Έτσι σ’ έχω κοιτάξει που μου αρκεί ... Οδυσσέας Ελύτης.

훌륭한 사람
Έτσι σ’ έχω κοιτάξει που μου αρκεί  
Να’ έχει ο χρόνος όλος αθωωθεί 
Μέσα στο αυλάκι που το πέρασμά σου αφήνει 
Σαν δελφίνι πρωτόπειρο ν’ ακολουθεί 
Και να παίζει με τ’ άσπρο και το κυανό η ψυχή μου! 

Αυτό που η κάμπια ονομάζει τέλος του κόσμου... Η ζωή το λέει πεταλούδα..! (Λάο Τσε)

omg-sweetlunlikelycollector-me:
“possit-de-tenebris:
“@f-h-l-an-a-flutterby @supermsmoon
”
@one2watch!!”
Σύμφωνα με την κινέζικη παράδοση, έζησε 
κατά τον 6ο αιώνα π.Χ. Κάποιοι ιστορικοί 
τοποθετούν τη ζωή του στον 4ο αιώνα π.Χ. 
την περίοδο δηλαδή των εκατό σχολών σκέψης, 
ενώ άλλοι αμφισβητούν την ιστορική του ύπαρξη. 
Στον Λάο Τσε αποδίδεται η συγγραφή 
του Ταοϊστικού έργου Τάο Τε Τσινγκ, 
κάτι που τον καθιέρωσε ως τον ιδρυτή του Ταοϊσμού.

Μια τρυφερή... Αγάπη..!

Η αντίληψη της ομορφιάς είναι μια ηθική δοκιμασία..! (Χένρι Ντέιβιντ Θόρω)

divinebeauties:
“Audreyana Michelle //  Ph: Brendan Forbes
”

Μελισσάνθη... Βασιλική Α Γαβαλά

Μέλισσα ο νους 
στους ανθώνες της μικρούλας νιότης
εκείνης της επαρμένης 
της ασυλόγιστης αγαπημένης.
Ήταν αθώα,τρυφερή, ξέγνοιαστη
προσδοκίες χαμόγελα γεμάτη
σαν ροδοκόκκινο ψωμί αφράτη
λες και στη βλέπω,να τη
γλυκιά καλοσυνάτη...

Πλέκει ονείρατα με φεγγαροαχτίδες
κορδέλες τα βάνει στις κοτσίδες 
τραγούδια λέει χαρωπά

Μέχρι να βρούμε ουρανό... Άσε με να παραμιλώ..!

Βάρδια... Νίκος Καββαδίας

Βάρδια έκτη
Δε βλέπεις παραπέρα από ένα μέτρο, από μισό, 
λιγότερο, τίποτα, περισσότερο κι από τίποτα. 
Το’ χει από νωρίς κατεβάσει. 
Το πούσι έχει τη δική του μυρωδιά, όπως η καταιγίδα, 
ο τυφώνας, η τρικυμία του κάθε καιρού. Πώς μυρίζει! 
Γιομίζει τα ρουθούνια μου μα δεν μπορώ να σου πω… Ιουδήθ!

Είσαι δέκα χιλιάδες μίλια μακριά απ’ το Gomel 
και πέντε από μένα. Ανασαίνεις τον ιδρώτα του Τάσμαν. 
Είμαι σίγουρος πως έχεις λησμονήσει κείνη τη νύχτα, 
πάνω στο κατάστρωμα του “Cyrenia”, 
δίπλα στο φανάρι του Μινικόι. 
Φορούσες τη νύχτα. Το πορφυρό φόρεμα σου 
σερνόταν κουρέλι στα πόδια σου, 
τα λιανά σου πόδια με τα πέδιλα των Φοινίκων. 
Το κλώτσησες και χάθηκε στο πράσινο κρουζέτο, 
πίσω από τη βάρκα. Σαλεύει μονάχα του ματιού σου το πράσινο.

– Φόρεσε το ρούχο σου. Σκεπάσου. Παρακαλώ σε φόρεσέ το.
– Το παίρνει ο μουσώνας. Δε βλέπεις;
– Είσαι σα γυμνή λεπίδα κινέζικη.
– Θέλω τη θήκη μου. Ιουδήθ!… 
Όλα τα πράγματα έχουνε τη δική τους μυρωδιά. 
Οι άνθρωποι δεν έχουν. 
Την κλέβουν από τα πράγματα. 
Τα κόκκινα μαλλιά σου μυρίζουν σαν το αμπάρι της Πίντα, 
όταν γύριζε από το πρώτο ταξίδι. 
Στενοί δρόμοι του Γκέττο…Streets are not safe at night. 
Avoid all saloons. Chagall: ο Αρχιραβίνος.
– Ατζαμή! Φίλησέ με. – Μιαν άλλη φορά. 
Όταν ξανάβρω τη γεύση μου.
– Την έχασες; Πού;
– Στο Barbados…Στην άμμο. 
Την ξέχασα στα χείλια μιας μαύρης.
– Καλά. Δάγκασέ με μονάχα. Να πονέσω.
– Δεν έχω δόντια. 
Τ΄άφησα σ’ ένα μάγκος άγουρο, εδώ πέρα, αντίκρυ στο Cochin.
– Χάιδεψε.

Στο άδειο σπίτι... Γαλανάκος Θέμης.

Μέσα στο άδειο σπίτι όλα σιωπηλά.
Ακόμα και το καναρίνι σώπασε και δεν σαλεύει.
Όλα τα έπιπλα με κοιτάζουν με απορία 
και δεν έχω κάτι να τους πω.

Πήγα να πάρω την κιθάρα 
και μου ψιθύρισε δεν έχω ήχο απόψε.
Ούτε κι εγώ είχα όρεξη να με ακούσω η αλήθεια είναι.
Το κουταλάκι σου στο πιάτο μας στέκει αμίλητο, 
έχασε την όρεξη του κι αυτό 
ενώ τα χέρια σου δεν θα το αγγίζουν πια 
και η κούπα σου στενάχωρη κι εκείνη 
αγκαλιά στην παγωμένη της πορσελάνη.

Εδώ και έξι ώρες έχουν περάσει τρία λεπτά.
Όλα αρνητικά απόψε.
Βαλσαμωμένες εικόνες μέσα μου και έξω μου.
Όλα σταματημένα εκεί που τα άφησες, 
πίσω στο πόνο εγώ και τα υπάρχοντα μας δίχως χρόνο.
Κάηκαν όλα στο αντίο σου 
κι εγώ πυρώνω στάχτες στην επαγρύπνηση της επιστροφής.

Αγάπη Εσύ... Τριάδα Ζερβού.

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα, άτομα κάθονται και υπαίθριες δραστηριότητες
Αγάπη εσύ!!Σε λένε σιωπή,σε λένε λύπη!
Στα αδιέξοδα φωλιάζεις του μυαλού!
Δεν σε αγγίζω,δεν σε βλέπω,δεν σ’ακούω,
δεν σου μιλώ!Κι η λογική μ’εγκαταλείπει..

Αγάπη εσύ!Στην φυλακή των πρέπει και των μη!!
Σ’ότι ευωδιάζει κι ανασαίνει φυλαγμένη!
Υπάρχεις!!Κρύβεσαι στα μάτια της ψυχής,
υπάκουη, σ’ανίερη και απάνθρωπη τιμή!!

Η αναζήτηση της ησυχίας... Στέλλα Βρακά.

Η εικόνα ίσως περιέχει: λουλούδι και φυτό
Ψάχνω να βρω την λέξη 
αυτή που δεν την ξέρω
που δεν την διάβασα ποτέ
μήτε μου ειπώθηκε από στόμα
να την αποθέσω εκεί που ξημερώνεις.

Να είσαι στο ταχτοποιημένο 
αυτής της άγνωρης λέξης
ποτάμι που μέσα του θα βαπτισθώ.
Όλα τα σύμφωνά της μια πυρκαγιά
που θα καώ.

Ανομολόγητο Πάθος... Ελένη Σοφια Στοιλου

Στον άνεμο ψιθυρισα
Το ανομολογητο μου παθος
Βουνίσια δροσιά η επιθυμία σου
Ψίθυρος αηδονιου στον βραχο
Κόρη του κάμπου προβαλλες
Η αχτινα σου στοχευει
Την φυλλωσια του πλατανου
Το δάσος της καρδιάς μαγευει

Δάσος ανεξήγητα πυκνο
Τα χέρια σου πλεκτανη
Γύρω από την μέση της ζωης
Το φωτοστέφανο σου λαμπει

Φταίω... Στέλλα Βρακά.

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.
Η λογική μου
ο παθιασμένος κατήγορος 
με ανεβάζει στο εδώλιο.
Για όλα φταις, μου φωνάζει ενοχές.

Φταίω για την καταιγίδα
που γίνεται θάλασσα.
Φταίω για το σπουργίτι 
που δανείζεται την φωλιά.
Φταίω γιατί η φωτιά 
δεν σβήνει μόνο με νερό.

Ακόμα και για τις ασέληνες νύχτες. 
Μα πάνω απ' όλα 
για κείνα τ' αστέρια φταίω 
που ανταλλάσουν τον ουρανό με τον βυθό.

Ο χορός της αγάπης... Φαιδρα Καψωμενακη.

Δωσ' μου το χέρι σου, σε προσκαλώ 
σε ένα χορό ελπίδας.. 
Να χορέψει πλάι μας ή αγάπη 
Να μεθύσει από τον χορό μας....
Σαν ένα λουλούδι που το μέθυσε η άνοιξη
Σαν ένα στάχυ που κυματίζει και μεθά τον ήλιο,
Σαν ένα δάκρυ βροχής που ξεχάστηκε στην
αγκαλιά του ήλιου...
Ένα λουλούδι, ένα στάχυ, ένα δάκρυ βροχής
ακολουθούν τα βήματα μας
Βήματα σε έναν ατελείωτο χορό μέχρι
να ξεχάσουμε το όνομα μας
Θα βαπτισθούμε ξανά 

Ανώνυμος... Νίκος Ορφανίδης.

Μέσα στην δίνη των καιρών ακροβατώ 
ένα φθαρτό κορμί και αναλώσιμο
από παιδί στην μοναξιά μου να μιλώ
και της σιωπής να παίρνω το παράσημο

Ένας ανώνυμος διαβάτης μες στο πλήθος
που ζει μονάχος του με στον δικό του μύθο
ένας παράξενος διαβάτης μες στο βράδυ
που της αγάπης δεν τον άγγιξε το χάδι

Μες στα σκοτάδια την ζωή μου ξεπουλώ
έτσι χωρίς ψυχή να ονειρεύομαι
της μοναξιάς να με φωνάζουν αρχηγό
μες στην σιωπή να ζω και να πορεύομαι

Γυναίκα... Ελένη Σοφια Στοιλου.

*** by annieparfi
Κλωστή εύθραυστη η καρδιά της
Λεπτεπιλεπτη υπόσταση, φωτιά τα φιλιά της
Όλη η ζωή στα χέρια της γεννιέται
Είναι η γυναίκα, που ασταμάτητα αγαπιεται

Είναι μάνα, της ζωης γεννα
Είναι ελπίδα, της μοναξιάς φοβερα
Στην πορεία του έρωτα συνεπιβατης
Η αγάπη της διαμαντένια βέρα του Μαρτη

Γυναίκες... Ρ. Γέρου.

Υπάρχουν εκείνες οι γυναίκες,
Που ν' αγαπάν μόνο μπορούν!
Το δάκρυ τους σκουπίζουν γρήγορα
Και όλο φως πάντα το πρόσωπο τους είναι!

Γυναίκες δυνατές, αντάρτισσες , που δέχονται
Κύματα τις δυσκολίες κι αντιστέκονται.
Κρατάν γερά τα μπόσικα και να προσφέρουν μόνο ξέρουν!
Ικανές να διαχειρίζονται προβλήματα για άλλους αξεπέραστα
Κι εύκολα να τα κάνουν να φαίνονται!

Τὸ παλιὸ βιολί... Ἰωάννης Πολέμης

Ἄκουσε τ᾿ ἀπόκοσμο τὸ παλιὸ βιολὶ
μέσα στὴ νυχτερινὴ σιγαλιὰ τοῦ Ἀπρίλη
στὸ παλιὸ κουφάρι του μιὰ ψυχὴ λαλεῖ
μὲ τ᾿ ἀχνὰ κι᾿ ἀπάρθενα τῆς ἀγάπης χείλη.

Καὶ τ᾿ ἀηδόνι τ᾿ ἄγρυπνο καὶ τὸ ζηλευτὸ
ζήλεψε κι ἐσώπασε κι ἔσκυψε κι ἐστάθη
γιὰ νὰ δεῖ περήφανο τί πουλὶ εἶν᾿ αὐτὸ
ποὺ τὰ λέει γλυκύτερα τῆς καρδιᾶς τὰ πάθη.

Κίρκη... Βασιλική Α Γαβαλά.

Αγναντεύοντας τη Μεσόγειο
ένιωθε την ανάσα της
να σβήνει τη φωτιά της μοναξιάς 
που την κατέκαιγε.

-Λαχταρώντας τον έρωτά του κόσμου
Μάγισσα Κίρκη σου μοιάζω!
Στα χέρια μας το ερωτικό φίλτρο αναδύει άρωμα πόθου
για πνεύμα κορμί
χάδι φιλί πολύπαθου άνδρα!

Υπέρβαση... Angelina Jolie.

«Αν δεν προσπαθήσεις να κάνεις την υπέρβαση 
και να βγεις έξω από τα όρια 
μέσα στα οποία έχεις μεγαλώσει, 
δεν πρόκειται ποτέ να καταλάβεις 
πόσο μεγαλύτερος από αυτό είναι ο κόσμος» 

- Angelina Jolie (1975)

Σκληρό και θρασύ όνειρο... Τσέκο Αντζολιέρι

Αν ήμουνα φωτιά θα έκαιγα τα πάντα, 
Αν ήμουνα ο πόλεμος θα τσάκιζα την οικουμένη με σφαγή, 
Αν ήμουνα ηφαίστειο με λάβα θα κατέκλυζα τον κόσμο, 
Αν ήμουνα θεός στην κόλαση θα έριχνα τη γη.

Αν ήμουνα ο πάπας, όλα τα τέκνα μου τα ταπεινά, 
Θα καταδίκαζα στο θάνατο δια της πυρά,
Αν ήμουν αυτοκράτορας στην άδικη δίκη, 
Θα έστελνα τους υπηκόους μου με μεγάλη χαρά.

Για μια ευτυχισμένη ζωή, οι μέρες πρέπει να είναι επιμελώς σχεδιασμένες... Και οι νύχτες αφημένες στην τύχη..! (Mignon McLaughlin)

Στου κόσμου την συναγωγή... Νίκος Ορφανίδης.

Στου κόσμου την συναγωγή
ψάχνω τον εαυτό μου
την κούφια την ελπίδα μου
να χτίσω το εγώ μου

κι’ ασήμωσα δυο τάλιρα
σε γύφτισσα μαγκιόρα
μήπως και δει στα χέρια μου
της μοίρας μου τα δώρα

Διάβασε την παλάμη μου, η γύφτισσα η Μοργκάνα
μου ‘πε πως ήταν πόρν' η μοίρα μου, και τράβηξε για άλλα
στα πέτρινα τα χρόνια μου, να πέφτει ο ουρανός μου
και πως πατρώνος ήτανε, ο δήθεν αδερφός μου

Μεγάλη Εβδομάδα, μέρα προς μέρα...

Η Μεγάλη Δευτέρα (η ακολουθία της ψάλλεται την Κυριακή των Βαΐων το βράδυ) είναι αφιερωμένη στη μνήμη του αγίου και δικαίου Ιωσήφ, γιου του Ιακώβ, από την Παλαιά Διαθήκη, και στην άκαρπη συκιά, που την καταράστηκε ο Χριστός και ξεράθηκε μ’ ένα του λόγο.
Ο Ιωσήφ είναι προτύπωση (συμβολισμός) του Χριστού, γιατί πουλήθηκε από τα αδέρφια του και βασανίστηκε πολύ, ενώ ήταν αθώος, και τελικά συγχώρησε και απάλλαξε τ’ αδέρφια του από την αμαρτία τους, σώζοντας και ολόκληρο το λαό του από την πείνα και το θάνατο.
Η συκιά, που ξέρανε ο Χριστός καθώς πήγαινε στην Ιερουσαλήμ, είναι ίσως το πιο παράξενο επεισόδιο στα ευαγγέλια.
Ερμηνεύεται ως προτύπωση της συναγωγής των Εβραίων (δηλ. της εβραϊκής θρησκείας), που δε φέρνει πια καρπούς σωτηρίας για τον άνθρωπο (η συκιά ήταν άκαρπη) και που η αξία της τελειώνει με τη σταύρωση και την ανάσταση του Χριστού.

Η Μεγάλη Τρίτη (Μ. Δευτέρα βράδυ) είναι αφιερωμένη στην παραβολή των δέκα παρθένων (κατά Ματθαίον, κεφ. 25, στίχοι 1-13).

Κάτι Που Έχω Χάσει... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Έρχονται κάποιες μέρες που η πόλη με πνίγει. 
Με κάνει να αλλάζω  δρόμο και να βγαίνω έξω 
από αυτήν την φυλακή, που είναι γεμάτη μπετόν σίδερα 
και ανθρώπους που βαδίζουν βιαστικά, χωρίς να μπορείς 
να δεις τα μάτια τους και να νιώσεις την ψυχή τους. 
Σαν μια αόρατη δύναμη να τους κατευθύνει 
και με κάποιο τρόπο να ορίζει την ζωή τους.

Κάπου κάπου ανεβαίνω στο πιο ψηλό μέρος της πόλης, 
στο εκκλησάκι του Αι Γιώργη και αγναντεύω 
τους δρόμους που περπάτησα. 
Τα σπίτια είναι ψηλά και ο καιρός τα κάνει 
να φαίνονται όλα ίδια, γκρίζα και μουντά, χωρίς ταυτότητα, 
χωρίς προσωπικότητα, σαν να μην έχουν μέσα τους ζωή, 
σαν από χρόνια να έχουνε πεθάνει.

Βλέπω σαν μύγες τα αυτοκίνητα να περνάνε, 
βλέπω την σκόνη και την καταχνιά να σηκώνεται σαν 
από ένα τηγάνι που το λάδι του έχει πυρώσει. 
Βλέπω τα φθηνά ξενοδοχεία, και τα βρώμικα φαγάδικα 
που πέρασα κάποια χρόνια από την ζωή μου, 
κάνοντας απόδραση από μια πραγματικότητα 
που θεωρούσα πως δεν μου ταίριαζε. 
Σαν ένα άθλημα που με επιβεβαίωνε.

Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Όποιος δεν μπορεί να συγχωρέσει μια γυναίκα...
Δεν θα χαρεί ποτέ τον έρωτα!!!

Αυτοεκπληρούμενη προφητεία.

Αποτέλεσμα εικόνας για Αυτοεκπληρούμενη προφητεία
Ο όρος αυτοεκπληρούμενη προφητεία ανήκει στον Robert Merton
και πρωτοεμφανίστηκε στο βιβλίο «Κοινωνική Θεωρία
και Κοινωνική Διάρθρωση» το 1949. 
Ο ορισμός είναι πως πρόκειται για «...εκείνη την πρόβλεψη
ή δήλωση που, παρότι μπορεί να είναι λανθασμένη,
στην πορεία βγαίνει αληθινή». Όπως είπε ο W.I.Thomas:
«Όταν οι άνθρωποι θεωρούν ορισμένες καταστάσεις
πραγματικές, αυτές είναι πραγματικές στις επιπτώσεις τους».
Με πιο απλά λόγια, μιλάμε για την αρνητική ερμηνεία
που δίνουμε για κάτι και που τελικά, αντιδρώντας ανάλογα,
υποσυνείδητα προκαλούμε να συμβεί.

Παραδείγματα:

Την γυναίκα που θα ταπεινώσεις μην περιμένεις να γυρίσει πίσω... Μαρίσα Παππά.

Την παρατηρούσα αρκετή ώρα.
Καθόταν σε ένα παγκάκι απέναντί μου με βλέμμα απλανές, 
χαμένο μέσα σε σκέψεις.
Το πρόσωπό της φαίνονταν ωχρό, χωρίς χρώμα, κουρασμένο, 
γεμάτο βαθιές ρυτίδες.
Τα μάτια της, που κάποτε νόμιζες ότι
σου χαμογέλαγε η θάλασσα, 
τώρα σε κοιτούν και νιώθεις ότι θα σε παρασύρουν 
να σε πνίξουν στον βαθύ ωκεανό της.

Το βλέμμα της ήταν προσηλωμένο ώρα σε ένα σημείο, 
λες και περίμενε κάποιον που δεν θα ερχόταν ποτέ.
Ένιωθε την προδοσία μέσα στο αίμα της.
Την είχε εξαπατήσει, 
την είχε εκμεταλλευτεί, την είχε μηδενίσει 
και δεν υπάρχει χειρότερο από αυτό για μια γυναίκα. 
Σε ξεγράφει δια παντός μετά.

Η αδιαφορία θα σε γεράσει, 
θα σε μεταμορφώσει, θα σε καταρρακώσει. 
Αυτό συνηθίζεται να συμβαίνει στην αρχή. 
Μετά επέρχεται η μεγάλη αλλαγή.
Και μετά αυτή η γυναίκα που μέχρι εχθές μηδένιζες, 
θα σου γυρίσει επιδεικτικά την πλάτη, 
θα σου προτάξει το μεσαίο δάχτυλο της παλάμης της 
και θα χαιρετίσει με συνοπτικές διαδικασίες το παρόν μαζί σου.

Τι παράξενη ψευδαίσθηση είναι να υποθέτεις... Ότι η ομορφιά είναι καλοσύνη..! (Λέων Τολστόι)

Η Γυναίκα Εκείνη... Μπέττυ Κούτσιου.

Εκείνη την γυναίκα που δεν ξεχνάει η καρδιά της,
να την αφήσεις μόνη της γιατί 
είναι το μόνο πράγμα που θα σου ζητήσει...
Μην έρθεις πολύ κοντά και μην χρησιμοποιήσεις 
τα χέρια σου για να την αγκαλιάσεις...

Δεν κρυώνει... Δεν αισθάνεται μοναξιά...
Απλά κουβαλάει μέσα της έναν άλλον άνθρωπο 
και πολλές φορές κουράζεται η ψυχή της 
από το βάρος για αυτό γέρνει το σώμα της στην γη...

Η γυναίκα που δεν ξεχνάει,
ζωγραφίζει πάνω της ένα συρματόπλεγμα 
από απαγορευμένες αγκαλιές,
από κλειδωμένα φιλιά και πάθη...
Δεν είναι που δεν μπορεί να τα ξαναζήσει...
Είναι που δεν θέλει...

Και αυτό το δικό της “Δεν θέλω”, 
δεν μπορεί να το κρίνει κανένας 
εάν πρώτα δεν έχει περάσει 
από τον ίδιο θάνατο της ψυχής όπως εκείνη...

Η γυναίκα που δεν θέλει να αρχίσει πάλι μια σχέση φαίνεται.
Δεν χρειάζεται να ρωτήσεις για να μάθεις...
Κοίταξε την...
Περπατάει πάντα με τα μάτια να κοιτάνε 
μπροστά της και όχι γύρω της...
Δεν ψάχνει κάτι... Ούτε κάποιον...
Έχει ζήσει τον έρωτα της 
που τώρα τελείωσε και θρηνεί...

Οι σκύλοι γαβγίζουν αλλά το καραβάνι περνά..! (Αγγλική παροιμία)

Aerophotographing, ο οποίος συνελήφθη ένα καραβάνι καμήλες στην έρημο, έχει κερδίσει το πρώτο βραβείο στην επαγγελματική κατηγορία "Beauty".  Φωτογραφία από: Van Hanbing διαγωνισμό drone εικόνες SkyPixel που πραγματοποιούνται από την κοινότητα το 2016, προσέλκυσε 27.000 έργα από ...

Μονοτονία... Καβάφης

«Μονοτονία: Την μια μονότονην ημέραν άλλη
μονότονη, απαράλλακτη ακολουθεί. Θα γίνουν
τα ίδια πράγματα, θα ξαναγίνουν πάλι —
η όμοιες στιγμές μας βρίσκουνε και μας αφίνουν.

Μήνας περνά και φέρνει άλλον μήνα.
Aυτά που έρχονται κανείς εύκολα τα εικάζει·
είναι τα χθεσινά τα βαρετά εκείνα.
Και καταντά το αύριο πια σαν αύριο να μη μοιάζει.»

Γιάννης Ρίτσος

Τα πιο πολλά, τα πιο ωραία,/ 
τα΄δες απ΄την κλειδαρότρυπα- 
λουλούδια πεσμένα στο πάτωμα/ 
και μέσα στα παπούτσια σου. / 
Καλύτερα λοιπόν/ 
να περπατάς ξυπόλητος/ 
μη σ΄ακούσουν. 

"Έρωτα και Αμαρτίας" ... Σέγκιουρ

Εάν ένας ζωγράφος ήθελε να παρουσιάσει την αντίθεση 
μεταξύ έρωτα και αμαρτίας, 
την μεν αμαρτία θα την απεικόνιζε ντυμένη άσεμνα, 
τον δε έρωτα ολόγυμνο.

‘‘Ήσουν… απλώς… ένα ΚΥΜΑ Ατζέρ Ιχτιάρ

Ήσουν ένα κύμα δεν ξέρω το γιατί
όμως, ήσουν ένα κύμα, δίχως λογική!

‘Ησουν… ένα κύμα πού ταξίδευε
και δεν είχε…. συγκεκριμένο προορισμό!

Ήσουν…ένα κύμα
Παράξενο… Πολύ παράξενο!

‘Ησουν… απλώς… ένα ΚΥΜΑ πού ήρθε κι έφυγε απλώς…
‘Ησουν… ένα ΚΥΜΑ!!!!