"Η μορφή... Της φύσης"..!

Max Patch Mountain, NC
Mount Hood, OR
Mount Rainier, WA
Eastern TN/Western NC

Η μάσκα της αγάπης... Νίκος Ορφανίδης.

-Φόρεσες την μάσκα της αγάπης
και ήρθες μες στην νύχτα να με βρεις
να με κεντάς πάλι μ’ εκείνο το αγκάθι
της μοναξιάς σου για να σπάσεις την σιωπη

-Πάλι παιχνίδι μια βραδιάς
στο έργο σου ζητάς να ξανά παίξω
μα αυτό το έργο σου το έχω ξαναδεί
γλυκό το ψέμα σου μα το έμαθα απ' έξω

-Κρύβεσαι στην μάσκα της αγάπης
και ντύνεις μ’ ένα ψέμα το φιλί
να ξεδιψάς με ένα έρωτα αντάρτη
κι εγώ παίζω τον κομπάρσο της στιγμής

Η ιστορία ενός μολυβιού, του Paolo Coelho

Το παιδί κοιτούσε τη γιαγιά του που έγραφε ένα γράμμα. 
Κάποια στιγμή τη ρώτησε...
– Γράφεις μια ιστορία που συνέβη σε εμάς; 
Και μήπως είναι μια ιστορία για μένα;
Η γιαγιά σταμάτησε να γράφει, χαμογέλασε 
και είπε στον εγγονό της:
– Όντως γράφω για σένα, 
Ωστόσο, αυτό που είναι πιο σημαντικό κι από τις λέξεις 
είναι το μολύβι που χρησιμοποιώ. 
Θα ήθελα, όταν μεγαλώσεις, να γίνεις σαν κι αυτό.

Το παιδί, περίεργο, κοιταξε το μολύβι 
και δεν είδε τίποτα το ιδιαίτερο.
– Αφού είναι το ίδιο με όλα τα μολύβια 
που έχω δει στη ζωή μου!
– Όλα εξαρτώνται από τον τρόπο τον οποίο βλέπεις 
τα πράγματα.  Το μολύβι έχει πέντε ιδιότητες, 
τις οποίες αν καταφέρεις να διατηρήσεις, θα είσαι πάντα 
ένας άνθρωπος που θα βρίσκεται σε αρμονία με τον κόσμο.

Η αξία του χρόνου..!

Φαντάσου ότι υπάρχει μια τράπεζα, η οποία κάθε μέρα 
καταθέτει στον λογαριασμό σου το ποσό των 86.400 €.

Αυτή η περίεργη τράπεζα, λειτουργεί με τον εξής τρόπο...
Δεν μεταφέρει τα λεφτά σου από τη μία μέρα στην άλλη,
Κάθε βράδυ σβήνει από το λογαριασμό 
αυτά που δεν έχεις ξοδέψει.
Αυτή  η πίστωση κάποτε απότομα θα σταματήσει.

Τι θα έκανες;… φαντάζομαι ότι θα έπαιρνες κάθε μέρα 
τα λεφτά που δεν ξόδεψες. Έτσι;

Λοιπόν, ο καθένας από εμάς έχει καταθέσεις σε αυτήν 
την καταπληκτική Τράπεζα …… το όνομά της είναι ΧΡΟΝΟΣ.

Κάθε μέρα, αυτή η τράπεζα καταθέτει 
στον προσωπικό μας λογαριασμό 86.400 δευτερόλεπτα.
Κάθε βράδυ αυτή η τράπεζα διαγράφει από τον λογαριασμό μας 
όλα τα δευτερόλεπτα που δεν τα χρησιμοποιήσαμε με θετικό 
τρόπο και θεωρεί χαμένη οποιαδήποτε ποσότητα 
του χρόνου την οποία δεν έχουμε επενδύσει σε κάτι ωφέλιμο.

Αυτή η τράπεζα δεν μεταφέρει λογαριασμούς 
από τη μια ημέρα στην άλλη.
Κάθε μέρα σου ανοίγει καινούργιο λογαριασμό.
Κάθε βράδυ σβήνει τις καταθέσεις της ημέρας.
Αν δεν χρησιμοποιείς την κατάθεσή σου 
κατά τη διάρκεια της ημέρας, εσύ είσαι αυτός που χάνει. 
Δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω.

«Χωρίς μουσική, η ζωή θα ήταν ένα λάθος !!!»

Άραγε τι ώρα νάνε δίχως εσένα;... Νικηφόρος Βρεττάκος

«… Άραγε τί ώρα νάναι δίχως εσένα;
Γιατί κι ο χρόνος φεύγει παράξενα δίχως εσένα.
Κι ο ήλιος φωτίζει παράξενα. 
Σε ποιον να τον δώσω;
Περίσσεψε ο ήλιος, αγάπη μου, δίχως εσένα…
Κουβεντιάζουμε οι δυο μας μέσα στο άπειρο, αγάπη μου,
φως με φως… ».

Στίχοι του Νικηφόρου Βρεττάκου αφιερωμένοι σε μια γυναίκα…

Πάντα μία σκάλα οδηγεί στον εξώστη... Αν την ανεβούμε, ίσως να μην καταδεχτούμε να γυρίσουμε..!

Η παλιά ξεκοιλιασμένη πολυθρόνα... Γιάννης Ρίτσος.

...οἱ σουβάδες πέφτουν ἀθόρυβα
ὅπως πέφτει τό καπέλο τοῦ πεθαμένου 
ἀπ' τήν κρεμάστρα στό σκοτεινό διάδρομο
ὅπως πέφτει τό μάλλινο τριμμένο γάντι 
τῆς σιωπῆς ἀπ' τά γόνατά της
ἤ ὅπως πέφτει μιά λουρίδα φεγγάρι 
στήν παλιά, ξεκοιλιασμένη πολυθρόνα.
Κάποτε ὑπῆρξε νέα κι αὐτή, — 
ὄχι ἡ φωτογραφία πού κοιτᾶς 
μέ τόση δυσπιστία —

Ένα μαύρο σύννεφο... Πάνω από τα χρυσογάλανα βουνά..!


Ο Μάρτης και η μάνα του... Ρίτα Μπούμη-Παπά.

Τον γνωρίζετε το Μάρτη,
τον τρελό και τον αντάρτη;
Ξημερώνει και βραδιάζει
κι εκατό γνώμες αλλάζει.
 
Βάζει η μάνα του μπουγάδα,
σχοινί δένει στη λιακάδα,
τα σεντόνια της ν’ απλώσει,
μια χαρά να τα στεγνώσει.
 
Νά που ο Μάρτης μετανιώνει
και τα σύννεφα μαζώνει
και να μάσει η μάνα τρέχει
τα σεντόνια, γιατί βρέχει!

Η χώρα μου... Φαιδρα Καψωμενακη.

Ανθεκτικό σκαρί η χώρα μου !
Το λένε ηλιογέννητη
το βάφτισε ο ήλιος ....

Το θωρούσα σαν ξεκινούσε απ το νησί των λουλουδιών
να αρμενίζει ανέμελα στην γαλανή την θάλασσα
με τα κατάρτια του γυμνά να αυθαδιάζουν ,στου
ήλιου την φωτιά ,σκαρί αγέρωχο, 
σκληρό,διπλά ευτυχισμένο ..
και πως εφούσκωνε πανιά ,περήφανα 
και χαίρονταν τα χάδια του ανέμου !
γλυστρούσε και χανότανε στο απέραντο γαλάζιο,
καΐκι καλοτάξιδο,σκαρί δοκιμασμένο...
,του φώναζε ο άνεμος ,του μίλαγε ο ήλιος !

Για πές μου ηλιογέννητη
πόσοι λαθρεπιβάτες τάχατες ,χωρούν στην ξενοιασιά, 
στου ονείρου το ταξίδι?
Και γω που δεν εζήλευα μα μόνο καρτερούσα 
γλυκά μονολογούσα!
Αχ θα μείνω εδώ ! Να σε θωρώ!
Πως τα γαλάζια κύματα η πλώρη σου ανοίγει 
παρέα με το φώς του ήλιου ,του ουρανού 
του ανέμου το τραγούδι !

Η αρχαία Ελληνική ομορφιά... Μαρω Πετρινα.

Η Αρχαία Ελληνική Μόδα Κυριεύει Χιλιάδες Χρόνια 
 Και θα συνεχιστεί Αιώνια Μα τη λεβεντιά κ ομορφιά 
 Όταν η Ελληνίδα το φουστάνι φορεί 
 Στρέφει βλέμματα κ απ'την λάμψη της, 
άνθρωπος να την κοιτάξει στα μάτια δεν μπορεί 
 Προσπαθούν να κοροϊδέψουν ολη τη γη 
 αυτό το μοναδικό στυλ βγήκε από την Αρχαία Ιταλία 
Μα εξάλλου έτσι θέλει να μας πείσει αυτή η φωτογραφία 
 Τι κορμοστασιά κ την περηφάνεια μόνο είναι 
μια γεννημένη να το φορέσει Η Ελληνίδα που κρατά 
τη δάδα στους Δελφούς, η πιο δυνατή, αν μπορέσει, 
στους διεθνές αγώνες ανάμεσα σε ξένους και αδερφούς 
 Αχ! Αρχαία Ελληνίδα μου με το φωτεινό λευκό σου 
 Το μόνο που σου λείπει 
 Είναι το χρυσό στέμμα σου να έχει πάνω στολίδι γύρω, 
γύρω της ειρήνης και φιλίας την ελιά επάνω στα γυαλιστερά σου μαλλιά.

Θλιμμένη υπομονή... Πολύ κοντινός γείτονας της απελπισίας..!


Σε γνώρισα με ένα λάικ... Νίκος Ορφανίδης.

Σε γνώρισα με ένα λάικ μια νύχτα του Φλεβάρη
μου στέλνεις σεξ μηνύματα μου βάζεις αναρτήσεις
το πάθος σου να σβήσεις να ζεις με παραισθήσεις
μου λες μες στα απόρρητα απόψε να την βρούμε
στου έρωτα την φάση μια νύχτα να μπλεχτούμε
και με ον λάιφ κάμερα να θες ν' αγαπηθούμε

Κάτσε καλά και άσε τα μηνύματα
ο έρωτας δεν δένει με λάικ και σκουντήματα
θέλει με όραση ν’ ανθίζει και με λόγο
εχθές ματάκια μου το είπε κι ο ψυχολόγος

Εδώ είναι τα Φάρσαλα δεν είναι Σενεγάλη
και στο δικό σου πρόβλημα ψάξε να βρεις την λύση
εδώ υπάρχουν όρια και άλλες κατευθύνσεις
χιλιάδες χιλιόμετρα πως θέλεις να την βρούμε
εσύ σε άλλα σύνδρομα κι' εγώ σε άλλο τούνελ
και με ον λάιφ κάμερα γι' αστέρια να μιλούμε

Σου το ‘πα για τα σύννεφα... Πωλ Ελυάρ

«Σου το ‘πα για τα σύννεφα  
Σου το ’πα για το δέντρο το θαλασσινό
Για κάθε κύμα και για τα πουλιά μέσα στα φύλλα
Για του ρόχθου τα βότσαλα
Τα χέρια τα ζεστά και γνώριμα
Για το μάτι που γίνεται πρόσωπο ή τοπίο
Και του δίνει ο ύπνος πάλι το χρώμα τ’ ουρανού του
Για τη νύχτα που την ήπιανε όλη
Για της δημοσιάς την καγκελόπορτα
Για τ’ ανοιχτό παράθυρο για το ξέσκεπο μέτωπο
Σου το ’πα για τους στοχασμούς σου για τα λόγια σου
Κάθε χάδι κάθε πίστη μες στο μέλλον επιβιούν.»

Δεν ξέρω πώς να κοιμηθώ... Ζακ Στεφάνου.

Δεν ξέρω πώς να κοιμηθώ
όλο σκέφτομαι εσένα, 
δεν ξέρω τι να θυμηθώ
όνειρα προχειρογραμμένα

Τρεις στίχοι πάνω στο χαρτί
κι ίσως απόψε να ξεχάσω, 
δεν ξέρω αν θέλω στο βυθό
ή στα ουράνια να φτάσω

Μία κιθάρα κι ο ρυθμός μου, 
μια μελωδία μαγική
και το σκοτάδι σου για φως μου
και η ψυχή μου εδώ κι εκεί

Μία κιθάρα μία πέννα
και συγχορδίες στη σειρά
και κάνα δυο τραγούδια ξένα
και δε θυμάμαι τα παλιά

Αγκάλιασε με... Νίκος Ορφανίδης.

Άνοιξε το παράθυρο για να μπει λίγο φως 
 και της αγάπης να φυσήξει ο αγέρας 
αυτήν την μπόχα της σιωπής δεν την μπορώ 
 μ' ένα φιλί έλα να πούμε καλημέρα

Αγκάλιασε με να πιαστώ απ' τα φτερά σου
πάμε να βρούμε τον κρυφό μας ουρανό
και στην ανία μας να πούμε άντε γεια σου
μες στης αγάπης να χαθούμε τον ρυθμό

Άνθισαν τα γαρίφαλα στης χρυσαυγής το φως
και τα αστέρια αργοσβήνουν στην ημέρα
αγκάλιασε με στο κορμί σου να κρυφτώ
και της αγάπης ν' αρμενίσει η γαλέρα

Κάθε φορά που έφευγες... Μπέττυ Κούτσιου

Κάθε φορά που έφευγες εκείνη σε  περίμενε. 
Κάθε φορά που σε έχανε, έριχνε τα μαύρα μάτια της 
σε μία λίμνη από λύπες και έτσι έκλαιγε ώρες 
χωρίς κανένας να καταλάβει τίποτα. 

Κάθε φορά που την άφηνες, 
εκείνη βούλιαζε την καρδιά της στον βυθό της θάλασσας, 
ελπίζοντας να την ξαναπάρει πίσω γερή και κόκκινη.

Κάθε φορά που δεν την κοιτούσες 
εκείνη έπαιρνε ένα ψαλίδι και έκοβε τα μακρυά της μαλλιά, 
για να μην βρείς τίποτα δικό της πάλι να αγγίξεις.

Κάθε φορά που δεν την αγαπούσε, 
εκείνη μιλούσε στα αηδόνια για την χαμένη της αγάπη 
και αυτά έκαναν τραγούδι τον έρωτα της.

"Το δικό του πηγάδι"...

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα βατράχι 
που ποτέ δεν είχε ριψοκινδυνεύσει να βγει απ’ το πηγάδι 
στο οποίο ζούσε. Μια μέρα έφτασε στο πηγάδι 
ένα βατράχι που το σπίτι του βρισκόταν κοντά στη θάλασσα. 

Που κατοικείς;”  ρώτησε το βατράχι του πηγαδιού. 
Και όταν άκουσε την απάντηση ξαναρώτησε : 
Τι είναι η θάλασσα και που βρίσκεται; ” 
Είναι μια τεράστια ποσότητα νερού, όχι πολύ μακριά από δω”, 
απάντησε το άλλο. “Πόσο μεγάλη είναι η θάλασσά σου;” 
Ω! πολύ μεγάλη”, ήταν η απάντηση. 
Τόσο μεγάλη σαν κι αυτήν;” ρώτησε το πρώτο βατράχι 
δείχνοντας μια πέτρα. “Ω! πολύ μεγαλύτερη”, 
είπε το δεύτερο βατράχι. “Τόσο μεγάλη όσο το πηγάδι μου;” 
Και ξανά έλαβε την απάντηση: “Ω! πολύ μεγαλύτερη”. 
Μα πόσο μεγάλη είναι λοιπόν;” είπε το βατράχι του πηγαδιού.
 “Η θάλασσα στην οποία ζω θα μπορούσε να φτιάξει 
εκατομμύρια πηγάδια σαν το δικό σου”. 

Δε σ' αγάπησα... Σε λάτρεψα... Θώμη Μπαλτσαβιά.

Δε σ'αγάπησα...μην έχεις αυταπάτες... σε λάτρεψα...
σα να μην υπήρχε αύριο 
ή αν θα υπήρχε θα ήταν πάντα το δικό μου σήμερα...
και χτες σε λάτρευα κι ας μην σε είχα γνωρίσει...
επαναλαμβάνω ψιθυριστά τη λέξη αυτή 
μην την ακούσουν οι τοίχοι...μην την κρυφακούσει ο βοριάς 
από τη χαραμάδα και τρέξει να με μαρτυρήσει...
όχι πως δεν το ξέρεις αλλά να...προτιμώ να έχεις 
τα ειπωμένα μου σε κονσέρβα πια...ακούω τη φωνή μου 
σα να ψάλλει υμνωδία σαν σχηματίζουν τα χείλη 
που εσύ λάτρεψες αυτή τη λέξη μαζί με το όνομά σου...

πάει καιρός που δεν έχω ξεστομίσει το όνομά σου...
το γράφω σε χαρτί με μελάνι για να το ζήσω ξανά 
κι αυτό ξεθωριάζει αμέσως...τέτοια ώρα που εγώ 
κάνω την ιεροτελεστία της μνείας σου εσύ είσαι 
παραδομένος στο Μορφέα...αν μπορούσα 
θα ψαλίδιζα ένα αστέρι και θα ερχόμουν να ασημώσω 
το προσκέφαλό σου...το βλέμμα μου πέφτει 
στη φωτογραφία σου που καταχωνιασμένη όντας σα να μου 
κάνει παράπονα...με το ζόρι βαστώ να σε αντέξω και σαν 
φωτογραφία και νιώθω σαν παραβάτης ενός νόμου τρελού..

Μάνα είναι η αγάπη... Έλλη Αυξεντίου.

Μητέρα, είναι η κάθε γυναίκα σ’ αυτή τη γη που είναι 
ο φύλακας άγγελος ενός παιδιού όσα χρόνια κι αν περάσουν 
και όχι η γυναίκα που θα φέρει απλά ένα παιδί στον κόσμο… 

Η γυναίκα που δε θα διστάσει να μαζέψει τα κομμάτια σου 
ακόμα κι αν αυτή ματώσει. Η γυναίκα που 
από τη στιγμή της σύλληψης, της γέννησης, 
ή της πρώτης ματιάς, σπάει το εγώ και γίνεται εσύ… 
Η γυναίκα που σε αποδέχεται γι αυτό που είσαι 
και όχι γι’ αυτό που θα ήθελε να είσαι… 

Μητέρα είναι η γυναίκα που θα πει δεν πεινάω 
για να φας εσύ ακόμα κι αν ήθελε τόσο πολύ 
το τελευταίο κομμάτι της πίτας. Είναι η γυναίκα που βλέπει 
το παιδί της πίσω από κλειστές πόρτες και το προστατεύει 
από ανοιχτά παράθυρα. Είναι η γυναίκα που ξέρει 
να θεραπεύει με την αγκαλιά της, την αγάπη της 
και με το μαγικό φιλί της… 

Εμπιστεύσου τη ζωή...

Κάθε άνθρωπος έρχεται στην ζωή μας για να εκπληρώσει 
κάποιον σκοπό.

Κάποιοι θα σε ακολουθούν για χρόνια, 
ίσως να είναι στο πλάι σου σε όλη στην πορεία της ζωής σου 
γιατί εξελίσσεστε παράλληλα και ακόμη και αν είναι μακριά σου 
τους νιώθεις τόσο κοντά.

Άλλοι μπορεί να μείνουν λίγο πίσω 
ή ίσως μείνεις εσύ και χαθείτε στον δρόμο.
Έπειτα από λίγο όμως ίσως τους ξαναβρείς 
και αν ήταν φίλοι αληθινοί θα είναι σαν να μην χαθήκατε ποτέ. 
Άλλοι είναι προορισμένοι να σε συντροφεύσουν 
σε μία συγκεκριμένη περίοδο της ζωής σου. 
Τυχαίνει να εμφανίζονται από το πουθενά και να σου 
προσφέρουν ακριβώς εκείνο που χρειάζεσαι. 
Μπορεί να είναι μία βοήθεια. Να σου θυμίσουν 
την αξία σου όταν την έχεις ξεχάσει, να σου δώσουν 
την απάντηση σε τόσα αναπάντητα ερωτήματα 
που έθεσες στον εαυτό σου. 
Μπορεί από την άλλη να αποτελέσουν εμπόδιο 
και δυσκολία και να σε παιδέψουν, να σε πληγώσουν.

Να σε αγαπάς... Μαρίνα Αβραάμ.

Έχεις καθίσει αναπαυτικά στον καναπέ και να μην σκεφτείς 
τίποτα άλλο, παρά το πόσο μοναδικά υπέροχη είσαι;

Να επιβραβεύεις τον εαυτό σου. Για όλα όσα κατάφερες, 
όλα όσα πέτυχες μέχρι αυτή τη στιγμή στη ζωή σου. 
Να βρίσκεις λίγο χρόνο και να τον αφιερώνεις σε σένα. 
Να κάνεις τον απολογισμό της μέρας 
και να μην κατσαδιάζεις τον εαυτό σου. Να του λες μπράβο.

Για την αγάπη που έδωσες αλλά και αυτή που δέχτηκες πίσω. 
Για τα όμορφα που πρόσφερες στους γύρω σου. 
Για τη χαρά, το γέλιο, τα δώρα, τον πολύτιμο χρόνο σου. 
Να αισθάνεσαι ευγνώμων. Που παρόλο που σου συνέβησαν 
και όμορφα αλλά και πιο δύσκολα, το λαμπερό σου χαμόγελο 
δεν έσβησε ποτέ από τα χείλη σου. 
Και το χάριζες και απλόχερα στους γύρω σου.

Εγώ η βροχή... Θωμη Μπαλτσαβια.

Εγώ η βροχή στου κόσμου τις γωνιές γύρισα... 
είδα αγάπη στα μάτια ανθρώπων μα καμιά σαν τη δική σου...
αφουγκράστηκα έρωτες σαν σε στέγες βουρλίστηκα...
μα κανείς σαν τον δικό σου..

Εγώ η βροχή έγινα ζωή και ήρθα στη ζωή σου..
μέσα μου είπα θα ζεις πια κάθε ανατολή και δύση.. 
για μένα είπα θα κλαις πια και θα γελάς...
το βλέμμα σου σαν άγριο περιστέρι σαν με πρωτοκοίταξε... 
ροδοπέταλα πρωινά τα χείλη μου, το εξημέρωσαν 
σαν ταξιδευτές γενήκαν στην έκταση όλη του προσώπου σου..
γευτήκαν την πίκρα και ζάχαρη την μετουσίωσαν 
σε ένα κορμί ολόκληρο που έμοιαζε 
ξεβρασμένο θαλασσόξυλο σε ακτή απάτητη..

Εγώ η βροχή έζησα ουρανούς της γης πολλούς..
είδα λαχτάρα να φωνάζουν χέρια ανθρώπων 
μα καμιά σαν τη δική σου... 
αφουγκράστηκα αλήθεια σαν βουτούσα 
σε λακούβες ξεχασμένων δρόμων..
μα καμιά σαν τη δική σου..

Εγώ η βροχή έγινα ζωή και ήρθα στη ζωή σου...
μέσα μου είπα θα γεννιέσαι ..

Μόνο να μ' αγαπάς... Βασιλική Α Γαβαλά. (Κίρκη)

Έρωτα μου 
σκλάβος σου νάμαι
με σένα να ξυπνώ 
με σένα να κοιμάμαι.

Τη γεύση του φιλιού 
του χαδιού σου εκλιπαρώ
κι ας είναι τα τελευταία
τα πιο ωραία
σαν γυναίκα μοιραία.

Θυσία τ' όνειρο απανεμιάς 
στην αγκαλιά σου θυσία 
η άγκυρα που θα 'ριχνα κοντά σου
θυσία τ' ατέλειωτο ταξίδι 
που θα με πας αν μ' αγαπάς 
αν λίγο μ' αγαπάς...

Έρωτά μου φωτιά μου
αποκαϊδι σου ας γίνω
χωρίς ανάσα ας μείνω