Ο Φίλος Μου Ο Νταρτανάν... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Ήταν Μάιος ξημέρωμα Κυριακής. Καθώς έμπαινα στο σπίτι μου,
στο απέναντι πεζοδρόμιο σε ένα χάλασμα της μάντρας είδα έναν
αδυνατισμένο σκύλο να με κοιτάζει επίμονα
Ήταν ένας αλητάκος του δρόμου, χρώμα καφέ με μαύρο που από
την λάσπη και την πίσσα έχει γίνει λίγο γκρίζος.
Τον κοίταξα και αμέσως μου γρύλισε σαν να με χαιρετούσε.
Τον χαιρέτησα και εγώ κλείνοντας του το μάτι και και αυτός μου
κούνησε την ουρά και μου γάβγισε σηκώνοντας το κεφάλι ψηλά.
Μπήκα σπίτι βιαστικά γιατί είχα βγει από νωρίς και πεινούσα σαν
λύκος, έβαλα στα γρήγορα κάτι να φάω και να ξαπλώσω.

Εκεί που έτρωγα, στο μυαλό μου ήρθε αυτός ο αλητάκος που
λίγο πριν είχα συναντήσει. 
Θα είναι νηστικός σκέφτηκα, γύρευε από πότε έχει να φάει.
Άνοιξα το ψυγείοπήρα ότι βρήκα πιο εύκολα και κατέβηκα κάτω
να του τα δώσω.
Τον βρήκα εκεί όρθιο να με περιμένει, λες και ήξερε ότι θα πάω.
Ακούμπησα το χαρτί με ότι είχα μαζέψει μπροστά του και άρχισε
με λαιμαργία να τρώει.
Δεν περίμενα να σηκώσει το κεφάλι του μέχρι να τα φάει όλα.
Ήταν πολύ πεινασμένος και το έδειχνε.
Μετά από τρεις χαψιές σήκωσε τα μάτια του και με κοίταξε.
Με ευχαρίστησε κάνοντας κάτι σαν μουρμούρισμα και συνέχισε
να τρώει έως να τελειώσει και το τελευταίο κομμάτι.

Eχει Γίνει Ένας Φοβερός Εθισμός... Μάρω Πετρίνα.

Δεν διατίθεται αυτόματο εναλλακτικό κείμενο.
Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ
Δεν μπορώ να αμυνθώ
Μου έχει κατακτήσει, κλέψει την ζωή μου ...
Έκανα ένα τεράστιο λάθος όταν έκανα την επιλογή 
να το δοκιμάσω. Δεν μου φταίει άλλος κανείς ...
Παίρνω όλη την ευθύνη στους ώμους μου ...
Πήρα άλλους στο λαιμό μου
Δεν μπορώ να το σταματήσω
Μου έχει γίνει εμμονή ιδέα ...
Το πρώτο πράγμα από το πρωί ώσπου να κοιμηθώ ...
Τις πρωινές ώρες της επόμενης μέρας ...
Έχω χάσει τον ύπνο μου, τον τρόπο που θα έπρεπε 
να λειτουργήσω ως κανονικώς άνθρωπος ..

Η φωτογραφία έχει να κάνει με το πώς φαίνεται αυτό που φωτογραφίζεται..!

Χρονοκύκλωμα... (Κλείτος Κύρου)

taramysweetlove:
“ the-shed-au:
“ quellostrano1980:
“Solo tempo, è solo questione di veder muovere quelle dannate lancette. Poi si fermerà il tempo…
@quellostrano1980
”
Exactly how it works! Use it wisely.
” ”
Τη μέρα που ανακαλύφτηκε ο χρόνος οι άνθρωποι
κούρδισαν τα ρολόγια κι άρχισαν να τον κυνηγούν.
Κι αποτιμήθηκε σε ψήγματα καταστροφής κι απόχτησε αξία
μυθικών πτηνών και χάθηκε απ’ τον κόσμο η άνεση κι ο 
δισταγμός και κανένας δεν εξουσίαζε το προσκεφάλι του
και δεν υπήρχε έστω και λίγος χρόνος για χαρά ή για λύπηση.
Μόνο σαν τροχοπεδούσε ο Μέγας Χρονοκράτορας έτρεχες 
να φωλιάσεις στη μασχάλη του να κλείσεις τα μάτια 
και να μεταμφιεστείς

Η Αγριοτριανταφυλλιά, ο Έρωτας και η Τρέλα... (Παραμύθι).

Μια μέρα συγκεντρώθηκαν σε κάποιο μέρος τής Γης όλα τα 
συναισθήματα και όλες οι αξίες τού ανθρώπου. 
Η Τρέλα αφού συστήθηκε τρεις φορές στην Ανία τής πρότεινε 
να παίξουν κρυφτό. Το Ενδιαφέρον σήκωσε το φρύδι και 
περίμενε να ακούσει, ενώ η Περιέργεια χωρίς να μπορεί 
να κρατηθεί ρώτησε:

«Τι είναι το κρυφτό;»
Ο Ενθουσιασμός άρχισε να χορεύει παρέα με την Ευφορία 
και η Χαρά άρχισε να πηδάει πάνω κάτω για να καταφέρει 
να πείσει το Δίλημμα και την Απάθεια -την οποία δεν την 
ενδιέφερε ποτέ τίποτε- να παίξουν κι αυτοί.

Αλλά υπήρχαν πολλοί που δεν ήθελαν να παίξουν: 
Η Αλήθεια δεν ήθελε να παίξει γιατί ήξερε ότι ούτως ή άλλως 
κάποια στιγμή θα την αποκάλυπταν, η Υπεροψία έβρισκε το 
παιχνίδι χαζό και η Δειλία δεν ήθελε να ρισκάρει.

«Ένα, δύο, τρία», άρχισε να μετράει η Τρέλα.
Η πρώτη που κρύφτηκε ήταν η Τεμπελιά. Μιας και βαριόταν 
κρύφτηκε στον πρώτο βράχο που συνάντησε. Η Πίστη πέταξε 
στους ουρανούς και η Ζήλια κρύφτηκε στη σκιά τού Θριάμβου, 
ο οποίος με τη δύναμή του κατάφερε να σκαρφαλώσει 
στο πιο ψηλό δέντρο.

Η Γενναιοδωρία δεν μπορούσε να κρυφτεί, γιατί κάθε μέρος 
που έβρισκε της φαινόταν υπέροχο μέρος για να κρυφτεί 
κάποιος άλλος φίλος της, οπότε το άφηνε ελεύθερο. 
Και έτσι η Γενναιοδωρία κρύφτηκε σε μια ηλιαχτίδα. 
Ο Εγωισμός αντιθέτως βρήκε αμέσως κρυψώνα ένα καλά 
κρυμμένο και βολικό μέρος μόνο γι’ αυτόν. Το Ψέμα πήγε 
και κρύφτηκε στον πάτο του ωκεανού. Το Πάθος και ο Πόθος 
κρύφτηκαν μέσα σε ένα ηφαίστειο. Ο Έρωτας δεν είχε 
βρει ακόμη κάπου να κρυφτεί. Έβρισκε όλες τις κρυψώνες 
πιασμένες, ώσπου βρήκε μια φουντωτή 
αγριοτριανταφυλλιά και κρύφτηκε εκεί.

Η ομορφιά είναι πώς αισθάνεσαι μέσα σου... Και αυτό καθρεφτίζεται στα μάτια σου... Δεν είναι κάτι σωματικό..! (Sophia Loren).

gardenofelegance:
“ Garden of Eleganceಌ
”

Έβγαλα τη μάσκα... Φερνάντο Πεσσόα.

“Έβγαλα τη μάσκα και στον καθρέφτη κοιτάχτηκα.
Είδα το παιδί που ήμουν εδώ και πολύ καιρό
Αυτό είναι το πλεονέκτημα
το να ξέρεις τη μάσκα να βγάζεις.

Είμαστε πάντα παιδιά,
το παρελθόν που ήταν το παιδί αυτό.
Είναι καλύτερα έτσι/ έτσι χωρίς μάσκα.

Γυρίζω πίσω στην προσωπικότητά μου,
όπως στης γραμμής το τέλος.”

Το ασημένιο νυφικό... (Λουδοβίκος των Ανωγείων)

Του βασιλικού το λάδι 
θα σου βάλω στα μαλλιά 
και με κάρβουνο σβημένο 
θα σου βάψω την ελιά 

Βάλε τα μεταξωτά σου 
ρίξε πίσω τα μαλλιά σου 
ο αέρας να τα πάρει 
του γυαλού μαργαριτάρι 

Απ’ τις μάγισσες θα κλέψω
το ασημένιο νυφικό 
κι απ’ τις μέλισσες θα πάρω 
το βασιλικό πολτό

Η Νοικοκυρά...

Κάθε μέρα γεμάτη από ρουτίνα Ώρες ατέλειωτες μες τη κουζίνα
Σπάει η μονοτονία με το σίδερο Κι η απραξία με το σκούπισμα

Το μυαλό προσπαθεί να ξεφύγει Αχ, να μπορούσα να δουλέψω
Λες και η άλλη δουλειά, είναι ελευθερία Αλλά άλλη είναι η ουσία

Το πρόβλημα είναι η μονοτονία Αυτή που σε ωθεί, σε αγορομανία
Αυτή που σε κάνει, να ψάχνεις Αυτή που σου υπόσχεται θαύματα

Νοικοκυρά μου, νοιώσε Πόσο τυχερή είσαι
Κάποιος σου δίνει την ευκαιρία Το πρόβλημα σου, 
να είναι η κουζίνα

Η νύχτα πάνω μου... Χαρά Χρηστάρα

Η νύχτα πάνω μου
μεσ’ από κώδικες ονείρων
σωπαίνει στις αμφιβολίες μου
βρυχάται
Ψαύω της παλινόρθωσης
του τρόμου ιαχές
κινδύνων αχαλίνωτων
συστατικά
σιωπηρές
αναλαμπές σωμάτων

Ελάχιστοι είναι οι άγγελοι που τραγουδάν... Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα.

Έκλεισα το μπαλκόνι μου
γιατί δε θέλω να ακούω το κλάμα,
όμως πίσω από τους γκρίζους τοίχους
μονάχα κλάμα ακούω και τίποτ΄άλλο 

Ελάχιστοι είναι οι άγγελοι που τραγουδάνε
ελάχιστα σκυλιά αλυχτούν
μες στην παλάμη του χεριού μου χίλια βιολιά χωράνε. 

Αλλά το κλάμα είναι ένας σκύλος απέραντος
το κλάμα είναι ένας άγγελος απέραντος
το κλάμα είναι ένα πελώριο βιολί
τα δάκρυα σκέπασαν τη φωνή του ανέμου
και δεν ακούς πια τίποτ΄άλλο παρά κλάμα.

Φυσάει απόψε περασμένους έρωτες. (Ελένη Μαυρογονάτου)


Να βιαστώ να ξεκουμπώσω το πουκάμισό σου,
να φιλήσω το πρόσωπό σου, ν’ αγγίξω το σώμα σου.
Να βιαστώ να σ’ αγαπήσω καταχωρώντας σε 
στο μητρώο των άστρων.
Κι αύριο, σαν ξημερώσει, να σε κάνω ποίημα.

Θέλω τον έρωτά σου στο χρόνο του τον ενεστώτα, 
οριστικό και αμετάκλητο,
δίχως υποτακτικές υπεκφυγές, αμφίβολους αορίστους 
και μέλλοντος κατ’ εξακολούθηση.
Θέλω τον έρωτά σου μικρή παθητική μετοχή,
παραδομένο εξαρτημένο θυμωμένο,
να μεταγγίζεσαι ολάκερη ως τον τελευταίο σπασμό 
και να σου γνέφω κι άλλο.
Θέλω τον έρωτά σου εξουσία κι επανάσταση.

Από την κ. Ρένα Πάλμου Κοκκίνου

تجاعيد وجوهنا أتت مبكرة .. مع فراق صديق خيبة حبيب خبر حزين تجاعيدنا لم تأتي بسبب طول العمر بل بكثرة الأشتياق والحنين والخيبة
Το όνειρο που έπλασα σαν ήμουνα παιδί θέριεψε και ζωντάνεψε 
μες τη δική σου αγκάλη
ύμνο λατρείας έψελνα και άναβα δαδί  σε σένα που μου 
χάριζες του έρωτα τα κάλλη
Μες το αλέτρι της ζωής ζευγάρωσες κοντά μου και βόηθαγες 
και έδινες ότι εγώ και συ Ήσουνα
πάντα αρωγός στη πίκρα στη χαρά μου μα μες τη στεναχώρια
μου της λησμονιάς κρασί
Το βάδισμά σου λίκνισμα αιθέρια οπτασία απ τη καρδιά σου 
ανάβλυζε χείμαρρος καλοσύνης
και βγήκες όπως πλάστηκες τότε στη φαντασία υπόδειγμα 
σε όλα σου και της αξιοσύνης
Και ω θεσπέσια χαρά μου έδωσες μια μέρα όταν χαράματα 
πρωί ακούστηκε φωνή
που ήταν σαν να έλεγε έλα εδώ πατέρα να δεις καρπό 
που έδωσε ο έρωτας γι αυτή

Περί Αχαριστίας... Ιωάννα Λελεκάνου.

Θα ’ρθει μια μέρα που τα δέντρα θα μισήσουν την αχαριστία
των ανθρώπων και θα σταματήσουν να παράγουν ίσκιο,
θροΐσματα κι οξυγόνο. Θα πάρουνε τις ρίζες τους και θα φύγουν.
Μεγάλες τρύπες θα μείνουνε στη γη εκεί που ήταν πριν 
τα δέντρα. Όταν οι άνθρωποι καταλάβουνε τι έχασαν,
θα πάνε και θα κλάψουνε πικρά πάνω απ’ αυτές τις τρύπες.
Πολλοί θα πέσουν μέσα. Τα χώματα θα τους σκεπάσουν.
Κανείς δεν θα φυτρώσει. Αργύρης Χιόνης (1943-2011)
Περί Αχαριστίας ο λόγος!!!

25 συμβουλές ζωής από ένα γεροβοσκό... Γιώργος Γιώτης

Η διαδρομή προς τον προορισμό δεν είναι ποτέ ευθεία. 
Για να φτάσουμε στο χειμαδιό περνάμε στροφές, κακοτράχαλα 
εδάφη, έχουμε απώλειες… 
Επιπλέον χρειάζεται να χεις προνοήσει, πάντα να έχεις μαζί σου 
και λίγο παστό κρέας.
Άσε πίσω το παρελθόν. Αν σου φάει ο λύκος την κατσίκα 
την έφαγε, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα γι αυτό. 
Απλά την επόμενη φορά φρόντισε να είσαι πιο προσεκτικός.
Μην κεφαλαιοποιείς πολλά, μην γίνεσαι σπαγγοραμένος.
Αγωνίσου, πάλεψε. Εσύ είσαι ο μοναδικός υπεύθυνος για τον 
εαυτό σου. Μην είσαι φυγόπονος, μην περιμένεις να κάνουν 
στο κοπάδι σου όλη τη δουλειά τα σκυλιά.
Διεκδίκησε τον σεβασμό που σου αξίζει, μην αφήνεις τους
άλλους να σε πατάνε . 
Βάλε όρια, βάλε φράχτες, προστάτεψε τα ζώα σου.
Μακάριοι αυτοί που κάνουν λάθη. Σφάλε. 
Εμπειρίες ονομάζουμε τις καρπαζιές που έχουμε φάει στη ζωή
μας, απλά τους δώσαμε ένα πιο εύηχο όνομα. Και μην ξεχνάς
ότι δεν έχει μεγάλη σημασία ποιος ήσουν μέχρι χθες. 
Ξεκίνα σήμερα κι όρισε με τις πράξεις σου, αυτό που θα 
γίνεις από δω και πέρα…

Θλιμμένη Βροχή... Νέλλη Κουμεντάκη.

Νόμιζα
πως θα 'ρχόσουν,
με την πρώτη βροχή,
και στο βλέμμα θα μ' άφηνες,
να μερεύει η ψυχή!

Νόμιζα
πως υπάρχω εκεί,
στο φτερούγισμα του
βυθού σου,στο άγγιγμα
τ' ουρανού σου!

Φθινοπώριασε

"Περί Αχαριστίας Ο Λόγος"... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Το να μην επιθυμείς να ανταποδόσεις την βοήθεια ή την αγάπη 
που σου έχει προσφερθεί, θεωρείται συναισθηματική ένδεια.
Το να προσπαθείς να κάνεις κακό ή να  διαβάλλεις τον άνθρωπο
που σου έχει φερθεί καλά είναι μια μορφή ψυχικής αναπηρίας. 
Γι αυτό η αχαριστία θεωρείται μια κοινή μορφή ψυχασθένειας 
που κάνει τον άνθρωπο δυστυχισμένο και πάντα ανικανοποίητο.

Ο αχάριστος άνθρωπος δεν αναγνωρίζει και δεν εκτιμά τα όσα 
του δίνει κάποιος, θέλει πάντα περισσότερα και δεν είναι ποτέ
ευχαριστημένος όσα κι αν κάνεις γι αυτόν, όσα κι αν του δώσεις.
Δεν δείχνει καμία ευγνωμοσύνη ούτε με λόγια, ούτε με πράξεις
και δεν ανταποδίδει τίποτα από ότι του έχεις προσφέρει και αυτό 
γιατί θεωρεί υποχρέωση σου, να του δίνεις και να τον ανέχεσαι.

Η αχαριστία πάντα συνοδεύεται από μοιρολατρία που κάνει τον 
άνθρωπο αυτό συνέχεια να κλαίγεται και να παραπονιέται.
Παραπονιέται για τη δουλειά του, το σπίτι του, την πόλη του, 
την οικονομική του κατάσταση, τη ζωή του, τον τρόπο που του 
φέρονται ακόμα και οι πιο κοντινοί του άνθρωποι, χωρίς ποτέ 
να σκεφτεί τι έκανε και τι προσέφερε ο ίδιος σε όλους αυτούς.
Γι αυτό σε έναν τέτοιο άνθρωπο είναι λάθος να προσπαθείς να 
του δείξεις το σωστό, γιατί περισσότερο απ' όλα και απ' όλους 
τον εαυτό του αγαπάει και απαιτεί μόνον να παίρνει,είτε ψυχικά
είτε υλικά αγαθά με κάθε τρόπο και χωρίς καμία ντροπή.

Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Όταν νιώσεις ότι είσαι σημαντικός...
Είσαι ένα βήμα πριν την παράνοια!!!

Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Στο θέατρο της ζωής...
Ο μόνος ρόλος που κανείς δεν θα σε πολεμήσει
είναι αυτός του θεατή.

Περιπλάνηση... Νέλλη Κουμεντάκη.

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα, άτομα στέκονται και υπαίθριες δραστηριότητες
Μη μου ξυπνάς
αυτά που θέλω
να ξεχάσω, είναι στο
βλέμμα σου οι σιωπές
και οι αντιθέσεις στη σκιά σου!

Περιπλανήθηκα
στο ψέμα, ήταν τα σύννεφα
πυκνά, ξεθάρεψα κι ας είχα θέμα,
στο έρεβος γυρνώ, ψάχνοντας
ένα σου βλέμμα!

Δεν ήταν όπως
πρώτα η ματιά σου,
ξεχνιόμουν στα ματωμένα
δειλινά σου!

Το όνειρο της Ουσίας... Στέλλα Βρακά,

Το δάσος μιλά τις καληνύχτες
στα όνειρα τα ημερήσια,
με το ευδόκιμο του νυχτερινού (ονείρου)
να κολυμπά στα ευλογημένα νερά
τα αγιασμένα της Θέλησης! 

Πάντα τα ενύπνια όνειρα,
όμοια με αυτά, της ημέρας.
Άγγιξε το όνειρο και ζήτα του
να σ' αγκαλιάσει, να σε σκεπάσει
να σε στέρξει.

Η αληθινή αγάπη... Ντίνα Αλεξοπούλου.

Δίνεσαι μια ζωή σε έρωτες, σε δεσμούς που πιστεύεις 
πώς είναι αγάπη...Όσπου έρχεται αυτό που έψαχνες,
αυτό που λαχταρούσες,αυτό που πίστευες ότι δεν υπάρχει...
Έρχεται η μεγάλη αληθινή αγάπη....
Απογειώνεσαι μαζί της ζείς κάτι μοναδικό! 
κάτι μαγικό! Δεν ξέρεις πόσο θα κρατίσει...
Μπορεί να γνωρίσεις καινούργιους έρωτες.......
Ξέρεις όμως, ότι αυτό το εμεις. και όχι το εγώ που έζησες 
με το συγκεκριμένο άτομο,δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτα..
Θα μείνει χαραγμένο στην ψυχή σου για πάντα......

Οι ώρες της Άγνοιας... Στέλλα Βρακά

Κάποιες φορές αλλάζουν οι ώρες.
Οι στιγμές.... μπερδεύουν τις ημερήσιες με τις νυχτερινές ώρες.
Είναι τότε που το Πέπλο της Πλάνης της Μορφής, έχει καλύψει
την αλήθεια σου, είναι τότε που ξεχνάς ποιός είσαι. Τότε που 
νοιάζεσαι για την αύριο, τότε που ακόμα κι όταν προσεύχεσαι, 
δεν είσαι όπως χρειάζεται....Είναι που φεύγεις απο την 
εγκατάλειψη στον Θεό και πας στον φόβο. Είναι που αυτό 
το ευλογημένο "άφημα" στα Χέρια του Θεού. το ξέχασες.
Έτσι κι αυτή η μέρα σήμερα ήταν έτσι, αγαπημένοι μου.
Κι έχει και πόνο το χέρι μου κι όλα κάπως δύσκολα στην 
ύπνωσή μου. Θα διαβάσω τώρα όσα μου γράψατε, αλλά 
συγχωράτε με ακόμα μια φορά, που δεν θα απαντήσω. 

Την ώρα της παλίρροιας... Στέλλα Βρακά.

Δεν διατίθεται αυτόματο εναλλακτικό κείμενο.
Την ώρα του ανέμου
και της παλίρροιας
η αποκάλυψη
της θεότητας του ανθρώπου.

Ολοφάνερη η τύφλωσή του
καθρεφτίζεται πάντα
στην μορφή του άλλου.

Κορυφαία η έπαρση
στο ιλαρό φως στραγγαλίζεται
και γενναιοδωρεί στο σκοτάδι
που μονοπωλεί το θεμέλιο
της Αρχής της.

Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Μου αρέσει να μου λες πως μ' αγαπάς
αλλά πολύ περισσότερο θα επιθυμούσα
να καθόσουν με τις ώρες μαζί μου και να 
κοιτάζουμε τα αστέρια!!!

Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Περπατώντας στον μεγάλο δρόμο
θα φτάσεις εκεί που αυτός ορίζει.
Περπατώντας στα μονοπάτια
θα φτάσεις εκεί που εσύ επιθυμείς!