με θάμπωσες?
Επειδή είπες ωραία λόγια 
νομίζεις ότι έκρυψες την μιζέρια της ψυχής σου?
Επειδή κρύβεσαι πίσω από την οθόνη σου, 
νόμισες ότι δεν σε κατάλαβα?
Επειδή κατάφερες να χωθείς μέσα στη σκιά σου, 
πιστεύεις ότι δεν θα σε ξετρυπώσω

Μην εφησυχάζεις θα σε βρω... 
Εγώ μπορώ... Κάποια στιγμή... 
Θα σπάσω τους κωδικούς της υποκρισίας σου 
και θα σε καταλαβω
Θα δω οτι φοράς 365 μάσκες το χρόνο... 
Κάθε μέρα Καρναβάλι…

Όμως… Να το ξέρεις...  
Στο τέλος τον καίνε τον καρνάβαλο?

Σήκω Τώρα...Τίνα Παπαβασιλείου.

Τη μια στιγμή είσαι στα σύννεφα και την άλλη μετράς το πάτωμα
πόντο πόντο. Κάπου στο βάθος ακούς και μια σειρήνα
ασθενοφόρου, αλλά μάλλον δεν προορίζεται για σένα,
αφού είσαι ακόμα ζωντανός.
Ποιον τρέχουν να σώσουν για να τον αφήσουν υγιή
βορά στα θηρία έπειτα; Δυστυχώς, έτσι είναι η ζωή.
Μια συνεχής πτώση από σκάλες, ένας απόηχος από κόκκαλα
που σπάνε και σάρκα που υπομένει τον πόνο.

Το έχω δει να συμβαίνει στους πιο δυνατούς, στους πιο
γενναίους, στους πιο οργανωτικούς που παλεύουν να
αποκλείσουν το χάος από τη ζωή τους. Το είδα να συμβαίνει
και σε εκείνους που στέκουν πάντα διστακτικοί και καχύποπτοι
απέναντι στους καλοθελητές. Το είδα να συμβαίνει και σε εμένα,
με πρωταγωνιστές ανθρώπους που τους πίστευα.

"Η τυφλή Αγάπη".......!

Κάποτε ήταν μια κοπέλα τυφλή. 
Μισούσε τον εαυτό της που ήταν τυφλή. Μισούσε τον καθένα, 
εκτός από τον αγαπημένο της.
Αυτός ήταν πάντα εκεί γι’ αυτήν. Την αγαπούσε πολύ 
και ήταν πάντα δίπλα της.
Του είχε πει ότι αν μπορούσε να δει τον κόσμο, 
τότε θα τον παντρευόταν!
Μια μέρα κάποιος της δώρισε δύο μάτια και τότε 
μπόρεσε να δει τον κόσμο που τόσο πολύ ήθελε. 
Είδε και τον αγαπημένο της.

" Μια επικίνδυνη γυναίκα " Μπέττυ Κούτσιου

Μια τέτοια επικίνδυνη γυναίκα ήμουν και εγώ.
Από εκείνες που σε αγαπάνε τυφλά, που χωρίς εγγυήσεις 
πέφτουνε στο κενό δίχως ασφάλεια.
Από εκείνες που προτιμάνε να υποφέρουν, πάρα να πονέσεις 
εσύ έστω και για ένα λεπτό.
Από εκείνες που τις αγαπάς πολύ, όσο είσαι αδύναμος 
και μόλις δυναμώσεις τις αφήνεις κάτω και σπάνε 
με θόρυβο σαν γυάλινες κούκλες.
Από εκείνες που σε πιστεύουνε με τα μάτια κλειστά, 
σε εμπιστεύονται μονάχα με την αφή τους.

Μία τέτοια επικίνδυνη γυναίκα ήμουν και εγώ.
Δεν ζήτησα τίποτα να μου δώσεις αλλά είχα τα χέρια μου 
ανοιχτά για να σε αγκαλιάσω.
Δεν ρώτησα να μάθω που είναι οι πληγές σου, για να σε 
ξαναχτυπήσω, αλλά για να ξέρω που πονάς τα βράδια.

Νεραϊδογεννημένη... (Νίκος Ορφανίδης)

Γυρεύω την αγάπη σου
μες στης αυγής το χάδι.
στα ταξιδιάρικα του νου.
σε γαλαξίες μακρινούς
στ΄ονείρουμου τον χάρτη
της νύχτας ιχνηλάτης

Σαν ελαφίνα κρύβεσαι
νεραϊδογεννημένη
ο έρωτας μου μη σε βρεί
στην κάθε αστροφεγγιά
μες στα ριχτά σου τα μαλλιά

Έρχομαι... Στέλλα Βρακά.

Περίμενε με κι έρχομαι.
Ερχομαι, να βρω τα μάτια σου,
να κατοικήσω μέσα τους.
Να μου χαριστεί.
λίγη
απ' την Ομορφιά σου.

Μόνο και μόνο
για ν' αξιωθώ,
τα πελάγη σου,
τα δάση σου,
την βροχή σου,
την φωτιά σου,
τον Ουρανό σου.

Ελεύθερος... Ευθυμιος φαλτακας.

Αφέντης και Δούλος του Λέων Τολστόι | KA-Business.gr
Ελεύθερος ο δούλος, με χαρά,
τα σίδερα απ’ τα πόδια του πετάει
οι δρόμοι όλοι ανοιχτοί μπροστά
μ’ αυτός, δεν ξέρει τώρα πού να πάει.

Τον χαιρετούν με τούμπες τα παιδιά
κουνούν οι πιο μεγάλοι το μαντήλι
ασάλευτος στέκει και τους κοιτά
ιδρώνει σύγκορμος, τρέμουν τα χείλη.

Οι δούλοι με αγωνία καρτερούν
τον πρώτο δρόμο που θα βρει να πάρει
μ’ αυτός τριγύρω ανήσυχα κοιτά
ξαπλώνει λυπημένος στο χορτάρι.

Άσπρο περιστέρι... Νίκος Γκάτσος.

Όποιος πόνεσε μέσα στη ζωή
όποιος έκλαψε σαν μικρό παιδί
τώρα τίποτα πια δε σου ζητά
μόνο στ’ όνειρο θα σ’ αναζητά

Άσπρο περιστέρι μεσ’ τη συννεφιά
μου `δωσες το χέρι να `χω συντροφιά
άσπρο περιστέρι μαύρο μου φτερό
κάθε καλοκαίρι θα σε καρτερώ

Λες πως είναι τα όνειρά σου άλογα άγρια που σε παίρνουν..! ( Στάθης Δρογώσης)

Λες πως είναι τα όνειρά σου
άλογα άγρια που σε παίρνουν
σου υπόσχονται τον κόσμο
μα στο τέλος σε πικραίνουν

Μα τ’ άλογα γκρεμίζονται περήφανα στη γη
οι άνθρωποι τσακίζονται
έτσι είναι από του χρόνου την αρχή
μα αν πέσεις θα μαι εγώ για σένα εκεί

Λες πως τα άγρια άλογά σου
ίσως να με αφήσουν πίσω
μα στην έρημο τα ίχνη τους
βαθιά θα ακολουθήσω

Ήθελε να 'αγαπηθεί... Μαριαννα Κοκεδημα.

Ήθελε να 'αγαπηθεί !
Μα δε είχε τον τρόπο
να δείξει τα συναισθήματά του !
Ούτε να αποδειχτεί την αγάπη της !

Ήταν πολύ παράξενος !
Εμφανιζόταν με τα φεγγάρια ,
οταν είχε πανσέληνο !
Μόνο τότε του έβγαινε ο έρωτας !

Εψαχνε
το δικό του αστέρι ,
μα ποτέ δε το βρήκε !

Στα λόγια ήταν ο 'ποιητής '
στις πράξεις ο δειλός !

Σε κήπους μαγικούς... Νίκος Ορφανίδης..

Αχ και να είχα απόψε μία αγκαλιά
και να μυρίζει μ’ έρωτα φωτιά και τρικυμία
σαν ουρανός να μ’ αγκαλιάσει στοργικά
κι όλου του κόσμου να σφυρίζουν τα πουλιά
και η αγάπη να με πνίγει με μανία
που της σιωπής όλο με πνίγει καταιγίδα

Εκεί να χάνομαι σε κήπους μαγικούς
γι’ αυτούς που γράφουν τα παράξενα βιβλία
και αν στα χέρια της χαθώ σαν τους τρελούς
μη λυπηθείτε  θα ναι από ευτυχία

Η ελπίδα και η μοναξιά σου χτυπάνε την πόρτα πολλές φορές. Η ευτυχία μονάχα μια... Μπέττυ Κούτσιου.

Η ελπίδα και η μοναξιά σου χτυπάνε την πόρτα πολλές φορές. Η ευτυχία μονάχα μια
Κάποτε βγάζεις τα τεράστια μαύρα σου γυαλιά και τα βλέπεις όλα διαφορετικά. Βλέπεις ότι τίποτα δεν έχει μείνει από αυτήν την αγάπη που κοιτούσες ευλαβικά, ότι κανένας δεν σε περιμένει πια στο τέλος του δρόμου, αλλά έχει φύγει εδώ και καιρό. Μόνο εσύ επέμενες να χτίζεις ελπίδες στην άκρη του γκρεμού, να φυλάς κατεστραμένες ελπίδες σε ένα βαζάκι από γλυκό και να κερνάς που και που τον εαυτό σου.
Κάποτε βάζεις τον εαυτό σου απέναντι και τον γδύνεις από τα καλά του ρούχα και τα αστραφτερά του φτερά. Του φοράς πάλι το μαύρο χρώμα που τόσο λατρεύει η ψυχή σου. Όχι γιατί δεν της πάει κάποιο άλλο χρώμα, μα γιατί αυτό κρυβόταν τελικά κάτω από το ουράνιο τόξο που κρατούσες αγκαλιά τόσο καιρό, ενώ έξω ήταν καταχνιά και κρύο.

Φύλλα Φθινοπώρου... Φαίδρα Καψωμενάκη.

Αυτό το πρωϊνό του Οκτώβρη την βρήκε να περπατά
την άκρη του δρόμου αρκετά σκεπτική και μελαγχολική !
Λες και η καρδιά της είχε φορέσει την θλιμμένη
ομορφιά του φθινοπώρου !
Ένα ελαφρύ αεράκι ανακάτευε τα ανέμελα μαλλιά της
και το μολυβί του ουρανού προμήνυε τις πρώτες σταγόνες
στο διψασμένο χώμα ..
Άργησε το καλοκαίρι να φύγει για άλλες γειτονιές ...σκέφθηκε !
Ένα χαμόγελο αδιόρατο ξέφυγε από τα καλογραμμένα της χείλη!
Ήταν πια μια ώριμη γυναίκα ,πέρασε πριν καιρό τα δεύτερα ήντα
... Περίεργα σκεφτόταν σήμερα ..
Σχεδόν είχε διανύσει τα τρία τέταρτα της απόστασης
από την κωμόπολη που έμενε ,ως το κοντινό κεφαλοχώρι
που ήταν ο προορισμός της !
Ένα πανέμορφο χωριουδάκι ,με καταπράσινα έλατα
και τεράστια πλατάνια και ανάμεσα τους κατακόκκινες πινελιές,
οι γυρτές στέγες των λίγων σπιτιών του !
Αυτό τον παραδεισένιο τόπο δεν θα τον ξεχνούσε ποτέ ..

Θωρακισμένες Αναμνήσεις... Βαρβάρα Χριστιά.

Κλείδωσε στον ουρανίσκο της
το τελευταίο του φιλί.
Σφράγισε στην παλάμη της
το τελευταίο του χάδι.
Βύθισε στην καρδιά της
το τελευταίο του σ΄αγαπώ.

Πέταξε το κόκκινο μαντήλι της στη θάλασσα,
έσβησε το φεγγάρι
κι έφυγε.

Το κορμί της Λύπης (Απόσπασμα)... Νίκη Ταγκάλου.

Aπό όλες τις ώρες της ημέρας, εγώ διαλέγω την 25η
Είναι η ώρα που βγαίνω στους δρόμους γυμνή, κόντρα
σε κάθε διερχόμενο αμάξι, ανοίγω τα χέρια μου
και τα αφήνω να περάσουν από μέσα μου.

Μεταξύ ζωής και θανάτου. Μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.
Είναι η ώρα που καίω κάθε τι αληθινό και τραγικό,
χαρίζομαι στα όνειρα που φλερτάρω,
αφήνω τα δάκρυά μου να με δροσίσουν και όχι να με πνίξουν.

Περιπλανιέμαι μέσα σε στίχους ξένους με σκοπό
να τους κάνω δικούς μου.
Κοιτάζω τους περαστικούς, έναν- έναν
και δεν τρομάζω, τους ακουμπώ και δεν ηλεκτρίζομαι.

Οι Μνήμες Μου... Στέλλα Βρακά.

Οι μνήμες μου με πάνε
στο αύριο μου
στις αχτίδες του Ήλιου
να βαδίζω στράτες
παπαρούνες
με ησυχασμένο τον ανταριασμένο
νου μου.

Ξόδεψα πολύ απ' το φως μου
γυρεύοντας στο σκότος
την Αλήθεια.
Πολλή θλίψη είδα να σπαταλιέται
σ' όλα τ' ανάξια.

Μνήμες... Νέλλη Κουμεντάκη.

Κι απόψε
λιποτάκτησα σ' κείνο
το φιλί, μα η μνήμη με ξεγέλασε
στη θυμησή σου αρκέστηκα, στο
χρώμα της αυγής!

Κι άκουγα του
ρολογιού τους δείκτες
να χτυπούν, και δυο σταγόνες
δάκρυα στα χείλη να κυλούν!

Και γέμισε η ψυχή
με του καημού το χρώμα,
κι άγραφες νότες μουσικής
ψέλιζε το στόμα!

Θα ρθώ.. Ελένη Κιούπη.

Θα ρθώ
Βρέχει αγάπη μου σήμερα βρέχει σε στεριές και θάλασσες
Μούσκεμα τα λεπτά τα δευτερόλεπτα
Μούσκεμα το σπίτι μου
Η βροχή λέει το τραγούδι μας
Στο χώμα κάτι τρέχει

Θα ρθω

Της είπα Σ'αγαπώ... Μαριαννα Κοκεδημα.

Της είπα
Σ'αγαπώ .....!!
Κι εκείνη έσκυψε το κεφάλι χαμογελώντας !

θεέ μου
όσο χαμογελούσε
τόσο χανόμουν μαζί της !

Ολόκληρη θάλασσα το χαμόγελό της!
Η πιο όμορφη ακρογιαλιά τα μάτια της !
Κι εγώ, ο θαυμαστής της ομορφιάς της !

Την λάτρεψα τόσο
όσο δε μπορώ να εξηγήσω με λόγια !
Απλά την λάτρεψα ......!!

Ο Καιρός Μέσα Μου... Γιώτα Κλουτσούνη.

Κάποιος μου'πε να γελάσω.
Η βδομάδα ξεκινά.
Μα στα βάθη της καρδιάς μου.
Όλα είναι σκοτεινά.
......
Ξένοιαστα ήταν κάποτε όλα.
Κι είχαν μιά μικρή χαρά.
Ο καιρός όμως σκορπίζει.
Γκρίζα πέπλα σκιερά.
......